Alan Tindal Lennox Boyd, 1st Viscount Boyd of Merton, CH, PC, DL (18 November 1904 – 8 March 1983), was a British Conservative politician.
Түп-басқасы, білімі және әскери қызметі
Леннокс Бойд Алан Уолтер Леннокс Бойдтің екінші әйелі Флоренс Энниден, Джеймс Уорбертон Бегби мен Анна Мария Рейдтің қызынан туған. Оның үлкен жарты қарындасы және үш толыққанды ағасы болды, олардың екеуі Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты, ал біреуі 1939 жылдың сәуірінде Германияда қайтыс болды. Ол Шерборн мектебінде (Дорсет) білім алды және Оксфордтың Крайст-Черч колледжін BA дәрежесімен бітірді, кейін MA дәрежесіне ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыста ол Корольдік теңіз еріктілер резервінде лейтенант болып, Жағалау күштерінде активті қызмет етті.
Lennox Boyd was the son of Alan Walter Lennox Boyd by his second wife Florence Annie, daughter of James Warburton Begbie and Anna Maria née Reid. He had an elder half sister and three full brothers, two of whom were killed in the Second World War and one who died in Germany in April 1939. He was educated at Sherborne School, Dorset, and graduated from Christ Church, Oxford, with a BA later promoted to MA. In the Second World War he saw active service as a lieutenant in the Royal Naval Volunteer Reserve with Coastal Forces.
Саяси мансап
Леннокс Бойд 1931 жылы 26 жасында Мид-Бедфордшир округінен Парламент депутаты болып сайланды және 1941 жылы Инер-Темплде адвокаттыққа қабылданды. Ол 1952-1954 жылдары Уинстон Черчилльдің бейбіт уақыттағы үкіметінде көлік және азаматтық авиация министрі болды. Осы лауазымда ол жол апаттарының себебі үлкен тәуекелге бару емес, керісінше, кішкентай тәуекелге көп рет бару екенін айтқан. Министр ретінде 1954 жылдың 3 маусымында ол британдық темір жолының Пеннин таулары арқылы өтетін үшінші Вудхед туннелін ашты. 1954 жылы ол Отарлар жөніндегі мемлекеттік хатшы болып тағайындалды, ол Кипр, Гана, Малайя және Суданға тәуелсіздік беру арқылы отаршылдықты жою процесінің бастапқы кезеңдерін қадағалады. Ол Кениядағы Мау Мау көтерілісі кезінде қызмет етті және Хола қырғынына қатысқандығы үшін айыпталып, Харольд Макмиллан оны лауазымында қалуға көндірді. Ол Малайя Федерациясының тәуелсіздігі туралы ашық түрде айтты және сол кездегі Малайяның бас министрі Тунку Абдул Рахман мен оның әріптестерін тәуелсіздік мүмкіндігін талқылау үшін Ланкастер Хаусқа шақырды. 1955 жылы Леннокс Бойд кейбір тори кабинет мүшелері Жаңа Ұлтастар елдеріне иммиграциялық бақылау енгізуді қалағанда, лауазымынан кетумен қорқытты. Бұл Ұлыбританияға иммиграцияның Windrush кезеңінің басында болды, 1948 жылғы Британ азаматтығы заңының нәтижесінде Ұлыбританияға ақ емес нәсілдерден күтпеген үлкен көші-қон ағыны болды. Бұл заңды бұрынғы лейбористік үкімет қабылдады, ол барлық Ұлтастарға британдық азаматтық құқығын берді. 1955 жылы Леннокс Бойд барлық Ұлтастарға бақылау қоюға немесе мүлдем бақылауды жоюға келісетін. Консерваторлар Ескі Ұлтастар азаматтарының Ұлыбританияға келу құқықтарын сақтағандықтан, бақылауды енгізбеуді жөн көрді. 1956 жылғы Суэц дағдарысынан кейін Леннокс Бойд премьер-министр сэр Энтони Иденнің Флемингтің Ямайкадағы Голденай үйінде демалу үшін пайдалану мүмкіндігі туралы жазушы Иан Флемингке алғашқы ұсыныс жасаған болып көрінеді. Қауіпсіздік мәселелеріне байланысты ол Флемингке Голденайда өзі демалуға баруға ниеттенгенін айтты және Флемингтің әйелімен (Леди Иденнің жақын досы) аталған мәселе бойынша келісу туралы ұсынысына қарсылық көрсеткен кезде Флеминг алдымен оның отбасылық қарым-қатынастарын жоспарлап отыр деп ойлады. 1959 жылғы жалпы сайлаудан кейін Леннокс Бойдты отаршылдық хатшы лауазымынан Иэн Маклеод алмастырды. 1960 жылдың қыркүйегінде Леннокс Бойд Уигтаун графтығындағы Пеннингхэмдегі Мертон виконты Бойд титулымен теңдестірілді. Бұл оның Мид-Бедфордшир сайлау округінде қосымша сайлау өткізілуіне әкелді, оны Стивен Гастингс жеңіп алды. Сол жылы ол Құрмет серіктері орденінің мүшесі болып тағайындалды. Харольд Макмилланның «Өзгерістің желдері» атты сөйлеген сөзіндегі бағытқа қарсы болған Леннокс Бойд кейіннен оңшыл консервативті дүйсенбілік клубтың ертедегі демеушісі болды. Бұл оның бұрын нәсілдік иммиграциялық бақылауға қарсы болғанымен қарама-қайшы болғанымен, Дэвид Гудхарттың пікірінше, бұл оның «растық теңдікке емес, императорлық идеяға сенушісі» болғандығымен түсіндіріледі.
Lennox Boyd was elected as Member of Parliament (MP) for Mid Bedfordshire in 1931 (at the age of 26), and was admitted to Inner Temple, as a barrister in 1941. He was a member of Winston Churchill's peacetime government as Minister for Transport and Civil Aviation from 1952 to 1954. In this post he once memorably opined that road accidents were the result not of the taking of large risks, but of the taking of small risks very large numbers of times. As a Minister, he opened the third Woodhead Tunnel on the British Railways electrified railway across the Pennines on 3 June 1954. In 1954, he became Secretary of State for the Colonies, where he oversaw early stages of decolonisation, with the granting of independence to Cyprus, Ghana, Malaya and Sudan. He was in office during the Mau Mau Rebellion in Kenya, and was persuaded to stay in office by Harold Macmillan after being censured for the Hola massacre. He talked openly about independence for the Federation of Malaya, and invited the then Chief Minister of Malaya, Tunku Abdul Rahman and his colleagues to Lancaster House to discuss the possibility of independence. In 1955, Lennox Boyd threatened to resign from his post when some Tory cabinet members wanted to apply immigration controls to New Commonwealth countries. This was in the early period of the post Windrush era of immigration to Britain, which had seen an unexpectedly large inflow to Britain from non white races as a result of the British Nationality Act 1948. This act, implemented by the previous Labour government, granted British citizenship to the entire Commonwealth; in 1955, Lennox Boyd would either accept controls on the whole Commonwealth or none at all. As the Conservatives were committed to the rights of Old Commonwealth citizens to come to Britain, they chose to have no controls. Following the Suez Crisis of 1956, Lennox Boyd appears to have made the initial approach to writer Ian Fleming about the possibility of Prime Minister Sir Anthony Eden's using Fleming's Jamaican house, Goldeneye, for a rest cure, given the precarious state of Eden's health. Because of security considerations, he initially intimated to Fleming that he wanted Goldeneye for a holiday of his own and, when he resisted Fleming's suggestion that his and Fleming's wife (a close friend of Lady Eden) liaise over the arrangements, Fleming at first assumed that he was planning an extra marital assignation. After the 1959 general election, Lennox Boyd was replaced as Colonial Secretary by Iain Macleod. In September 1960, Lennox Boyd was raised to the peerage as Viscount Boyd of Merton of Merton in Penninghame in the County of Wigtown. This caused a by election for his Mid Bedfordshire constituency, which was won by Stephen Hastings. He was further honoured the same year when he was appointed a Member of the Order of the Companions of Honour. Being opposed to the line taken in Harold Macmillan's Wind of Change speech, Lennox Boyd subsequently became an early patron of the right wing Conservative Monday Club. Whilst this may appear to contrast with his earlier objection to racialised immigration controls, according to David Goodhart, this was explained by him being "a believer in the imperial idea rather than racial equality".
Басқа мемлекеттік лауазымдар мен бизнес мансап
Мертоннан Лорд Бойд 1954 және 1960 жылдар аралығында Бедфордшир облысының лейтенант орынбасары, ал 1965 жылы Корнуолл облысының лейтенант орынбасары болып қызмет етті. 1959-1967 жылдары «Артур Гиннесс және ұлдары» компаниясының бас директоры болды, сонымен қатар Құрмет серіктері орденінің мүшесі және Ұлыбританияның құпия кеңесшісі атанды.
Lord Boyd of Merton held the office of Deputy Lieutenant of Bedfordshire between 1954 and 1960 and Deputy Lieutenant of Cornwall in 1965. He was managing director of Arthur Guinness & Sons between 1959 and 1967, and was a Member of the Order of the Companions of Honour and Privy Counsellor.
Мау-Мау көтерілісі
Леннокс Бойд 1951–1952 жылдары колониялар жөніндегі мемлекеттік министр болды және 1952 жылы алғаш рет Кенияға сапар жасады. Кенияны төтенше жағдай режимінде Сэр Эвелин Бэринг басқарды. Бұл режимді бақылау Шығыс Африка қолбасшылығының бас қолбасшысы генерал-лейтенант сэр Джордж Эрскиннің қолында болды. Олардың соғыс кеңесіне губернатордың орынбасары және ақ қоныс аударушылардың өкілі кірді, бірақ басқа әлеуметтік, нәсілдік немесе тайпалық топтың өкілдері болған жоқ. 1954 жылы Леннокс Бойд колониялық хатшы болып тағайындалды. Мысалы, Леннокс Бойдтың Кикую резерватындағы Оңтүстік Ньериге жасаған алғашқы сапарында Баринг пен Эрскин де бірге болды. (Статистика бұрмаланған болғанымен, Кикую халқының дені айналасына қоршалған ауылдарға немесе ұстау лагерлеріне көшірілді.) Олар басшы Мундиямен ұзақ кездесті. Басшы және оның үй күзетшілеріне бірнеше тұтқынды ұрып-соққаны үшін айып тағылды, олардың бірі қайтыс болды. Губернатор Бэринг полиция комиссарының көмекшісіне мұндай адал одақтасты соттау саяси жағынан тиімсіз болар еді деп кеңес берді. Бірақ істің жабылуы жаңа бас комиссар, полковник Артур Янгтың бейтараптығына қарсы келді. Янгтың принцип бойынша отставкаға кету ниеті туралы білген Леннокс Бойд оны өзінің наразылығын «пікірлердің ерекшелігіне» дейін азайтуға көндірді, осылайша Баринг пен Эрскиннің маневрі күшінде қалды және Леннокс Бойдтың беделіне нұқсан келтірмеді. Кейін Янгтың жақтастары Кениядан тыс жерде жұмыс іздеуге ынталандырылды. 1957 жылдың маусым айында Леннокс Бойд Кенияның бас прокуроры сэр Эрик Гриффитс Джонс жазған құпия хат алды. Хатта Мау Мау тұтқындарына жасалған зорлық-зомбылық сипатталған. Хатты Баринг жеткізді, ол қосымша хатында «күшті дүрбелең» тудырудың Мау Мау көтерілісшілерін басудың жалғыз жолы екенін мәлімдеді. Леннокс Бойдтың Парламенттегі сұрақтарға берген жауаптарынан (Hansard есебінен) Леннокс Бойдтың Баринг-Эрскин режимін және олардың көзқарастарын толық қолдағаны анық көрінеді. Кения туралы ақпарат ағынының жабық есігін Барбара Касл бұзды, ол Daily Mail газеті үшін Кенияға сапар жасап, кейіннен үкіметтің «африкалықтардың адам ретінде негізгі құқықтары бар екенін мойындамауы» туралы Парламентке хабарлады. Леннокс Бойдтың Кенияның тәуелсіздігіне қолдау көрсеткен қозғалыстарға қатысқандығына ешқандай дәлел жоқ. Саясатқа қадам басқан алғашқы жылдарынан бастап ол фашистік диктаторларды ашық түрде құрметтеді; Ұлыбританиядағы демократияны мәжбүрлі түрде қабылдады; теңсіз әлемде нәсілдік үстемдіктің табиғи көрінісі ретінде Британ империясын қолдады. Оның кейіннен «Дүйсенбі клубына» қосылуы Макмилланның консерватизмді жаңа колониялық емес болашаққа бейімдеуіне қарсылығын көрсетті. 2011 жылдың сәуір айында Guardian газеті үкімет құжаттарының жиынтығы туралы хабарлады, бұл құжаттар Леннокс Бойдтың нақты хабарламаларға қарамастан, зорлық-зомбылықтарды жоққа шығарып, оларға наразылық білдірген колониялық шенеуніктерді жазғырғандығын көрсетуі мүмкін. Бұл жиынтық, сондай-ақ құрбан болғандармен сұхбаттасулар Кэтрин Элкинстің «Британияның ГУЛАГы: Кениядағы империяның аяусыз соңы» кітабының негізі болды.
Lennox Boyd was Minister of State for the Colonies 1951–52, making his first visit to Kenya in 1952. Kenya was governed by Sir Evelyn Baring under emergency powers. The policing of those powers was in the hands of Lieutenant General Sir George Erskine, commander in chief of East Africa Command. Their War Council included the deputy governor and a representative of the white settlers but of no other social, racial or tribal group. In 1954, Lennox Boyd was made Colonial Secretary. Lennox Boyd's early hands on visit to South Nyeri in the Kikuyu reserves, for instance, was accompanied by Baring and Erskine. (Virtually the entire Kikuyu population had been moved into fortified villages or detention camps, though the statistics were fudged.) They had a lengthy meeting with Chief Mundia. The Chief and his Home Guards were charged with beating several detainees, one of whom had died. Governor Baring quietly suggested to the assistant police commissioner that it would be politically inexpedient to prosecute such a loyal ally. But dropping the charges offended the impartiality of Colonel Arthur Young, the new chief commissioner. Informed of Young's intention to resign on principle, Lennox Boyd persuaded Young to reduce his objection to a "difference of opinion", thus leaving Baring and Erskine's manoeuvre in place and Lennox Boyd's reputation untouched. Supporters of Young were subsequently encouraged to take jobs outside Kenya. In June 1957, Lennox Boyd received a secret memorandum written by Sir Eric Griffiths Jones, the Attorney General of Kenya. The letter described the abuse of Mau Mau detainees. The memorandum was passed on by Baring, who is alleged to have added a covering letter asserting that inflicting "violent shock" was the only way to deal with Mau Mau insurgents. It is clear from Hansard reports of Lennox Boyd's answers to questions in the House of Commons that Lennox Boyd entirely supported the Baring–Erskine regime and the attitudes that went with it. The hermetic seal on the flow of information about Kenya was blown by Barbara Castle, who made her own visit to Kenya for the Daily Mail and subsequently reported to the House on the government's failure to recognise "that the Africans are human beings with fundamental human rights as people". There seems to be no evidence that Lennox Boyd then or later supported any movement towards the independence of Kenya. From his earliest years in politics he had openly admired the fascist dictators; reluctantly accepted democracy in Britain; supported the British Empire as a natural expression of racial superiority in an unequal world. His later joining the Monday Club was of a piece with rejecting Macmillan's adjustment of Conservatism to a post colonial future. In April 2011, a Guardian report described a cache of government documents which might indicate that, despite clear briefings, Lennox Boyd repeatedly denied that the abuses were happening, and publicly denounced those colonial officials who came forward to complain. The cache, along with interviews with survivors, became the basis of Catherine Elkins's Britain's Gulag: the brutal end of empire in Kenya.
Жеке өмір
Алан Леннокс Бойд 1938 жылғы 29 желтоқсанда 2-ші Айвег графының қызы, леди Патрисия Гиннесске (1918–2001) үйленді. Оның қайын анасы, Айвег графесі 1927–1935 жылдары парламент депутаты болған, ал ол өзі де 1935–1958 жылдары парламент депутаты болған сэр Генри («Чипс») Ченнонның қайнағасы болды, осылайша олар парламент депутаты болған қайын ана мен қайнағасының бірінші жұбын құрады. Леннокс Бойд пен леди Патрисияның үш баласы болды:
Alan Lennox Boyd married Lady Patricia Guinness (1918–2001), daughter of the 2nd Earl of Iveagh, on 29 December 1938. His mother in law, the Countess of Iveagh, had been an MP in 1927–35, and he was brother in law to Sir Henry ('Chips') Channon, also an MP (1935–58), making them jointly a first mother in law and son in law set of MPs. Lennox Boyd and Lady Patricia had three children:
Саймон Леннокс Бойд, Мертонның 2-ші виконты Бойд (7 желтоқсан 1939 ж. т.)
Құрметті Кристофер Леннокс Бойд (22 шілде 1941 – 3 тамыз 2012)
Құрметті Марк Леннокс Бойд (4 мамыр 1943 ж. т.)
Simon Lennox Boyd, 2nd Viscount Boyd of Merton (b. 7 December 1939)
Hon. Christopher Lennox Boyd (22 July 1941 – 3 August 2012)
Hon. Mark Lennox Boyd (b. 4 May 1943)
Мертонның лорды Бойд 1983 жылғы наурыз айында Лондонның Фулхэм жолынан өтіп бара жатқанда көлік қағып, 78 жасында қаза тапты. Оның денесі кремациядан кейін Корнуоллдағы Сент-Стивен шіркеуіне жерленді. Оның орнын үлкен ұлы Саймон басып алды. Мертонның леди Бойды 2001 жылғы мамыр айында 83 жасында қайтыс болды. Ол өзінің есімін Корнуолл көктемгі гүл көрмесінде табыс етілетін Мертон виконтессасы кубогына берді. Көптеген деректерге сәйкес, Леннокс Бойд гомосексуал болған. Ол Джеймс Лис Милннің 1942–1943 жылдардағы күнделігінде, «Ата-баба дауыстары» атты еңбегінде американдық эстет Стюарт Престонға ғашық болғандығы айтылады. Оның құмарлы гомосексуалдық қарым-қатынастары (және олардың бейхабарлығы) Ченнонның күнделіктерінде жарияланды. Тарихшы және өмірбаяншы Майкл Блох Ирактың бұрынғы регенті және тәж мұрагері 'Абд әл-Илаһты гомосексуал және Леннокс Бойдтың «жақын досы» деп сипаттайды. Блохтың сөзіне қарағанда, 1958 жылғы 14 шілдедегі төңкеріс кезінде 'Абд әл-Илаһ қаза болғаннан кейін «төңкерісшілер ханзаданың құжаттарынан Леннокс Бойдқа жазылған жеке хаттарды тапты, оларды әлемдік баспасөзге жариялады».
Lord Boyd of Merton was knocked down and killed by a car when walking across the Fulham Road in London in March 1983, aged 78, and, after cremation, was buried at St Stephen's Church, Saltash, Cornwall. He was succeeded by his eldest son, Simon. Lady Boyd of Merton died in May 2001, aged 83. She gave her name to the Viscountess of Merton cup, awarded at the Cornwall Spring Flower Show. According to many sources, Lennox Boyd was gay. He is depicted in James Lees Milne's diary of 1942–1943, Ancestral Voices, as being infatuated with the American aesthete Stuart Preston. His passionate gay love affairs (and their recklessness), are revealed in Channon's diaries. Historian and biographer Michael Bloch describes the former regent and Crown Prince of Iraq, 'Abd al Ilah, as being homosexual and a "close friend" of Lennox Boyd. Bloch writes that after 'Abd al Ilah was killed during the 14 July Revolution in 1958, "the revolutionaries discovered intimate letters from Lennox Boyd among the Prince's papers, which they released to the world's press."