Franz Xaver Haberl

Кіріспе

Неміс діни қызметкері және музыколог Франц Ксавер Хаберл (1840 жылы 12 сәуірде Оберленбахта (бүгінгі Маллерсдорф Пфафенберг), Төменгі Баварияда 1910 жылы 5 қыркүйекте Ратисбонда) - неміс музыколог, Лист, Перози және Сингенбергердің досы, дін қызметкері және Проскедің шәкірті.

Өмірбаян

Хаберл классикалық және теологиялық білімін Баварияның Пасау қаласында алып, 1862 жылы 12 тамызда діни қызметкер болып тағайындалды. Музыкаға деген құштарлығын көрсетіп, оған өнерді зерттеуге барлық мүмкіндіктер берілді және оған семинариядағы музыка бағыты тапсырылды. 1867 жылдан 1870 жылға дейін Хаберл Римде тұрып, Санта-Мария-делль-Анима неміс ұлттық шіркеуінің хормейстері болып қызмет атқарды, сондай-ақ тарихи және археологиялық зерттеулер жүргізді. 1871 жылдан 1882 жылға дейін ол Ретисбон соборындағы хорды басқарды. Ғибадатханалық музыка реформасын жүзеге асыру үшін 1874 жылы Хаберл Регенсбургте (Ратсбон) шіркеу музыканттары үшін мектеп құрды. Бұл мектеп үш профессормен - Хаберл, Георг Якоб және Майкл Халлер (Kirchenmusiker) - және тек үш оқушымен басталды және реформаға бағытталған шіркеу музыка бағдарламаларын тартты. Хаберл мектептің тұрақтылығын қорландыру түрінде ғана емес, сонымен қатар оған жақын жерде киелі Сецилияға арналған шіркеу салдырды, онда оқушыларға теориялық білімдерін тәжірибеде қолдануға мүмкіндік беріледі. Ол "Медици" баспасы үшін Солесмес және басқалардың басылымдарына қарсы күресті. 1868 жылы Хаберл Грегориан әнінің Медикеа нұсқасын қайта өңдеді, ал Киелі орын оның басылымын католик шіркеуінің түпнұсқасы және ресми деп жариялады. Бұл әннің түрі кейіннен "Ватикан" редакциясымен алмастырылды. Проскемен бірге ол "Каэцилия қозғалысының" басты қозғаушысы болды және Musica Divina төртінші томын редакциялауға көмектесті. Ол отыз жыл бойы Палестринаның шығармаларының сын басылымы үшін деректер мен материал жинады, ол 1908 жылы отыз үш томда аяқталды, оның алғашқы он томын шамамен, Йоханнес Н. Раух, Франц Испания және Франц Коммердің бірлескен еңбегі дайындады. Ол Адольф Сандбергермен бірге жасаған Орландо Лассоның шығармаларының ұқсас басылымын аяқтамай қалдырды. Хаберл 1899 жылдан өлімге дейін Allgemeiner Cäcilien Verband für Deutschland (Германия үшін цецилиан қоғамы) президенті болды. Ол сондай-ақ "Musica sacra" журналының және "Fliegende Blätter für Kirchenmusik" қоғамының ресми органы болды. Сонымен қатар, ол қазір он екінші басылымда шыққан Magister Choralis және тарихи, теориялық және ғылыми тақырыптар бойынша сансыз мақалалар жазды. Осы қызметтерінің бәрінде, әсіресе өзі құрған мектептің директоры ретінде Хаберл музыка мәселесінде католик шіркеуінің ықпалын қолдады және жаңғыртуға қарсы болды. Хаберлдің ең танымал шәкірттерінің бірі Лоренцо Пероси болды.

Haberl made his classical and theological studies at Passau, Bavaria, where he was ordained priest, 12 August 1862. Showing decided aptitude for music, he was given every opportunity for study of the art, and was entrusted with the direction of music in the seminary. From 1867 to 1870 Haberl resided in Rome, where he was active as choirmaster at the German national church, Santa Maria dell'Anima, and also made historical and archæological researches. From 1871 to 1882 he directed the choir at the Ratisbon cathedral. Working for church music reform, in 1874 Haberl founded a school for church musicians at Regensburg (Ratisbon). This school began with three professors— Haberl, Georg Jakob, and Michael Haller (Kirchenmusiker)—and only three pupils, and attracted reform minded church music programs. Haberl not only secured permanency for the school in the shape of endowment, but he built next to it a church, dedicated to St. Cecilia, where pupils are given opportunities for practising the knowledge they have acquired in theory. He fought for the Editio Medicea against the editions of Solesmes and others. In 1868 Haberl re edited the Medicæa version of the Gregorian chant, and the Holy See declared his edition authentic and official for the Catholic Church. This form of the chant has since been superseded by the Editio Vaticana. With Proske, he was a prime mover in the "Caecilia Movement," and helped to edit the fourth volume of Musica Divina. For thirty years he gathered data and material for a critical edition of the works of Palestrina, completed in 1908 in thirty three volumes, the first ten of which were prepared by the joint labour of ca, Johannes N. Rauch, Franz Espagne, and Franz Commer. A similar edition of the works of Orlando Lasso, undertaken by him in company with Adolf Sandberger, he left unfinished. Haberl was president of the Allgemeiner Cäcilien Verband für Deutschland (Cecilian Society for Germany) from 1899 until his death. He was also editor of [[Musica sacra (magazine) and Fliegende Blätter für Kirchenmusik, the official organ of the society. Additionally, he wrote Magister Choralis, now in the twelfth edition, and innumerable articles on historical, theoretical, and scientific subjects. In all these roles, and especially as director of the school he founded, Haberl supported the influence of the Catholic church in musical matters and opposed modernisation. One of Haberl's most famous students was Lorenzo Perosi.