Симон Зехтер: Австриялық композитор және музыка теориясының шебері
Simon Sechter
Зигмунд Зехтер (1788-1867) – австриялық композитор, педагог, органды тартқан музыкант. Антон Брукнердің ұстазы, музыка теориясы бойынша маңызды еңбектердің авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық музыка мұғалімі және композитор (1788–1867)
Austrian music teacher and composer (1788–1867)
Саймон Сехтер (11 қазан 1788 – 10 қыркүйек 1867) – австриялық музыка теоретигі, мұғалімі, органшы, дирижер және композитор. Ол өмір бойында ең көп шығарма жазған композиторлардың бірі болды, бірақ оның музыкасы көбінесе ұмытылып, қазір көбінесе қатаң музыка мұғалімі ретінде еске алынады, әсіресе Антон Брукнердің ұстазы ретінде. Өмір бойы музыка мұғалімі ретінде зор құрметке ие болды, Бетховен, Шуберт және Шуманның мақтауын алды. Карл Кристиан Мюллер (1831–1914) Сехтердің «Негізгі гармониялардың дұрыс тізбегі» (Die richtige Folge der Grundharmonien) еңбегін жинақтап, бейімдеп, «Негізгі гармониялардың дұрыс тәртібі: Басты бас және оның инверсиялары мен алмастырулары туралы трактат» (Wm. A. Pond, 1871; G. Schirmer, 1898) деп жариялады.
Simon Sechter (11 October 1788 – 10 September 1867) was an Austrian music theorist, teacher, organist, conductor and composer. He was one of the most prolific composers who ever lived, although his music is largely forgotten and he is now mainly remembered as a strict music teacher, most notably of Anton Bruckner. He was a well respected music teacher during his life earning the praise of Beethoven, Schubert and Schumann. Carl Christian Müller (18311914) compiled and adapted Sechter's Die richtige Folge der Grundharmonien as The Correct Order of Fundamental Harmonies: A Treatise on Fundamental Basses, and their Inversions and Substitutes (Wm. A. Pond, 1871; G. Schirmer, 1898).
Өмірбаян
Сехтер Фридбергте (Фримбург) дүниеге келді, Богемияда, бұл кезде Австрия империясының құрамында болған, 1804 жылы Венаға көшіп келді. 1824 жылы Ян Вацлав Воришек қайтыс болғаннан кейін сарай органистігіне тағайындалды. 1810 жылы ол соқыр студенттер академиясында фортепиано мен ән сабақтарын бастады. 1828 жылы ауырған Франц Шуберт одан бір контрапункт сабағын алды. 1851 жылы Сехтер Вена консерваториясында композиция профессоры болып тағайындалды. Ол күйеу баласының банкротқа ұшырауы салдарынан кедейлікте қайтыс болды. Консерваторияда оның орнын бұрынғы студенті, оның оқыту әдістемесіне негізделген Антон Брукнер басты.
Sechter was born in Friedberg (Frymburk), Bohemia, then part of the Austrian Empire, and moved to Vienna in 1804, succeeding Jan Václav Voříšek as court organist there in 1824. In 1810 he began teaching piano and voice at an academy for blind students. In 1828 the ailing Franz Schubert had one counterpoint lesson with him. In 1851 Sechter was appointed professor of composition at the Vienna Conservatory. He died in poverty due to his involvement in a son in law's bankruptcy. He was succeeded at the Conservatory by Anton Bruckner, a former student whose teaching methods were based on Sechter's.
Оқыту әдістері
Сехтердің басқа да шәкірттеріне Анри Вьекстемп, Франц Лахнер, Эдуард Маркссен (Иоганн Брамсқа фортепиано және контрапункт сабақтарын берген), Иоганн Непомук Фукс, Густав Ноттебохм, Антон Дор, Карл Умлауф, Бела Келер, Нина Столлеверк, Сигизмунд Тальберг, Адольф фон Хензелт, Антон де Концки, Корнелие Станкович және Теодор Дёлер жатады. Сехтердің оқыту әдістері өте қатаң болды. Мысалы, ол Брукнерге контрапункт оқып жатқанда, ешқандай түпнұсқа шығарма жазуға тыйым салды. Ғалым Роберт Симпсон "Сехтер Брукнердің өзгешелігін, оны басып тастауға талап ету арқылы, оның өзінен тудырды, оны тоқтату мүмкін болмай қалғанша" деп санайды. Сехтер 1855 жылдан 1861 жылға дейін Брукнерге пошта арқылы сабақ берді және оны ең адал шәкірті деп есептеді. Брукнер бітірген кезде Сехтер студентіне арнап фуга жазды. Композиция принциптері туралы үш томдық еңбекте, Die Grundsätze der musikalischen Komposition, Сехтер көптеген кейінгі теоретиктерге әсер еткен маңызды жұмыс жазды. Сехтердің идеялары Жан-Филипп Рамоның бас дыбыс теориясынан туындаған, тіпті беткі қабаты түстес болған кезде де әрқашан диатоникалық; музыка теориясы тарихшылары Сехтерді бас дыбыс теориясының Веналық түсінігімен тығыз байланыстырады. Сехтер, жақсы темперленген құралдан гөрі, табиғи интонацияны қолдаушы болды.
Others whom Sechter taught include Henri Vieuxtemps, Franz Lachner, Eduard Marxsen (who taught Johannes Brahms piano and counterpoint), Johann Nepomuk Fuchs, Gustav Nottebohm, Anton Door, Karl Umlauf, Béla Kéler, Nina Stollewerk, Sigismond Thalberg, Adolf von Henselt, Anton de Kontski, Kornelije Stanković and Theodor Döhler. Sechter had strict teaching methods. For instance, he forbade Bruckner to write any original compositions while studying counterpoint with him. The scholar Robert Simpson believes that "Sechter unknowingly brought about Bruckner's originality by insisting that it be suppressed until it could no longer be contained." Sechter taught Bruckner by mail from 1855 to 1861 and considered Bruckner his most dedicated pupil. Upon Bruckner's graduation, Sechter wrote a fugue dedicated to his student. In the three volume treatise on the principles of composition, Die Grundsätze der musikalischen Komposition, Sechter wrote a seminal work that influenced many later theorists. Sechter's ideas are derived from Jean Philippe Rameau's theories of the fundamental bass, always diatonic even when the surface is highly chromatic; music theory historians strongly associate Sechter with the Viennese conception of fundamental bass theory. Sechter was an advocate of just intonation over well tempered tuning.
Композитор ретінде
Сехтер сонымен қатар композитор болды, және ол көбінесе 5000-ге жуық фуга жазғаны үшін есте қалды (ол күніне кем дегенде бір фуга жазуға тырысты), бірақ ол сонымен қатар мессалар мен ораторийлер де жазды. Одан бөлек, ол бес опера жазды: «Магтің өсиеті» (1842), «Эззелин, Дели Катессіден келген бақытсыз келуші» (1843), «Али Хич Хатч» (1844), «Мелузин» (1851) және «Диваншының сақинасы» (?). 1823–24 жылдары ол Vaterländischer Künstlerverein үшін Антон Диабеллидің вальсіне 51 композитордың бірі ретінде вариация жазды.
Sechter was also a composer, and in that capacity he is mostly remembered for writing about 5,000 fugues (he tried to write at least one fugue every day), but he also wrote masses and oratorios. In addition he wrote five operas: Das Testament des Magiers (1842), Ezzeline, die unglückliche Gegangene aus Deli Katesse (1843), Ali Hitsch Hatsch (1844), Melusine (1851), and Des Müllers Ring (?). In 1823–24, he was one of the 51 composers who composed a variation on a waltz by Anton Diabelli for Vaterländischer Künstlerverein.