Кіріспе
Француздар арасында бір күндік велосипед жарысы ParisTours - француздар арасында бір күндік классикалық велосипед жарысы. Бұл Шеврзе және Луара аңғарлары арқылы өтетін негізінен жазық жол; ең биік нүктесі 200 м, Ле Голт-ду-Перше. Ол "Спринтерлер классикасы" деп аталады, өйткені ол жиі Тоурда аяқталады. Бірнеше онжылдықта жарыс 2,7 км ұзындықтағы Avenue de Grammont-қа жетті, бұл велосипед спортының ең танымал аяқталу жолақтарының бірі, әсіресе спринтерлер арасында танымал. 2011 жылдан бастап финиш басқа жерге көшірілді, өйткені Авеню де Граммонтта жаңа трамвай желісі салынды.
Paris–Tours is a French one day classic road cycling race held every October from the outskirts of Paris to the cathedral city of Tours. It is a predominantly flat course through the Chevreuse and Loire valleys; the highest point is 200 m, at Le Gault du Perche. It is known as a "Sprinters' Classic" because it frequently ends in a bunch sprint at the finish, in Tours. For several decades the race arrived on the 2.7 km long Avenue de Grammont, one of cycling's best known finishing straits, particularly renowned among sprinters. Since 2011 the finish was moved to a different location because a new tram line was built on the Avenue de Grammont.
Тарих
Париж-Турс алғаш рет 1896 жылы әуесқойлар үшін өткізілді, бұл оны әлемдегі ең көне велосипед жарыстарының бірі етеді. Оны Paris Vélo журналы ұйымдастырды, ол Эжен Превост жеңген басылымды "Айран, естілмеген, сәттілікке үмітсіз" деп сипаттады. Жүгіруші ретінде L'Auto-мен бірге кәсібилер үшін жыл сайынғы іс-шараға айналғанға дейін тағы бес жыл (1906) өтті. LAuto Tour de France (TDF) жарысын өткізді, ал ParisTours әлі күнге дейін турды ұйымдастырушы Amaury Sport Organisation ұйымдастырып келеді. Жарыс 1989 жылдан 2004 жылға дейін UCI Road World Cup құрамына кірді, ал 2005 жылдан 2007 жылға дейін UCI ProTour құрамына кірді. 2008 жылдан 2019 жылға дейін ол 2020 жылы UCI ProSeries-ге қосылғанға дейін UCI Europe Tour құрамына кірді.
Жол жүрісі
Париж-Турс маршруты көп өзгерді, бірақ қашықтық 250 км-ге тең болды. Бастауыш Парижден алғашқы күндері, алдымен Версальға, содан кейін Сен-Арно-ан-Ивелинге ауыстырылды. 2009 жылдан бастап маршрут Eure et Loir департаментіне басталды. 1919 және 1926 жылдар аралығында Чинон арқылы цикл қосылды, ол Лоараның оңтүстік жағалауындағы дөңес жолақтармен және жалпы қашықтығы 342 км-ге дейін Турға жету үшін. Спринтерлер үстемдік етуді жалғастырды және 1959 жылы ұйымдастырушылар Алуэтт төбесінің үш көтерілуін қосты. Бұл көп өзгермеді. 1965 жылы дерейлерлерге тыйым салынды және жүргізушілер екі беріліспен шектелді. Жарыс голландиялық бірінші жыл кәсіби Гербен Карстенстен жеңіп алды, ол 53/16 және 53/15 таңдады, 246 км қашықтықты 45,029 км / сағ жылдамдықпен жауып өтті. 1966 жылғы жарыс 1964 жылғыдай аяқталғанымен, тәжірибе сәтсіздікке ұшырады. 1974 жылдан 1987 жылға дейін бағыт кері бұрылып, бағыты үнемі өзгеріп отырды. Ол кейде Grand Prix d'Automne деп аталатын, кейде басталу және аяқтау қалаларының атымен белгілі болған. Көптеген адамдар үшін бұл оқиға өзінің сипатын жоғалтты, өйткені жарыс Тур мен Версаль (1974 75) Блуа мен Шавиль (1976 77 және 1979 84), Блуа мен Автодром де Монлери (1978) және Кретейль мен Шавиль (1985 87) арасында өтті. 1988 жылы жарыс өзінің бастапқы Париж-Тур маршрутына оралды. Жел жиі қатал болуы мүмкін; 1988 жылы Питер Питерс орташа есеппен сағатына 34 км / с, 57 жыл ішіндегі ең баяу. Алайда, ПарижТурс ең жылдам классикалық болады, егер жел жолақтардан артта болса, Оскар Фрейр 2010 жылы 47,730 км / сағ жылдамдықпен жеңіп алды. Бұл оған Ruban Jaune немесе "Сары лента" сыйлығын классикада ең жылдам жылдамдық үшін берді, шын мәнінде Ruban Jaune тоғыз рет (2016 жылға дейін) Париж Турларды жеңіп алған және кәсіби жарыста ең жылдам уақытты жариялаған жүргізушілерге берілді. Жарыстың 2018 жылғы басылымының бағыты түбегейлі өзгерді, жарыс Шартрден басталып, соңғы 60 шақырым ішінде 12,5 шақырым асфальттанбаған қиыршық тас жолдарды қамтиды, өйткені жарыс Тур аймағындағы жүзімдіктер айналасында жүреді. Сондай-ақ, жарыстың финалына жеті жаңа өрлеу кірді, ол қосымша қиындықтарды өтеу үшін 211 шақырымға дейін қысқартылды.
Классикалық жарыстар мен саяхатшылар
1921 жылы бұл жарыста қарлы бұрқасын болды. Шартрда алаңның жартысы тасталып кетті. Жеңімпаз Франсис Пелиссиер жарыстың соңында тесіліп қалды; оның қолы тоңған, ол дөңгелекті тістерімен дөңгелектің сыртына салды. Ол Евгений Кристофті ұстап, финишқа дейін жалғыз басты. Рик Ван Лоу 1959 жылы жарыста жеңімпаз атанды, бұл Алуэтті төбеге алғаш рет қатысты. Ол өз заманындағы ең үздік жүгірушілердің бірі болған, екінші рет көтерілгенде Ван Лой тағы екеуін құлатып, жалғыз жеңіп шықты. Ең көп жеңістердің рекорды үш, Густав Даннелс (1934, 1936, 1937), Пол Май (1941, 1942, 1945), Гидо Рейброук (1964, 1966, 1968) және Эрик Забел (1994, 2003, 2005). Эдди Меркс ешқашан Париж турларында жеңіске жетпеді; ол 1968 жылы жеңіске жетуі мүмкін еді, бірақ командадасы Гидо Рейбрукке жеңісті тапсырды, оны спринттен шығарып, маусымның басында көмектескені үшін алғысын білдірді. Кейін Ноэль Вантигем (1972 жылғы жарыстың жеңімпазы) былай деді: "Мен Эдди Мерккпен бірге барлық классикалық жарыстарда жеңімпаз атандым. Мен Париж турларын жеңдім, қалғандары ол жеңді". Эрик Забел өзінің алғашқы үлкен жеңісін 1994 жылы Париж турларында жеңіп алды. Ол 2003 және 2005 жылдары Париж турларын жеңіп алды. Жаки Дюран, Андреа Тафи, Марк Вотерс, Ричард Виренке, Эрик Деккер және Филипп Гилберт (екі рет) барлығы жеке немесе шағын топтан жеңіп, спринтерлерге мүмкіндік бермеді. Виренке есірткіге тыйым салудан жаңа ғана оралған еді. Ол Дуранмен басталғалы аз уақыт өткен соң ажырасып, Дуранның Турдан тыс жерде кері қайтқанына қарамастан қашып кетті.
Күзгі қос
Күзгі дубль - бұл Париж Турсы мен Ломбардияның Жиросы, күзгі велосипед спортының ең маңызды классикасы болып саналады, олар қазан айында бір апта ішінде жүреді. Жарыстар әр түрлі Ломбардия - альпинистер үшін қос жарысты қиындатады. Тек төрт адам сол жылы бұл жетістікті бағындырды: бельгиялық Филипп Тис 1917 жылы және Рик Ван Лоой 1959 жылы, нидерландтық Джо де Ро екі рет (1962-1963 жж.) және бельгиялық Филипп Гилберт 2009 жылы.