Харрисон Твид: Американ заңгері және қоғам қайраткері

Кіріспе

Американдық заңгер және қоғамдық қайраткер (1885–1969)

Харрисон Твид (18 қазан 1885 – 16 маусым 1969) – американдық заңгер және қоғамдық қайраткер.

Өмір және мансап

Твид 1885 жылдың 18 қазанында Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Ол Орталық Тынық мұхиты темір жолының, Чесапик және Огайо темір жолының және басқа да аффилирленген темір жол корпорацияларының бас кеңесшісі Чарльз Харрисон Твидтің және оның әйелі (Хелен) Минерва Эвартстың ұлы болды. Оның анасының әкесі Уильям М. Эвартс болды, ол 1868 жылдан 1891 жылға дейін АҚШ Бас прокуроры, АҚШ Мемлекеттік хатшысы және Нью-Йорк штатының сенаторы қызметтерін атқарды, сондай-ақ Америка адвокаттар қауымдастығының жетекшілерінің бірі болды. Оның анасының арғы атасы Пол Дадли Сарджент, төңкеріс соғысының батыры және Боудойн колледжінің негізін қалаушылардың бірі болды. Твид Массачусетс штатының Саутборо қаласындағы Сент-Марк мектебін бітіріп, 1907 жылы Гарвард колледжінен «А» бағасымен бітірді. Гарвард заң мектебінде ол заң журналында жұмыс істеді және 1910 жылы заңгер мамандығын алды. Оның адвокаттық мансабы Нью-Йорктегі Byrne and Cutcheon кеңсесінде стажерлікпен басталды. Бірінші дүниежүзілік соғыста капитан болып қызметтенгеннен кейін, ол Milbank, Tweed, Hadley & McCloy фирмасының алдыңғы компанияларының біріне қосылды және өмірінің соңына дейін серіктес болып қалды. Milbank, Tweed Chase Manhattan банкі мен Рокфеллер отбасының сыртқы заңдық бөлімі болды. Твид ірі мүлікті басқару үшін өсиеттер мен сенімгерлік келісімдерін жасауға маманданған. Ол оларға байланысты сот процестері бойынша шағымдамалар жазып, Нью-Йорк соттарында және АҚШ Жоғарғы сотында бірнеше маңызды апелляциялық істерді талқылап, жеңіске жетті. Туғаннан шала естімейтіндігіне байланысты ол ешқашан сотта іс жүргізбеді. Басқа адвокаттармен кеңесетін кезде ол әдетте соңғы болып сөйлейтін, ал оның пікірлері топтың консенсусына айналатын. Ол әділ Оливер Венделл Холмске еліктеп, кеңсесінде үстел болмады, оның орнына баяндама тақтасында жазды. Твидтің 1932 жылы Нью-Йорк қаласы адвокаттар қауымдастығының заң көмегі комитетінің төрағасы болып тағайындалуы адвокаттар ұйымдарына қатысуына әкелді. Ол барлық адамға білікті заң қызметтерін көрсету қажеттігін ынталы түрде қабылдады. Ол заң көмегін «әділдікті қамтамасыз ету операциясы», «адвокаттардың міндеті» және қарсыластың жүйесінің табысын қамтамасыз ету үшін маңызды деп жазды. Ол 1936 жылдан 1945 жылға дейін Нью-Йорктің Заң көмегі қоғамының президенті болды, кейіннен оның алғашқы жетпіс бес жыл тарихын және 1949 жылдан 1955 жылға дейін Ұлттық заң көмегі және қорғаушы қауымдастығының тарихын жариялады. 1945 жылы Твид Нью-Йорк қаласы адвокаттар қауымдастығының президенті болып сайланды. Ұйымды жаңарту үшін ол жас адвокаттарды шақырды, бюллетень құрды, есептер жасайтын комитеттерді қайта ұйымдастырды және атқарушы хатшы лауазымын құрды. Мұның бәрі ашықтық, теңдік, бейресмилік және көңіл көтеру рухында жасалды (Твид үшін қайталанатын сөз). Осылайша Твид тыныш клубты қоғамдық қызмет үшін күшті прогрессивті күшке айналдырды. Нью-Йорк адвокатурасының деканы К. К. Берлингэм Твидті «Адвокатураның ең жақсы президенті» деп атады. 1947 жылы Твид Америка заң институтының (АЛИ) президенті болды. Ол институттың жарияланған Рестатуттарын жаңарту, сондай-ақ Бірыңғай коммерциялық кодексті, қылмыстық құқық және салық салу туралы үлгілік кодекстер мен заңдарды дайындау және АҚШ-тың сыртқы қатынастар туралы заңын бірінші рет қайта қарау сияқты маңызды жұмыстарда жетекшілік етті. Ол жеңіл, сымбатты тәсіл қолданды, әдетте, қолданыстағы мәселені айналып өтетіндей сөйлейтін, осылайша оның назарының нысанына орап алатын, тек кейде ол басқарып отырған іс жүргізуге тікелей қатысатын. 1947 жылдан бастап Твид АЛИ Америка адвокаттар қауымдастығының (ABA) үздіксіз заң білімін жетілдіру жөніндегі бірлескен комитетінің төрағасы болды. Твид заңды жаңартуды кәсіби жауапкершілік деп санайды. Ол мақалалар жазды, адвокаттар тобымен сөйлесті, адвокаттар қауымдастығының басшыларын шақырды және конференциялар ұйымдастырды. Бір әріптесінің айтуынша, ол көп жылдар бойы «комитеттің» өкілі болды. Оның кезеңінде мемлекеттік үздіксіз заң білімін беру бағдарламаларын басқаратын әкімшілердің саны айтарлықтай өсті. Твидтің көп уақытын білім беру мәселелері мен қоғамдық қызмет алды. Ол 1940-1965 жылдары Сара Лоуренс колледжінің қамқоршысы, оның ішінде сегіз жыл қамқоршылар кеңесінің төрағасы (1947-1955), 1959-1960 жылдары колледждің уақытша президенті болды. Уақытша президент болған кезінде ол студенттер санын көбейту арқылы колледжді банкроттан құтқарды. Сондай-ақ, 1950-1956 жылдары Гарвард университетінің бақылаушысы, ал 1951-1967 жылдары Нью-Йорктегі Купер Юнион ғылым мен өнерді дамыту орталығының сенімді адамы болды. Нью-Йорк губернаторы Томас Э. Дьюи 1953 жылы оны сот тармағын қайта ұйымдастыру жөніндегі штат комиссиясының төрағасы етіп тағайындады (соттар); оның көптеген ұсыныстары, соның ішінде штаттың судьяларының жаңа сот конференциясын құру, кейін штат тарапынан қабылданды. 1963 жылы, АҚШ президенті Джон Ф. Кеннедидің өтініші бойынша Твид Заң бойынша азаматтық құқықтар комитетінің тең төрағасы болды, бұл лауазымды ол екі жыл бойы атқарды. Твид адвокаттардың күрделі мәселелерді анықтауға үйренуі оларға заң практикасының шегінен тысқары ерекше рөл атқаруға мүмкіндік беретініне сенді: «Ол ең көптеген жағдайда тәртіп сезімін және ойды ұйымдастыру және дұрыс сұрақтар қою қабілетін қосса, адвокат қайықтан өз үлесін тартады». Сара Лоуренс колледжінің президенті болып өткен жылы ол «Мен факультетке ұйымдастыру және демократиялық процедураларды түсінуді жеткізе алдым деп ойлаймын, мұны адвокаттан басқа ешкім істей алмас еді» деп жазды. Бойы ұзын, тік және жіңішке Твид «ең демократиялық аристократ» болды. Нью-Йорк қаласы, Нью-Йорк штаты және Америка адвокаттар қауымдастығынан еңбегі үшін марапатталған жалғыз адвокат ол болды. ABA құрметі «Горацио Алджер оқиғасының керісінше» екенін атап өтті. «Мен адвокаттарды жоғары бағалаймын», - деді Твид 1945 жылы. «Барлық кемшіліктеріне қарамастан, олар кез келген басқа мамандық немесе кәсіптің өкілдерінен жақсырақ. Олармен жұмыс істеуге, ойнауға, таласуға немесе ішімдік ішуге басқа адамдардан жақсырақ». Ол Нью-Йорк қаласында қайтыс болды.

Tweed was born in New York City on October 18, 1885. He was the son of Charles Harrison Tweed, the general counsel for the Central Pacific Railroad, Chesapeake and Ohio and other affiliated railroad corporations, and his wife, (Helen) Minerva Evarts. His maternal grandfather was William M. Evarts, who served successively from 1868 to 1891 as United States Attorney General, United States Secretary of State, and United States Senator from New York, and was one of the leaders of the American Bar Association. His maternal great, great, great grandfather was Paul Dudley Sargent Revolutionary war hero, one of the founding overseers of Bowdoin College. Tweed graduated from St. Mark's School in Southborough, Massachusetts, and received a B. A. from Harvard College in 1907. At Harvard Law School, he served on the law review and was awarded an LL. B. in 1910. His career at the bar began with a clerkship in the office of Byrne and Cutcheon in New York City. After service as a captain in World War I, he joined one of the predecessor firms to Milbank, Tweed, Hadley & McCloy, where he remained as a partner the remainder of his life. Milbank, Tweed was the outside legal arm of Chase Manhattan Bank and the Rockefeller family. Tweed specialized in drafting wills and trust agreements, for the administering of major estates. He wrote briefs in litigation arising out of them and argued, and won, several notable appeals in the New York courts and the United States Supreme Court. Because he was born partially deaf, he never tried a case. In conferences with other lawyers he usually spoke last, and his views generally became the group's consensus. Imitating Justice Oliver Wendell Holmes, he had no desk in his office, instead writing at a lectern. Tweed's appointment as chairman of the legal aid committee of the Association of the Bar of the City of New York in 1932, led to a continuing involvement in bar organizations. He became an enthusiastic convert to the necessity of providing competent legal services to all people. Legal aid, he wrote, was "operation equal justice," "an obligation of the bar," and essential to secure the success of the adversary system. He served as president of the Legal Aid Society of New York from 1936 to 1945, later publishing a history of its first seventy five years, and of the National Legal Aid & Defender Association from 1949 to 1955. In 1945, Tweed was elected president of the New York City bar association. To rejuvenate the staid organization, he brought in younger lawyers, established a bulletin, reorganized committees that issued reports, and created the position of executive secretary. All of this was done in a spirit of openness, equality, informality, and fun (a recurring word with Tweed). In this way, Tweed transformed a stuffy club into a strong progressive force for public service. C. C. Burlingham, the doyen of the New York bar, said that Tweed was "the best president the Bar Association has ever had." In 1947, Tweed became president of the American Law Institute (ALI). He was a guiding force in its major labors—the updating of the institute's published Restatements, as well as the preparation of the Uniform Commercial Code, model codes and statutes on penal law and taxation, and the first restatement on the foreign relations law of the United States. He took a light, subtle approach, usually talking around the matter at hand so as to envelop the object of his attention; only occasionally did he take a direct part in the proceedings over which he smoothly presided. Starting in 1947, Tweed was chairman of the ALI American Bar Association (ABA) joint committee on continuing legal education. Refreshment of the law, Tweed believed, was a professional responsibility. He wrote articles, spoke to lawyers' groups, buttonholed bar leaders, and organized conferences. For many years, a colleague noted, he "was the committee." The number of administrators of state continuing legal education programs increased markedly during his tenure. Educational matters and public service occupied much of Tweed's time. He served as a trustee of Sarah Lawrence College from 1940 to 1965, including eight years as chairman of the board of trustees (1947 to 1955), and was interim president of the college in 1959 1960. In his term as interim president, he is credited with saving the college from bankruptcy by increasing the number of students. He also served as an overseer of Harvard University from 1950 to 1956, and from 1951 to 1967 he was a trustee of the Cooper Union Center for the Advancement of Science and Art in New York City. New York Governor Thomas E. Dewey in 1953 appointed him chairman of the state’s commission to study the reorganization of the judicial branch (courts); many of its recommendations, including the formation of a new judicial conference of the state's judges, were later adopted by the state. In 1963, at the request of US President John F. Kennedy, Tweed became co chairman of the Lawyers' Committee for Civil Rights Under Law, a position that he held for two years. Tweed believed that lawyers' training to define complicated issues enabled them to play a special role outside the practice of law: "Even if he contributes nothing more than a sense of orderliness and an ability to organize thought and to pose the right questions, the lawyer will have pulled his weight in the boat." Of his year as president of Sarah Lawrence College, he wrote, "I think that I did manage to bring to the faculty an organization and an understanding of democratic procedures which no one but a lawyer could have done." Tall, erect, and lean, Tweed was "the most democratic of aristocrats. "He was the only lawyer to be awarded medals for distinguished service from the New York City, New York State, and American bar associations. The ABA tribute noted that his was "the Horatio Alger story in reverse." "I have a high opinion of lawyers," Tweed said in 1945. "With all their faults, they stack up well against those in every other occupation or profession. They are better to work with or play with or fight with or drink with than most other varieties of mankind." He died in New York City.

Отбасы

Твид үш рет үйленді және екі рет ажырасты. 1914 жылдың 14 маусымында Элеонора Ролькерге тұрмысқа шығып, одан екі баласы болды. 1928 жылы ажырасқаннан кейін Джон Бэрримордың бұрынғы әйелі, актриса және жазушы ретінде Майкл Стрэндж есімімен танылған Бланш Оэльрикс Бэрриморға үйленді. Олар 1942 жылы ажырасып кетті. 1942 жылдың 21 қарашасында Барбара Баннингке үйленді, олардың бір баласы болды. Оның Элеонора Ролькерден туған қызы Кэтрин Уинтроп Твид 1940 жылы Арчибальд Буллох Рузвельт кішіге тұрмысқа шықты және 1950 жылы ажырасты. Оның 1942 жылы туған Твид Рузвельт есімді бір ұлы бар.