Дақшинамная Шри Шарада Питам немесе Шри Шрингагири Матха ( , ; , матха) – Дашанами Сампрадаясының төрт басты питамның бірі. Питам немесе матханы ачарья Шри Ади Шанкара Санатана Дхарма мен Адвайта Веданта, екілік емес доктринаны сақтау және тарату үшін құрған делінеді. Үндістанның Карнатака штатындағы Чикмагалур ауданындағы Шрингериде орналасқан, ол төрт Чатурамная Питамның арасында Оңтүстік Амная Питам болып табылады, ал қалғандары – батыстағы Дварака Шарада Питам (Гуджарат), шығыстағы Пури Говардхана Питам (Одиша) және солтүстіктегі Бадри Джотишпитам (Уттаракханд). Матханың басшысы Шанкараячарья деп аталады, бұл атақ Ади Шанкарадан шыққан. Питамды әдетте Шри Шрингери Мутт деп атайды, ол Тунга өзенінің жағасында, Шрингериде орналасқан. Мутт кешені өзеннің солтүстік және оңтүстік жағалауларындағы ғибадатханалардан тұрады. Тунганың солтүстік жағалауындағы үш маңызды ғибадатхана Питамның бас құдайына және Атма Видьяға – Шри Шарадаға, Шри Ади Шанкараға және Питамның 10-шы Джагадуруы – Джагадуру Шри Видьяшанкара Тиртхаға арналған. Оңтүстік жағалауда биліктегі понтифик тұратын жері, бұрынғы понтификтердің адиштханам ғибадатханалары және Садвидя Сандживини Самскрита Махапаташала орналасқан. Питамды дәстүрлі түрде Джагадуру Шанкарачарья орденіне жататын аскет-понтифик басқарады. Дәстүр бойынша, Питамның алғашқы понтифигі Шри Ади Шанкараның үлкен шәкірті Шри Сурешварачарья болды, ол Веданта туралы «Манасолласа» және «Наишкармия Сиддхи» трактаттарымен танымал. Қазіргі понтифик Шри Бхаратхи Тирта Свамин – бұл питамдағы 36-шы Джагадгуру, үздірілмейтін рухани дәстүр бойынша. Питам – тарихи тұрғыдан Смарта дәстүрі мен монастырлық қызметін Оңтүстік Үндістандағы серік мекемелер арқылы үйлестірген, санскрит әдебиетін сақтап, Адвайта зерттеулерін жүргізген маңызды индуистік институттардың бірі. Питамда бірнеше ведалық мектептер (паташалалар) жұмыс істейді, кітапханалар мен тарихи санскрит қолжазбаларының қоймалары бар. Шрингери Мутт Ведаларды сақтауға, студенттерді және оқуларды демеуге, санскрит шәкіртақысын қолдауға және Шанкара Джаянти және Гуру Пурнима (Вьяса Пурнима) сияқты дәстүрлі жылдық фестивальдерді тойлауға белсенді қатысады. Питамның бүкіл Үндістанда филиалдары бар және бірнеше жерде ғибадатханалары бар. Оның әлеуметтік көмек көрсету бағдарламасы да бар. БЖП және Сангх Паривардың қолдауымен, бір біріккен индуизмнің қасиетті орталығына айналу мақсатында ортодоксальдыққа қарсы түрлі реформалар бастады.
Dakṣiṇāmnāya Śrī Śāradā Pīṭham or Śri Śṛṅgagiri Maṭha (, ; , maṭha) is one amongst the four cardinal pīthams following the Daśanāmi Sampradaya the peetham or matha is said to have been established by acharya Śrī Ādi Śaṅkara to preserve and propagate Sanātana Dharma and Advaita Vedānta, the doctrine of non dualism. Located in Śringerī in Chikmagalur district in Karnataka, India, it is the Southern Āmnāya Pītham amongst the four Chaturāmnāya Pīthams, with the others being the Dvārakā Śāradā Pītham (Gujarat) in the West, Purī Govardhana Pīṭhaṃ (Odisha) in the East, Badri Jyotishpīṭhaṃ (Uttarakhand) in the North. The head of the matha is called Shankarayacharya, the title derives from Adi Shankara. Śri Śringerī Mutt, as the Pītham is referred to in common parlance, is situated on the banks of the Tuṅgā River in Śringerī. The Mutt complex consists of shrines on both the northern and southern banks of the river. The three prominent shrines on the northern bank of the Tunga are dedicated to the presiding deity of the Pītham and the divinity of Ātma vidyā Śrī Śāradā, Śrī Ādi Śaṅkara, and Jagadguru Śrī Vidyāśankara Tīrtha, the 10th Jagadguru of the Pītham. The southern bank houses the residence of the reigning pontiff, the adhisthānam shrines of the previous pontiffs and the Sadvidyā Sañjīvini Samskrita Mahāpāthashālā. The Pītham is traditionally headed by an ascetic pontiff belonging to the order of the Jagadguru Śankarāchārya. According to tradition, the first pontiff of the Pītham was Śrī Ādi Śaṅkara's eldest disciple, Śrī Sureshvarāchārya, renowned for his treatises on Vedānta Mānasollāsa and Naishkarmya Siddhi. The current pontiff, Śrī Bhārathī Tīrtha Svāmin is the 36th Jagadguru in the since unbroken spiritual succession of pontiffs. The Pītham is one of the major Hindu institutions that has historically coordinated Smārta tradition and monastic activities through satellite institutions in South India, preserved Sanskrit literature and pursued Advaita studies. The Pītham runs several vedic schools (pathashalas), maintains libraries and repositories of historic Sanskrit manuscripts. The Śringerī Mutt has been active in preserving Vedas, sponsoring students and recitals, Sanskrit scholarship, and celebrating traditional annual festivals such as Śaṅkara Jayanti and Guru Pūrnima (Vyāsa Pūrnima). The Pītham has branches across India and maintains temples at several locations. It also has a social outreach programme. It has initiated various reforms against orthodoxy in an initiative to become the holy see of a single united Hindu religion with the support of the BJP and the Sangh Parivar.
Орналасқан жері
Шри-Шарада Питамы Удупидің шамамен оңтүстігінде және Маңгалурудан солтүстік-шығысқа қарай, Батыс Гаттардың ар жағында, ал штаттың астанасы Бенгалурудан батыс-солтүстікке қарай орналасқан. Срингериге Бангалор мен Маңгалурудан автомобильмен баруға болады.
Sri Sharada Peetham is located in Sringeri about east of Udupi and northeast from Mangaluru across the Western Ghats, and about west northwest from the state capital, Bengaluru. Sringeri can be accessed from Bangalore and Mangalore via road.
Дәстүрлі есептер
Дәстүрге сәйкес, Адвайта Ведантаның басты өкілі Шри Ади Шанкарачарья Санатана Дхарма мен Адвайта Ведантаны сақтау және тарату үшін Үндістанда төрт питам (диоцез) құрды. Бұл – Оңтүстікте Шрингери Шри Шарада Питам (Карнатака), Батыста Дварака Шарада Питам (Гуджарат), Шығыста Пури Говардхан Питам (Одиша) және Солтүстікте Бадри Джотишпитам (Уттаракханд). Бір агиографиялық аңыз бойынша, Шри Ади Шанкара Үндістанды аралап жүрген кезінде Срингеридегі Тунга өзенінің жағасында жүкті бақаны күннің ыстығынан қорғау үшін қолқа шатырындай жапқан жыланды көрген. Табиғи жыртқыштардың арасында зорлық-зомбылық жасамау қасиетті орынға тән екенін түсінген Шри Ади Шанкара өзінің алғашқы Питамды Срингериде құруға шешім қабылдады. Срингери Рамаянадағы дана Ришьясрингамен, дана Вибхандаканың ұлымен байланысты. Дәстүрге сәйкес, Шанкара төрт монастырьдың әрқайсысына Джагадгуру деп аталатын монахтар мен понтификалық басшыларды тағайындады, Шри Сурешварачарья, Шри Хастамалакачарья, Шри Падмападачарья және Шри Тотакачарьяны Срингери, Дварака, Пури және Бадридегі Питамдардың бірінші Джагадгурулары етіп тағайындады. Математика төрт Махавакияның бірі – Ахам Брамхасмиді қамтиды. Математика бойынша, Джагадгурулардың шежіресі тікелей Шри Ади Шанкарачарьяға дейін жетеді. Осы питамның қазіргі және 36-шы Джагадгуру ачарьясы – Джагадгуру Бхарати Тиерта Махасвами. Оның ұстазы – Джагадгуру Шри Абинава Видиятирта Махасвами. Мұрагері (37-ші Джагадгуру ачарья) 2015 жылы тағайындалды және оған Йогапатта (монахтық атау) Шри Видушехра Бхарати Махасвами берілді.
According to tradition, Sri Adi Shankaracharya, the principal exponent of Advaita Vedanta, established four pithams (dioceses) in India to preserve and propagate Sanatana Dharma and Advaita Vedanta. These were Sringeri Sri Sharada Peetham (Karnataka) in the South, Dvārakā Śāradā Pītham (Gujarat) in the West, Purī Govardhan Pīṭhaṃ (Odisha) in the East and Badri Jyotishpīṭhaṃ (Uttarakhand) in the North. A hagiographic legend states that Sri Adi Shankara, during His travels across India, witnessed a snake unveiling its hood like an umbrella to shield a pregnant frog from the hot sun on the banks of the river Tunga in Sringeri. Deducing that non violence amongst natural predators was innate to a holy spot, Sri Adi Shankara decided to establish His first Peetham in Sringeri. Sringeri is independently associated with Sage Rishyasringa of Ramayana fame, son of Sage Vibhandaka. According to tradition, Shankara also instituted the tradition of appointing a succession of monastic pontifical heads, called the Jagadgurus, to each of the four monasteries, installing Sri Sureshvaracharya, Sri Hastamalakacharya, Sri Padmapadacharya and Sri Totakacharya as the first Jagadgurus of the Peethams at Sringeri, Dvaraka, Puri and Badri respectively. According to tradition, Sri Adi Shankara installed Sri Sureshwaracharya, believed by tradition to be the same as Maṇḍana Miśra, as the first acharya of the Peetham at Sringeri before resuming his tour to establish the three remaining Peethams at Puri, Dwaraka and Badarinath. The math holds one of the four Mahavaakyas, Aham Bramhasmi. The math claims to have a lineage of Jagadgurus, stretching back straight to Sri Adi Shankaracharya himself. The present and 36th Jagadguru acharya of this peetham is Jagadguru Bharathi Teertha Mahaswami. His guru was Jagadguru Sri Abhinava Vidyatirtha Mahaswami. The successor designate (the 37th Jagadguru acharya) was appointed in 2015, and was given the Yogapatta (monastic name) Sri Vidhushekhara Bharati Mahaswami.
Тарихи деректер
Дәстүр бойынша, Шригери Шарада Питамын құру Ади Шанкараға байланыстырылса да, оны б.з.д. V ғасырында орналастырады, Шригери Питамының Ади Шанкараның (8 ғасыр) кезінен бастап шамамен 14 ғасырға дейінгі тарихы белгісіз. Бұл, әдетте, дереккөздердегі күндер мен оқиғалардың қайшылығына, жазбалардың жоғалуына және монастырьдің басшыларының бірдей есімдерді қабылдауына байланысты болуы мүмкін, бұл сақталған жазбаларды түсінуде шатастық тудырады. Алайда, бұл Питамы Шанкара емес, ғасырлар өткен соң құрылған болуы мүмкін. Срингериді еске алатын алғашқы жазулар, аймақтық каннада тілінде, сыйлықтар немесе естеліктер болып табылады. Матаның маңыздылығын анықтауда олар пайдалы болғанымен, ертедегі тарихты анықтауға көмектесетін егжей-тегжейлі мәліметтер жоқ. Герман Кюлькеге сәйкес, Срингеридің ерте тарихы белгісіз, ал аймақтағы ең ерте эпиграфикалық дәлелдер 12 ғасырдан басталады және джайнизм дәстүріне жатады. Пауль Хакердің айтуынша, 14 ғасырға дейін матталар туралы ешқандай дерек жоқ. 15 ғасырға дейін Срингери Матасының басшыларының қызмет мерзімі 60 жылдан асып, тіпті 105 жылға дейін созылған, бұл өте ұзақ мерзім. 1386 жылдан кейін мерзімдер айтарлықтай қысқарды. Хакердің пікірінше, бұл маттар, әлдебір 14 ғасырда Шанкараның Адвайта көзқарасын тарату үшін құрылған болуы мүмкін.
While tradition attributes the establishment of Sringeri Sharada Peetham to Adi Shankara, situating him in the 5th century BCE, the history of Sringeri Peetham from the time of Adi Shankara (8th century CE) to about the 14th century is unknown. This may be because the sources are contradictory about the dates and events, in part because of the loss of records, and also because the pontiffs of the monastery adopted the same name which has created confusion in understanding the surviving records. Yet, it may also be because the peetham was not founded by Shankara, but only centuries later. The early inscriptions that mention Sringeri, in the regional Kannada language, are donative or commemorative. Though useful in establishing the significance of the matha, they lack details to help establish the early history. According to Hermann Kulke, the early history of Sringeri is unknown and the earliest epigraphical evidence in the region is from the 12th century and belongs to the Jainism tradition. According to Paul Hacker, no mention of the mathas can be found before the 14th century CE. Until the 15th century, the timespan of the directors of Sringeri Math are unrealistically long, spanning 60+ and even 105 years. After 1386, the timespans become much shorter. According to Hacker, these mathas were probably established in the 14th century, to propagate Shankara's view of Advaita.
Виджаянагара империясы - Видьяранья
Срингери петасының тарихы матаның әдебиетінде, сондай-ақ кадаталарда (жазулар мен тізімдер) және 14-шы ғасырдан бастап сандаларда (құжаттар) тіркелген. Мата тарихындағы маңызды тұлға – Видьяранья (кейде Мадхава Видьяранья деп те аталады), ол Виджаянагара империясын құрғандардың идеологиялық қолдауы және зиялық шабыты болды. Ол Харихара I мен оның бауыры Буккаға Декан аймағындағы мұсылман үкіметін құлату үшін индуист әскерін құруға, Хампиде қуатты индуист мемлекетін қайта орнатуға көмектесті. Оның кеңесімен Виджаянагараның негізін қалаушылары Оңтүстік Үндістан жарты аралының көп бөлігін жаулап алды, Дели сұлтандығының басып кірулерінен кейін құрылған сұлтандықтардан жерлерді иеленді. Дәстүр бойынша, монахтың күш-жігерін Срингери петамның 10-шы және 11-ші понтифигі қолдаған. Кейін Видьяранья 1375 жылы Срингери петамның 12-ші ачарьясы болды. 1336 жылы Виджаянагара империясы құрылғаннан кейін, билеушілер Срингери петам орнында Видьяшанкара ғибадатханасын салуды бастады. Бұл ғибадатхана 1338 жылы аяқталды. Виджаянагара билеушілері Срингери махтасында және оның төңірегінде, сондай-ақ өз империясының басқа жерлерінде көптеген индуист және джайнист ғибадатханаларын жөндеп, салған. Осы кезеңдегі көптеген жазулар Срингери петамның 14-шы ғасырдан бері бар екенін растауға көмектеседі. Виджаянагара билеушілері Харихара мен Букка 1346 жылы Срингеридегі және оның төңірегіндегі жерді сарвамания (салықтан босатылған) ретінде Срингери махатының гуруы Бхарати Тиртаға сыйға берді, бұл ғасырлар бойы үнді дәстүрінде кең таралған, монастырь мен ғибадатханаларды ұстау шығындарын өтеуге көмектесетін әдетті тәсіл болды. Бұл туралы патшаның тас жазуы куәлік етеді, онда ол Срингери матасының 10-шы понтифигін гуру (кеңесші, ұстаз) деп құрметпен атайды. Бұл сыйлық алты ғасырлық дәстүрге айналды, ол 1960-1970 жылдары Үндістанның орталық үкіметі жер реформасы заңын енгізіп, жерді қайта бөлуді жүзеге асырғаннан кейін тоқтатылды. Виджаянагара империясының сыйлығы байлар мен қарт жастағы адамдардың Срингери матасына қайырымдылық жасауының аймақтық дәстүрін де бастады. Маха жерді басқарды, сондықтан ол діни және рухани білімінен бөлек, 600 жылдан астам уақыт бойы әлеуметтік-саяси желі және жер беру институты ретінде жұмыс істеді. Монастырь мен аймақтық халық арасындағы осы қарым-қатынас маха мен халық арасындағы өзара құрметпен қарау (қонақжайлық, лайықты мінез-құлық) ережелерімен басқарылды. Лила Прасадтың сөзіне сүйенсек, бұл құрметпен қарау индуист Дхармасутралары мен Дхармашастраларының мәтіндерімен басшылыққа алынды, олар маха арқылы сақталды және түсіндірілді, олардың авторлары көп және б.з.б. 1-мыңжылдықтың екінші жартысынан шамамен 400 жылға дейін жазылған. 15-шы ғасырдың соңында Виджаянагара патшаларының қамқорлығы Вайшнавтыққа ауысты. Осы қамқоршылықты жоғалтқаннан кейін, Срингери матасы бұрынғы мәртебесін таратудың басқа жолдарын табуға мәжбүр болды, ал Шанкараның төрт негізгі матаны құрғандығы туралы әңгіме 16-шы ғасырда пайда болған болуы мүмкін. Шастридің айтуынша, дәстүрлі есептерге сәйкес, Виджаянагара патшалары 200 жылдан астам уақыт бойы Срингери монастыріне көп рет келіп, монахтарды мақтап, Ведалар туралы білімдері мен ғылымына құрмет көрсеткен жазулар қалдырған. Монастырь Виджаянагара империясының басқаруына да кеңес берді. Виджаянагара империясының ұрпақтары монастырьге жиі келіп, Срингери матасына бірнеше сыйлықтар берген, бұл туралы әртүрлі жазулар куәлік етеді. Олар сондай-ақ Видьяраньяпурамның аграхарасын брахмандарға жер сыйлап құрды және 15-шы ғасырда Срингери петам орнында табылған Сарадхамба ғибадатханасының ең алғашқы нұсқасын құрды. Срингери петамның бақылауымен серік институттарды құру дәстүрі Виджаянагара империясы кезеңінде басталды. Мысалы, Видьяранья Хампиде маха ұйымдастырды.
The history of Sringeri Peetha is recorded in the matha's literature as well as in kadatas (ledger records and inscriptions of various forms) and sanads (charters) from the 14th century onwards. A pivotal figure in the history of the matha is Vidyaranya (sometimes referred to as Madhava Vidyaranya) who was an ideological support and the intellectual inspiration for the founders of the Vijayanagara Empire. He helped Harihara I and his brother Bukka to build a Hindu army to overthrow the Muslim rule in the Deccan region, and re establish a powerful Hindu kingdom from Hampi. In his counsel, the Vijayanagara founders lead an expansive conquest of much of the southern Indian peninsula, taking over lands from the Sultanates that had formed after several invasions by the Delhi Sultanate. According to tradition, the monk's efforts were supported by the 10th and 11th pontiff of Sringeri peetham. Vidyaranya later became the 12th acharya of the Sringeri peetham in 1375 CE. Shortly after the start of the Vijayanagara empire in 1336 CE, the rulers began building the Vidyashankara temple at the Sringeri peetham site. This temple was completed in 1338. The Vijayanagara rulers repaired and built numerous more Hindu and Jain temples in and around the Sringeri matha and elsewhere in their empire. This is a period where numerous inscriptions help establish the existence of the Sringeri peetham from the 14th century onwards. The Vijayanagara rulers Harihara and Bukka gave a sarvamanya (tax exempt) gift of land in and around Sringeri in 1346 CE to the Sringeri matha guru Bharati Tirtha, in a manner common in the Indian tradition for centuries, to help defray the costs of operating the monastery and temples. The grant is evidenced by a stone inscription by the king who reverentially refers to the 10th pontiff of Sringeri matha as a guru (counsellor, teacher). This grant became a six century tradition that ended in the 1960s and 1970s when the Indian central government introduced and enforced a land reform law that redistributed the land. The Vijayanagara empire gift also began a regional philanthropic tradition of endowments by the wealthy and the elderly population to the Sringeri matha. The matha managed the land and therefore operated as a sociopolitical network and land grant institution for over 600 years beyond its religious role and spiritual scholarship. This relationship between the monastery and the regional population has been guided by a mutual upcara (hospitality, appropriate conduct) guideline between the matha and the populace. According to Leela Prasad, this upcara has been guided by the Hindu Dharmasutras and Dharmasastras texts preserved and interpreted by the matha, one composed by a range of authors and generally dated to be from the second half of the 1st millennium BCE through about 400 CE. In the late 15th century, the patronage of the Vijayanagara kings shifted to Vaisnavism. Following this loss of patronage, Sringeri matha had to find other means to propagate its former status, and the story of Shankara establishing the four cardinal mathas may have originated in the 16th century. According to Shastri, following the traditional accounts, the Vijayanagara kings visited the Sringeri monastery many times over some 200 years and left inscriptions praising the monks, revering their knowledge of the Vedas and their scholarship. The monastery also provided the Vijayanagara empire administration with guidance on governance. The descendant rulers of the Vijayanagara empire regularly visited the monastery and made a series of endowments to the Sringeri matha as evidenced by various inscriptions. They also established the agrahara of Vidyaranyapuram with a land grant for the Brahmins, and in the 15th century established the earliest version of the Saradamba temple found at the Sringeri peetham site. The tradition of establishing satellite institutions under the supervision of the Sringeri peetham started in the Vijayanagara empire period. For example, Vidyaranya organized a matha in Hampi.
Келади дәуірі
Виджаянагара империясының жеңілісінен және Деккан сұлтандықтарының коалициясы Хампиді қиратқаннан кейін, Виджаянагара империясының аумақтары саяси дағдарысқа ұшырады. Деккан аймағы көбінесе бес ислам сұлтандығы арасында бөлінді. Шрингири матасын қамтитын Карнатаканың жағалау аймақтары, Лингаятизм дәстүрінен шыққан Келади Наякаларының билігіне көшті, олар бұрын Виджаянагара императорларының әкімдері болып қызмет еткен. Келади әулеті 1499 жылдан 1763 жылға дейін, яғни Келади Наякаларының билігін Хайдер Али Майсурдан сұлтандық құруға тырысқанда тоқтатқанға дейін, Срингири петамды шамамен 250 жыл бойы қолдады. Срингери матасы Келади Наякаларынан сыйлықтар мен үсыныстар алды, бұл туралы монастырь сақтаған тізімдер мен әдебиеттер куәлік етеді. Виджаянагара дәуіріндегі көптеген эпиграфикалық деректерге қарағанда, Келади дәуірінің тарихынан аз ғана жазулар сақталған, сондықтан осы кезеңнің тарихы көбінесе әдеби жазбалардан белгілі. Монастырьға қарасты жерлер мен оның жұмысы үшін арналған заттар Наякалар тарапынан салықтан босатылған және кез келген баж салынатын болды. Сонымен қатар, 17 ғасырға қатысты жазбалар көрсетіп тұрғандай, мата лингаят билеушілерінен ачарвичарлар мен Дивали сияқты мерекелерде арнайы сыйлықтар алған. Кейбір Наяка ханзадалары монастырь ұйымдастырған мектепте оқыды.
After the defeat of the Vijayanagara empire and the destruction of Hampi by a coalition of Deccan sultanates, the Vijayanagara empire territories faced a political turmoil. The Deccan region was largely divided among five Islamic sultanates. The coastal regions of Karnataka that included the Sringiri matha ultimately came under the control of the Nayakas of Keladi from the Lingayatism tradition, who has previously served as governors for the Vijayanagara emperors. The Keladi dynasty supported the Sringiri peetham for nearly 250 years, from 1499 to 1763, when the Keladi Nayakas rule was ended by Hyder Ali seeking to create a sultanate from Mysore. The Sringeri matha received gifts and grants from the Keladi Nayakas, as evidenced by ledger records and literature preserved by the monastery. Unlike the copious epigraphical evidence from the Vijayanagara era, few inscriptions from the Keladi era history are available and the history of this period is mostly discernible from the literary records. The lands held by the monastery and the goods meant for its operation were treated by the Nayakas as tax exempt and not subject to any tariffs. Additionally, the 17th century records show that the matha received special gifts from the Lingayat rulers on festive occasions such as acharavicharas and Diwali. Some of the Nayaka princes studied at a school run by the monastery.
Маратха дәуірі
Шрингери матасы Аурангебтен кейінгі Моғол дәуірінде Маратха билеушілерінің қолдауына ие болды. Маратхалар монастырьдан кеңес алған, мұны екі оннан астам хаттар куәландырады, олардың көп бөлігі маратхи тілінде, ал кейбіреулері канада әрпімен жазылған санскрит тілінде. Бұл хаттар монастырьда сақталған. Хаттар мен тізімдердегі жазбаларға сәйкес, Маратха билеушілері 1738-1894 жылдар аралығында монастырьға сыйлықтар мен қаржылай көмек көрсеткен. Маратха билеушілерінің хаттары көбінесе маратхи тілінде, ал Шрингери понтифигінің жауаптары санскрит тілінде жазылған. Осы жазбалардан өзге, монастырь әдебиетінде Маратхалардан алынған жерлер туралы, сондай-ақ Джагадгурудың (понтифик) Маратхалар билеген Пуне және Насик сияқты аймақтар мен қалаларға сапарлары туралы мәліметтер бар. Шрингери монастырының діни-саяси маңызы соншалық болды, Маратхалар да, мұсылман билеушісі Хайдер Али де онымен «достық қарым-қатынас» орнатуға ұмтылды. Лила Прасадтың сөзіне қарағанда, Маратха билеушісі Рагхуната Рао Шрингери матасының Джагадгуруын өзіне шақырғаннан кейін және понтифик шақыруды қабылдағаннан кейін, Маратхаларға деген өшпендігі аңызға айналған Хайдер Али сапар туралы естіп, Джагадгуруға сыйлықтар мен паланкин, бес жылқы, піл және жол шығындары үшін ақшадан тұратын сүйемелдеушілерді жіберді.
The Sringeri matha was supported by the Maratha rulers when they came to power in the post Aurangzeb Mughal era. The monastery provided the Marathas with counsel in return as evidenced by over two dozen letters, mostly in the Marathi language and some in Sanskrit using Kannada script. These have been preserved by the monastery. According to the letters and ledger entries, the Maratha rulers delivered gifts and bestowed grants to the monastery between 1738 and 1894. The letters of the Maratha rulers are typically in Marathi, while the replies from the Sringeri pontiff are in Sanskrit. In addition to these records, the monastery literature mention land grants from the Marathas as well as records of the visit by the jagadguru (pontiff) to Maratha ruled regions and towns such as Pune and Nasik. The religio political significance of the Sringeri monastery was such that both the Marathas and the Muslim ruler Hyder Ali sought "cordial relations" with it. According to Leela Prasad, after the Maratha ruler Raghunatha Rao invited the Sringeri matha's Jagadguru to visit him and the pontiff accepted the invitation, when Hyder Ali – whose hostility to the Marathas had been legendary – heard about the trip, Hyder Ali sent the Jagadguru gifts and an escort consisting of a palanquin, five horses, an elephant and cash for the travel expenses.
Британдық билік
Срингери монастыры кем дегенде 14 ғасырдан бері тарихи саяси-діни орталық болып табылады. Виджаянагара императорлары, Хайдер Әли және Типу Сұлтан сияқты Майсур мұсылман билеушілерімен қатар, колониялық британдық билік және олардың тағайындаған Наяк және Водейар әулеттері де монастырды аймақтық саясат үшін стратегиялық маңызды орталық деп есептеді. Оның қызметі бақылауға алынды, ал Дхарма туралы индуистік мәтіндер жинағы және оның аймақтық маңызын ескере отырып, берген кеңестері британдық билік тарапынан ізделді.
The Sringeri monastery has been a historic politico religious center at least from the 14th century. Along with the Vijayanagara emperors and the Mysore Muslim rulers such as Hyder Ali and Tipu Sultan, the colonial British authorities and their Nayak and Wodeyar dynasty appointees considered the monastery to be a strategically important hub for regional politics. Its operations were a target of surveillance, its collection of Hindu texts on Dharma and its counsel given its regional significance were sought by the British authorities.
Ғибадатханалар
Срингери матасында екі ірі храм бар. Біреуі Шиваға арналған, ол Видья Шанкара храмы деп аталады, екіншісі Сарасватиге арналған, ол Шарда Амба храмы деп аталады. Шива храмының ең ерте нұсқасы 14 ғасырда, ал Сарасвати храмы 15 ғасырда салынған. Видьяшанкара храмы – Виджаянагараға дейінгі индуистік храм архитектурасының дәстүрлерімен Хойсала және Виджаянагара стильдерінің үйлесімі, бұл оған ерекше көрініс береді. Храмның ішкі бөлмелері мен қасиетті орыны шаршы принципке негізделген, ал шпилі мен сыртқы қабырғалары дерлік дөңгелек жоспармен салынған. Қасиетті орында линга орналасқан, оның оңтүстік жағында Брахма-Сарасвати, батыс жағында Вишну-Лакшми және солтүстік жағында Шива-Парвати бейнеленген. Храмға төрт бағыттан кіруге болады. Храмның ішінде күрделі өрнектермен ойылған бағаналары бар үлкен мандапа, бірнеше алдыңғы бөлмелер, лингасы бар қасиетті орын және оның айналасындағы айналу жолы бар. Бұл жол түрлі индуистік дәстүрлердегі индуистік құдайлар мен құдайшаларға арналған кішкентай храмдарға апарады. Бұл Срингеридегі жылдық Наваратри фестивалінің және жыл сайын ақпан немесе наурыз айларында өткізілетін арба фестивалінің тарихи орталығы болып табылады. Храм осы жерге атын да берді, "Сарада питха" – "білім ордасы" деген мағынаны білдіреді. Храм 1916 жылы қазіргі түрінде қайта жаңартылды.
The Sringeri matha includes two major temples. One is dedicated to Shiva and is called the Vidya Shankara temple, the other to Saraswati and is called the Sharada Amba temple. The earliest version of the Shiva temple was built in the 14th century, of goddess Saraswati in the 15th century. The Vidyashankara temple is a fusion of pre Vijayanagara Hindu temple architecture traditions with Hoysalas and Vijayanagara styles, giving it an unusual appearance. The temple has an apsidal shape with its interior chambers and sanctum set on the square principle while the spire and outer walls use an almost circular plan. The sanctum has a linga, the southern side of the sanctum features Brahma Sarawati, the western side Vishnu Lakshmi, and the northern side Shiva Parvati. The temple can be entered from four directions. Inside the temple is a large mandapa with intricately carved pillars, several antechambers with artwork, a sanctum with linga and a circumambulation passageway around it. The passageway opens to smaller shrines dedicated to Hindu gods and goddesses from various Hindu traditions. It has been the historic epicenter of Sringeri's annual Navaratri festival celebrations, as well as the chariot festival held in February or March every year. The temple also gives the site its name, with "Sarada peetha" meaning "seat of learning". The temple was renovated to its current form in 1916.