Канадалық велошабандыз Стивен Бауэрдің өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Канадалық велошабандоз, канадалық велосипед жарыскері Стивен Тодд Бауэр, MSM (туған 12 маусым, 1959) – Канадалық зейнеткер кәсіби жол велосипедшісі. Ол Канада үшін жол велосипед спортында алғашқы Олимпиада медалін жеңіп алды және 2022 жылға дейін ол «Тур де Франс» жарысының жеке кезеңінде жеңіске жеткен жалғыз канадалық болды (Райдер Хешедаль, Свейн Тафт және Алекс Стида жеңімпаз командалық эстафета құрамында болған).

Велосипедтік мансап

Бауэр 1977 жылы Канаданың ұлттық велосипед командасына қосылды, командалық қуғышуда өнер көрсетті. Ол жеті жыл бойы ұлттық құрамада қалып, 1981, 1982 және 1983 жылдары ұлттық жол жарысы чемпионатында жеңіске жетті, Одақ Ойындарында (1978, 1982), Пан-Америка ойындарында (1979) қатысты. Ол әуесқой карьерасын 1984 жылғы Лос-Анджелестегі жазғы Олимпиада ойындарында велосипедпен жүгіруден күміс медальмен аяқтады. Бұл Канаданың Олимпиададағы велосипедпен жүгіруден алған алғашқы медалі болды. Бауэр Олимпиададан кейін кәсіпқой болды және екінші кәсіби жарысында Барселонадағы әлем чемпионатындағы жол жарысында қола медальді жеңіп алды. 1985 және 1995 жылдар аралығында ол 11 рет «Тур де Франс» жарысына қатысты. Кәсіби карьерасын 1985 жылы Бернард Хино мен Грег Лемондтың «Ла Ви Клер» командасында бастады, ол 1988 жылы «Вайнман / Ла Швейцария» командасына кеткенге дейін сонда қалды. Бауэр 1988 жылғы Турда төртінші орын алып, бірінші кезеңді жеңіп алды және бес күн бойы сары жейде киді, сары жейде киген екінші канадалық болды. Біріншісі – 1986 жылы сары жейде киген алғашқы Солтүстік Америкалық Алекс Стида. 1988 жылғы әлем чемпионатында Бауэр финалдық спринтте 1984 жылғы әлем чемпионы бельгиялық Клод Крикиелионмен және италиялық Маурицио Фондриестпен күш сынасты. Крикиелион кедергілерге қарсы өтуге тырысқанда, Бауэр оны кедергілерге ұрып жіберді. Осы уақытта Фондриест жарыстан өтіп, жеңіске жетті. Бауэр дереу дисквалификацияланды, тіпті Крикиелион Бауэрді шабуыл жасады деп сотқа бергенімен, Оденаард қалалық соты Бауэрдің пайдасына шешім шығарды. Бұл шешім апелляциялық және Жоғарғы соттарда да расталды, содан кейін Крикиелион бес жылдан астам уақытқа созылған сот процесінде үшінші рет іс қозғағаны үшін айыппұл төледі. 1989 жылы Бауэр «Цюри Мецгетте» жеңіске жетті. 1990 жылы «Париж-Рубай» жарысында бельгиялық Эдди Планкарттан екінші орын алды. Финиш өте жақын болғандықтан, төрешілер Планкартты жеңімпаз деп жариялағанға дейін фотофиништі он минуттан астам зерттеді. 266 километрден кейін Планкарт Бауэрден бір сантиметрге кем қашықтықта болды, бұл жарыстың тарихындағы ең жақын финиш болды. «7 Eleven» командасы үшін өнер көрсеткен Бауэр 1990 жылғы Турда 9 кезең бойы сары жейде киді және 27-ші орынды иеленді. 1993 жылы «Париж-Рубай» жарысына дайындалып, «Merckx» фабрикасында «артық артқа қарай орналасқан орындықпен» велосипед жасады, бұл оның «төртбас бұлшық еттерін тиімдірек жұмыс істетеді» және «педальдарға көбірек күш береді» деген теориясын сынау үшін жасалған. Ол алғашқы ондыққа ілесе алмады (жеңімпаздан 4 минуттан кейін 23-ші орында) және ешқашан сол велосипедпен жүрген жоқ. 1994 жылы «Канаданың велосипедпен айналысатын келер ұрпақтарына жол ашқаны үшін» «Еңбегі сіңгені үшін» медалімен (азаматтық бөлім) марапатталды. 1996 жылы Олимпиадада кәсіби спортшыларға қатысуға рұқсат берілген кезде Бауэр Канада құрамасының мүшесі болды және жазғы Олимпиада ойындарында жол жарысында 41-ші орын алды. Ол сол жылы 37 жасында зейнетке шықты. Келесі жылы ол Стив Бауэр Велосипедтік турларын құрды. 2005 жылы Стив Канаданың Олимпиада даңқы залына және Канаданың спорт даңқы залына енгізілді. Бауэр сондай-ақ Калифорнияның Малибу қаласындағы Tuna Canyon-да өткен Red Bull Road Rage жарысына қатысты. 2013 жылы Бауэр Канаданың велосипед чемпионатында ерлер арасында 50-59 жас аралығындағы жол жарысында жарысып, төртінші орын алды. 2015 жылы Бауэр Канаданың трек чемпионатында ерлер арасында 50-59 жас аралығындағы жарыста өнер көрсетті, Скретч жарысында 1-ші, жеке қуғын-сүргінде 1-ші және ұпай сайысында 2-ші орын алды.

Bauer joined the Canadian national cycling team in 1977, competing in team pursuit. He would remain on the national team for seven years, winning the national road race championship in 1981, 1982, and 1983, competing in the Commonwealth Games (1978, 1982), the Pan American Games (1979). He capped his amateur career with a silver medal in the men's cycling road race at the 1984 Summer Olympics in Los Angeles. This was the first medal in road cycling for Canada at the Olympics. Bauer turned professional following the Olympics, and in his second professional race, won the bronze medal at the world cycling championship road race in Barcelona. Between 1985 and 1995, he competed in 11 Tours de France. He began his professional career in 1985 on the La Vie Claire team of Bernard Hinault and Greg LeMond, where he stayed until leaving for Weinmann / La Suisse in 1988. Bauer finished fourth in the 1988 Tour, winning the first stage and wearing the yellow jersey for five days, the second Canadian to wear the jersey. The first was Alex Stieda in 1986, who was also the first North American to wear the yellow jersey. At the 1988 world championship, Bauer disputed the final sprint with Belgium's Claude Criquielion, world champion in 1984, and Italy's Maurizio Fondriest. As Criquielion tried to pass against the barriers, Bauer sent him crashing into the barriers. Meanwhile, Fondriest passed and won the race. Bauer was immediately disqualified, even if once Criquielion sued Bauer for assault and battery, the municipal court of Oudenaarde ruled in Bauer's favour. The ruling was upheld in both the Appeal Court and the Supreme court, at which stage Criquielion was fined for bringing the case a third time in a process that lasted for more than five years. In 1989 Bauer won the Züri Metzgete. In 1990, he took second place in Paris–Roubaix to Belgian Eddy Planckaert. The finish was so close that the officials had to study the photo finish for more than ten minutes before Planckaert was finally declared the winner. After 266 kilometers of racing, Planckaert had just edged Bauer by less than a centimeter, making it the closest finish of the race's history. Riding for 7 Eleven, Bauer wore the Yellow Jersey for nine stages during the 1990 Tour, finishing 27th. For his 1993 Paris–Roubaix campaign, he had a bike built by the Merckx factory with "an extreme rearward seat position" to test his theory that it would "engag[e] the quadriceps more efficiently" and with it "more power to the pedals". He failed to make the top ten (finishing over 4 minutes behind the winner in 23rd place ) and never rode that bike again. In 1994, he was awarded the Meritorious Service Medal (civil division) for having "paved the way for Canada's coming generations of cycling enthusiasts". In 1996, with professionals allowed in the Olympics, Bauer became a member of the Canadian team for the 1996 Summer Olympics, finishing 41st in the road race. He announced his retirement later that year at 37. The following year, he co founded Steve Bauer Bike Tours. In 2005 Steve was inducted to the Canadian Olympic Hall of Fame and the Canadian Sport Hall of Fame. Bauer also participated in the Red Bull Road Rage held on Tuna Canyon, Malibu, California. In 2013, Bauer raced in the Canadian Cycling Championships in the Men's 50 59 road race and finished fourth. In 2015, Bauer raced in the Canadian Track Championships in the Men's 50 59 and finished 1st in the Scratch race, 1st in the Individual Pursuit and 2nd in the Points Race.

Команданы басқару

2007 жылдың қыркүйегінде Бауэр Cycle Sport Management компаниясын бірлесіп құрды, ол 2008 жылдан 2010 жылға дейін UCI Continental ерлер велосипедтік командасын, ал 2011 және 2012 жылдары UCI Pro Continental ерлер велосипедтік командасын дамытып, иеленді. Бауэр команданың серіктес иесі және бас спорттық директоры болды, команда 2008, 2009 және 2010 жылдары UCI Continental лицензиясымен жарысты, ал 2011 және 2012 жылдары UCI Professional Continental мәртебесіне көтерілді. 2021 жылы ол Astana–Premier Tech командасына спорттық директор ретінде қосылды.