Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роза Хобарт – 1936 жылы жасалған эксперименталды коллаж фильмі. Оны суретші Джозеф Корнелл «Борнеоның шығысы» (1931) атты Universal фильмін кесіп, қайта өңдеу арқылы Американың ең танымал сюрреалистік қысқаметражды фильмдерінің біріне айналдырған. Корнелл «Борнеоның шығысы» фильмінің жұлдызы, Роза Хобарт есімді актрисаға қызығып, өзінің қысқа фильмін оның атымен атаған. Бұл туынды «Борнеоның шығысынан» алынған үзінділер мен күн тұтылуы туралы деректі фильмнің кадрларынан құралған.
Rose Hobart is a 1936 experimental collage film created by the artist Joseph Cornell, who cut and re edited the Universal film East of Borneo (1931) into one of America's most famous surrealist short films. Cornell was fascinated by the star of East of Borneo, an actress named Rose Hobart, and named his short film after her. The piece consists of snippets from East of Borneo combined with shots from a documentary film of an eclipse.
Жасау
Кездейсоқ жағдайда Корнелл "Борнеоның шығысы" фильмінің 16 мм көшірмесін ескі заттар сататын дүкеннен сатып алады. 77 минуттық фильмді өзі мен ағасы көп рет көру үшін жалықтырмау мақсатында Корнелл кейде бір бөліктерін қиып тастап, басқаларын орналастырып ауыстыратын, ал кейде табиғат туралы фильмдерден үзінділер қосатын. Соңында фильм 19 минутқа дейін қысқартылды, көбінесе Корнеллдің қызығушылығын тудырған басты актрисаның кадрларынан тұрды.
By chance, Cornell bought a 16mm print of East of Borneo at a junk shop. To make the 77 minute film less tedious for repeated viewings by himself and his brother, Cornell would occasionally cut some parts, rearrange others, or add pieces of nature films, until it was condensed to its final length of 19 minutes, mostly featuring shots of the lead actress, with whom Cornell had become obsessed.
Скринингтер
Корнелл фильмді көк шыны арқылы көрсетіп, оның көрсету жылдамдығын үнсіз фильмнің жылдамдығымен теңеді. Корнелл бастапқы дыбыр жолағын алып тастап, Нестор Амаралдың 1957 жылғы "Holiday in Brazil" альбомынан "Porto Alegre" және "Belem Bayonne" әндерін қосты, бұл альбомды Корнелл де ескі нәрселер сататын дүкеннен тапқан болатын. Фильм алғаш рет 1936 жылы Джулиен Левидің Нью-Йорк галереясында Корнеллдің жинағынан алынған қысқа фильмдерден тұратын матини бағдарламасында көрсетілді. Леви "Goofy Newsreels" деп атаған бұл бағдарлама қазіргі заманғы өнер мұражайында сюрреалистік өнердің алғашқы көрмесімен шамалас уақытта өтті. Сальвадор Дали да көрермендердің арасында болды, бірақ фильмнің ортасында ол ашуланып проекторды құлатты. "Менің фильм туралы идеяым осы, мен оны түсіру үшін төлейтін біреуге ұсынуға дайын едім", - деді ол. "Мен оны ешқашан жазбадым немесе ешкімге айтпадым, бірақ ол менің ойымды ұрлағандай". Далидің басқа айтулары поэзиялық сипатта: "Ол менің санадан ұрлап алды!" немесе тіпті "Ол менің арманымды ұрлады!". Дали оқиғасынан кейін Корнелл фильмді 1960 жылдарға дейін қайта көрсетпеді, содан кейін Джонас Мекастың өтініші бойынша ол қайтадан көпшілік назарына ұсынылды. 1969 жылы Корнеллдің түпнұсқасынан алғашқы көшірме жасалғанда, Корнелл әдеттегі көк түстің орнына "күлгін" түсін таңдады.
When Cornell screened the film, he projected it through a piece of blue glass and slowed the speed of projection to that of a silent film. Cornell removed the original soundtrack and added "Porto Alegre" and "Belem Bayonne", two songs from Nestor Amaral's 1957 album Holiday in Brazil, a record that Cornell had also found at a junk shop. The film was first shown in 1936 at Julien Levy's New York City gallery in a matinee program featuring short films from Cornell's collection. The program, which Levy called "Goofy Newsreels", took place around the same time as the first exhibition of surrealist art at the Museum of Modern Art. Salvador Dalí was in the audience, but halfway through the film, he knocked over the projector in a rage. “My idea for a film is exactly that, and I was going to propose it to someone who would pay to have it made,” he said. "I never wrote it down or told anyone, but it is as if he had stolen it." Other versions of Dalí's accusation tend to the more poetic: "He stole it from my subconscious!" or even "He stole my dreams!" After the Dalí incident, Cornell did not show the film again until the 1960s, when, at the behest of Jonas Mekas, it was screened again for a public audience. When the first print was made from Cornell's original in 1969, Cornell chose a 'rose' tint instead of the normal blue.
Сыншыл қабылдау және мақтаулар
Роуз Хобарт қазір Антология кино мұрағатының Ең маңызды кино репертуар жинағының құрамында. 2001 жылы АҚШ Ұлттық кино реестріне Конгресс кітапханасы оны "мәдени, тарихи және эстетикалық тұрғыдан маңызды" деп танып қосты. Ол сондай-ақ 2002 және 2012 жылдарғы Sight & Sound журналының әлемдегі ең ұлы фильмдерге жасаған сауалнамаларында Дж. Хоберманның он фильмге берген дауысының ішінде болды.
Rose Hobart is now part of Anthology Film Archives' Essential Cinema Repertory collection. In 2001, it was selected for the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant". It was also among J. Hoberman's ten votes in both the 2002 and 2012 Sight & Sound polls of the world's greatest films.