Оңтүстік Африкалық ақ әйелдердің бейбіт қарсылық қозғалысы
Black Sash
«Black Sash» – Оңтүстік Африкадағы ақ әйелдердің бейбіт қарсылық ұйымы. 1955 ж. құрылған, нәсілдік кемсітуге қарсы күресті, сайлаушылар тізімінен шығарылғандарға қолдау көрсетті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африкалық ақ әйелдердің зорлықсыз қарсылық ұйымы.
South African white women's non violent resistance organisation
The Black Sash – Оңтүстік Африкадағы адам құқықтарын қорғайтын ұйым. Ол 1955 жылы Йоханнесбургте либералды ақ әйелдер үшін зорлықсыз қарсылық ұйымы ретінде құрылды.
The Black Sash is a South African human rights organisation. It was founded in Johannesburg in 1955 as a non violent resistance organisation for liberal white women.
Шығу тегі
The Black Sash 1955 жылдың 19 мамырында Жан Синклер, Рут Фоули, Элизабет Макларен, Тертия Пайбус, Жан Босацца және Хелен Ньютон Томпсон атты алты орта таптық ақ әйел құрған. Бұл қара ленталар Оңтүстік Африка Конституциясы үшін көрсетілген қайғыны білдірді.
The Black Sash was founded on 19 May 1955 by six middle class white women, Jean Sinclair, Ruth Foley, Elizabeth McLaren, Tertia Pybus, Jean Bosazza and Helen Newton Thompson. These black sashes symbolised the mourning for the South Africa Constitution.
Апартеидке қарсы іс-әрекет
"Қара белбеу" бастапқыда Ұлттық партияның Кап провинциясындағы түсті терілі немесе аралас нәсілді сайлаушыларды сайлаушылар тізімінен шығаруына қарсы күресті. Апартеид жүйесі Оңтүстік Африка өмірінің барлық саласына енген кезде, "Қара белбеу" мүшелері Пасс заңдарына және басқа апартеид заңнамаларының қабылдануына қарсы наразылық білдірді. Кейіннен ұйым кеңес беру кеңселерiн ашып, осы заңнамадан зардап шеккен ақ емес оңтүстікафрикалықтарға олардың заңдық құқықтары туралы ақпарат берді. Бұл кеңес беру кеңселерi азаматтық қоғамның маңызды құрамдас бөлігі ретiнде ұйымның батыл және принциптi тұрысының маңызды бөлігі болды. 1955 жылдан 1994 жылға дейін "Қара белбеу" апартеид жүйесiне қарсы ақтардың кең таралған және айқын қарсылығын көрсетті. Шындығында, 1960-жылдардың және 1970-жылдардың көп бөлігінде "Қара белбеу" мен Оңтүстік Африка студенттерінің ұлттық одағы Парламенттен тыс үкіметке қарсы тұрақты ақ оппозицияны құрады. Ұйым мүшелері апартеид заңдарынан зардап шеккен отбасыларға ерікті адвокаттар ретінде жұмыс істеді, үнемі көшеде демонстрациялар өткізді, саяси жиналыстарда сөз сөйледі, әділетсіздік жағдайларын Парламент депутаттарының назарына жеткізді және Парламент пен үкімет кеңселерінің алдында бейнеттеулер ұйымдастырды. Көптеген мүшелері жергілікті ақ қауымдастықтарда жамандалды, ал қара белбеуді киген әйелдерге апартеидті қолдаушылар физикалық шабуыл жасауы сирек емес еді. Шина Дункан 1963 жылы "Қара белбеуге" қосылып, көп жылдар бойы оны басқарды және өмір бойы президенті болды. Оның басшылығымен көптеген брошюралар жазылып, апартеид кезінде адамдардың заңдық құқықтары туралы хабарлау мақсатында жергілікті тілдерге аударылды. 1980-жылдары "Қара белбеу" Трансвааль ауылдық әрекет комитетін (ТАӘК) құрды, ол кейіннен Ұлттық жер комитетінің құрамына кірді, бұл ұйым зорлықпен жерінен айырылған ақ емес қауымдастықтарға көмектесті. Ұйым жас ақ ер адамдарға міндетті әскери қызметке қарсы күресу үшін "Әскери қызметтен бас тарту кампаниясын" құруда маңызды рөл атқарды.
The Black Sash initially campaigned against the removal of Coloured or mixed race voters from the voters' roll in the Cape Province by the National Party government. As the apartheid system began to reach into every aspect of South African life, Black Sash members demonstrated against the Pass Laws and the introduction of other apartheid legislation. It would later open advice offices to provide information concerning their legal rights to non white South Africans affected by that legislation. These advice offices were a critical role of the organisation's brave and principled role as a vital component of civil society. Between 1955 and 1994, the Black Sash provided widespread and visible proof of white resistance towards the apartheid system. In fact, during the 1960s and most of the 1970s the Black Sash and National Union of South African Students represented the only consistent white opposition to the government outside Parliament. Its members worked as volunteer advocates to families affected by apartheid laws; held regular street demonstrations; spoke at political meetings; brought cases of injustice to the attention of their Members of Parliament, and kept vigils outside Parliament and government offices. Many members were vilified within their local white communities, and it was not unusual for women wearing the black sash to be physically attacked by supporters of apartheid. Sheena Duncan joined the Black Sash in 1963, and led it for many years, becoming life president. In her time many booklets were written, and translated into indigenous languages, to inform people of their legal rights under apartheid. In the 1980s the Black Sash formed a sub committee called The Transvaal Rural Action Committee (TRAC) which was later part of the National Land Committee assisting the non white communities that were subject to forced land removals. The organisation was instrumental in establishing the End Conscription Campaign to campaign against compulsory military service by young white men.
Апартеидтің аяқталуы
Қара шапанның қарсылық қозғалысы 1990-шы жылдардың басында апартеидтің аяқталуымен, АНК-нің тыйым салудан алынуымен және Нельсон Манделаның түрмеден босатылуымен аяқталды. Оның рөлін Нельсон Мандела босатылғаннан кейін және соңғы саяси лидерлер мойындады. 1994 жылғы көпұлтты сайлауларға дейін Қара шапан сайлаушыларды оқытумен айналысты және "Сіз бен дауыс" атты буклет жариялады. Ұйым 1995 жылы "Оңтүстік Африкада тұратын барлық адам үшін адам құқықтарын іске асыру" мақсатымен жұмыс істейтін нәсілдік дискриминациясыз гуманитарлық ұйым ретінде қайта құрылды. 2015 жылдың мамыр айында ұйым 60 жылдығын тойлады, сонымен қатар білім беру, оқыту, әсер ету және қоғамдық бақылауға көшті. Қара шапан тарихын тойлауға екі кітаптың жарық көргені де себеп болды: "Көше төңіректерінде тұру: Қара шапанның Натал орталық аймағының тарихы" және Аннемари Хендрикстің өмірбаяны.
The Black Sash's resistance movement came to an end in the early 1990s with the end of apartheid, the unbanning of the ANC and the release of Nelson Mandela from imprisonment. Its role was recognised by Nelson Mandela on his release and by subsequent political leaders. Prior to the 1994 multi racial elections, Black Sash conducted voter education and produced a booklet called You and the Vote. The organisation was reformed in 1995 as a non racial humanitarian organisation, working to 'make human rights real for all living in South Africa'. In May 2015, the organisation celebrated its 60th anniversary as it shifted its focus towards education, training, advocacy and community monitoring. The celebration of the Black Sash history was also marked by the launching of two books, namely Standing on Street Corners: a History of the Natal Midlands Region of the Black Sash and a biography by Annemarie Hendrikz.