Престон Страттон Фостер: Американдық актер және әншінің өмірі мен мансабы
Preston Foster
Престон Страттон Фостер (1900-1970) – американдық актер, әнші. Кешірме, радио, теледидарда 40 жылға жуық өнер көрсетті. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер және әнші Престон Страттон Фостер (24 тамыз 1900 – 14 шілде 1970) – американдық актер, сахнада, кинода, радиода және телевидениеде ойнаған, шамамен төрт он жылдыққа созылған мансап иесі. Ол сонымен қатар әнші ретінде де танымал болды.
American actor and singer
Preston Stratton Foster (August 24, 1900 – July 14, 1970), was an American actor of stage, film, radio, and television, whose career spanned nearly four decades. He also had a career as a vocalist.
Ерте өмір
1900 жылы Нью-Джерси штатының Оушен-Сити қаласында туған Фостер, Нью-Джерсиде туған Салли Р. (құрметті аты – Страттон) және Уолтер Фостердің үш баласының үлкені болды. Престонның Мейбел және Анна есімді екі қарындасы болған. Федералдық халық санағының мәліметтеріне сәйкес, оның отбасы кем дегенде 1910 жылға дейін Кейп-Мэй окруғының Оушен-Сити қаласында тұрған. Онда әкесі суретші болып жұмыс істеп, отбасын асыраған. 1920 жылғы халық санағы және Престонның 1918 жылғы әскери тіркеу карточкасы ол сол кезде Питмен қаласындағы Лорел және Снайдер даңғылдарының қиылысындағы ата-анасының үйінде тұрғанын көрсетеді. Бұл құжаттар сонымен қатар оның Питменнен солтүстікке қарай 17 шақырым жерде орналасқан Камден қаласындағы «Нью-Йорк кеме компаниясында» кеңсе қызметкері болып жұмыс істегенін растайды. Он жыл өткен соң, халық санағының қосымша мәліметтері Фостердің Нью-Йорк штатының Куинс ауданына көшкенін көрсетті, онда ол өзінің бірінші әйелі Гертрудамен бірге тұрды. Гертруда жесір және сахна актрисасы болған, одан жеті жас үлкен еді. 1930 жылғы федералдық халық санағында Фостер «Заңды ваудевилльде» жұмыс істейтін актер ретінде тізілген. Голливудтағы кино тәжірибесі арта келе, продюсерлер мен режиссерлер оның әртүрлі мінездемедегі кейіпкерлерді ойнау қабілетіне демеушілік жасады. 1935 жылғы «Халық жауы» фильміндегі «отты, отбасын тастап кеткен қылмыскерден» бастап, 1943 жылғы «Гуадалканал күнделігі» фильміндегі Тынық мұхитындағы шайқастағы әскери қасиетті кісіге дейін. Бірде оған зұлым рөлдерді ойнағаны үшін өкімдігі туралы сұрағанда, Фостер отбасының оларға қалай қарайтыны туралы ой бөлісті: «Мен өкімбеймін, бірақ анам өкінеді. Мен «Халық жауы» сияқты рөлдерді ойнаған сайын, ол маған: «Престон, фильм жақсы, бірақ сен мұндай рөлдерді ойнауың керек пе?» деп жазады».
Born in Ocean City, New Jersey, in 1900, Foster was the eldest of three children of New Jersey natives Sallie R. (née Stratton) and Walter Foster. Preston had two sisters, Mabel and Anna; and according to federal census records, his family still lived in Ocean City in Cape May County at least as late as 1910. There his father supported the family working as a painter. The census for 1920 and Preston's earlier draft registration card from 1918 document that he continued to reside at that time at his parents' home at the intersection of Laurel and Snyder avenues in Pitman. Those records document as well that he had a job as a clerk for the New York Ship Company in Camden, New Jersey, located about 17 miles north of Pitman. A decade later, additional census records show that Foster had moved to Queens, New York, where he was living with his first wife, Gertrude, a widow and stage actress who was seven years his senior. The federal census of 1930 also lists Foster as an actor by then, one employed in "Legitimate Vaudeville". Over the years, as Foster's film experience in Hollywood grew, producers and directors gained increasing respect for his ability to play an array of characters, ranging from the "snarling family‐deserting criminal" in The People's Enemy in 1935 to the soft spoken, fatherly chaplain on the Pacific battlefront in the 1943 film Guadalcanal Diary. Once, when asked if he ever regretted performing in villainous roles, Foster gave some insight into his family's reaction to them:blockquote|I don't, but my mother does. Every time I do a part like The People's Enemy, she writes, ‘It was a nice picture, Preston, but do you have to play roles like that?’
Радио актері және вокалист
Сахнада және көптеген фильмдерде өнер көрсетуден басқа, Фостер радиода да, түнгі клубтарда да ән айтқан, сондай-ақ радиода дауыс актері болған. 1943 жылдың 25 шілдесінде Фостер CBS радиосындағы Silver Theater ұсынымымен "China Bridge" спектаклінде Эллен Дрюмен бірге ойнады. Фостер вокалист ретінде қосымша мансапқа да ие болды. 1948 жылы ол өзі, екінші әйелі Шила және гитарист Джин Лейстен тұратын трио құрды. Лейс әндерді аранжировкалап, трио радиода және клубтарда, Орин Такер, Пегги Энн Гарнер және Рита Хейвортпен бірге өнер көрсетті.
In addition to performing on stage and in numerous films, Foster was an accomplished singer who performed on both radio and in nightclubs, as well as a voice actor on radio. On July 25, 1943, Foster co starred with Ellen Drew in "China Bridge," a presentation of Silver Theater on CBS radio. Foster also enjoyed a secondary career as a vocalist. In 1948, he created a trio consisting of himself, his second wife Sheila, and guitarist Gene Leis. Leis arranged the songs, and the trio performed on radio and in clubs, appearing with Orrin Tucker, Peggy Ann Garner and Rita Hayworth.
Теледидардағы жұмысы
1950 жылы Фостер жас, бірақ қарқынды дамып келе жатқан теледидар саласында өнер көрсете бастады. Оның "кіші экрандағы" алғашқы тіркелген рөлі сол жылдың қыркүйек айында NBC антологиялық сериясы "Камео театрының" "Вестленд ісі" атты эпизодында болды. Кейін, бірнеше сериалда пайда болғаннан соң, ол 1954-1955 жылдарғы эфир маусымында капитан Джон Херрик рөлін ойнаған "Вотерфронт" теледрамасында бас рөлде ойнады. Сонымен қатар, ол 1963 жылы Джин Келлидің басты рөлде ойнаған ABC драмалық сериалы "Going My Way" эпизодында қонақ ретінде түсті.
In 1950, Foster began performing on the young but rapidly expanding medium of television. His first credited role on the "small screen" was in September of that year on the NBC anthology series Cameo Theatre, in an episode titled "The Westland Case". Later, after a few other appearances on series, he starred in the televised drama Waterfront, playing Captain John Herrick during the 1954 1955 broadcast season. He also guest starred in 1963 in the ABC drama series Going My Way, starring Gene Kelly.
Жеке өмір және өлім
Фостер екі рет үйленген, алғаш рет актриса Гертруда Элен (Уоррен) Леонардқа, 1893 жылы Нью-Джерси штатының Вудбери қаласында туған жесір әйелге. Олар 1925 жылдың 27 маусымында Манхэттенде, екеуі де актер болып жұмыс істеген жерде неке қиды. Фильмдерде және теледидардағы өнер көрсетулері арасында Фостер көбінесе қайықпен жүзуді және теңізде балық аулауды ұнататын, әсіресе Калифорнияның оңтүстік жағалауында марлин балығын аулауға құмар еді. Өмірінің соңғы жылдары Фостер Сан-Диего қаласының бір бөлігі болып табылатын Калифорния штатының Ла-Холла теңіз жағалау қаласында тұрды. 1969 жылы Сан-Диего Падрес бейсбол командасы алғаш рет өнер көрсете бастағанда, Фостер "Let's Go Padres" атты ән жазды, ол команданың ресми әні деп жарияланды. Ол сол маусымдағы бірнеше үй матчтарында оны орындады. Фостер 1970 жылы 69 жасында Ла-Холлада қайтыс болды, "Нью-Йорк Таймс" газетінде бұл "ұзаққа созылған ауру" салдарынан болды деп жазылған.
Foster was married twice, the first time to actress Gertrude Elene (Warren) Leonard, a widow who had been born in Woodbury, New Jersey in 1893. The two wed on June 27, 1925, in Manhattan, where they both worked as actors. During times between his performances in films and on television, Foster often enjoyed boating and deep sea fishing, especially for marlin, off California's southern coast. During his later years, Foster lived in the seaside community of La Jolla, California, part of the city of San Diego. In 1969, when the San Diego Padres made their debut as a Major League Baseball team, Foster wrote a song titled "Let's Go Padres", which was billed as the team's official song. He sang it at some home games that season. Foster died in 1970 at age 69 in La Jolla after what The New York Times described as "a long illness."