Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам өлтірген адам құрбанынан мұра ала алмайды.
Murderer cannot inherit from their victim
АҚШ мұрагерлік құқығындағы «өлтіруші ережесі» адамның өлтірген адамынан мүлікті мұраға алуын тоқтатады (мысалы, адам өлтірген адам ата-анасынан немесе өлтірген жұбайынан мұра ала алмайды). Қылмыстық істе дәлелдердің күмән тудырмауы қажет болса, «өлтіруші ережесі» қылмыстық емес, азаматтық құқыққа қатысты. Сондықтан талапкер кісі өлтіруді дәлелдердің басымдығымен дәлелдеуі керек, яғни, қате өлтіру туралы талапта қолданылатын азаматтық дәлелдеу стандарты бойынша ықтималдық теңгерімімен дәлелдеуі керек. Осылайша, кісі өлтіру қылмысынан ақталған адам да мұраны азаматтық соттың шешімімен жоюы мүмкін. Бүгінгі күнге дейін 47 штат «өлтіруші туралы» заңды Бірыңғай Мұрагерлік Кодекс (UPC) немесе «өлтіруші туралы» заңды қамтитын кодекс нұсқасын қабылдау арқылы заңдастырды.
The slayer rule, in the U. S. law of inheritance, stops a person inheriting property from a person they murdered (so that, for example, a murderer cannot inherit from parents or a spouse they killed). While a criminal conviction requires proof beyond a reasonable doubt, the slayer rule applies to civil law, not criminal law, so the petitioner must only prove the murder by a preponderance of the evidence, as in a wrongful death claim meaning on the civil standard of proof of the balance of probability. Hence, even a slayer who is acquitted of the crime of murder can lose the inheritance by the civil court running the estate. So far, 47 states have codified the slayer statute, either by adopting the Uniform Probate Code (UPC) or a version of the code that includes the slayer statute.
Қазагерлерге заң бойынша жауап
Жалпы құқық бойынша, американдық соттар ерте қастандық істерін қарағанда екі түрлі теория қолданды. Кейбір соттар қастандық жасаған адамның өз қылмысынан пайда көруіне болмайды деген қоғамдық саясат принципіне сүйене отырып (No Profit теориясы), оны мұрадан шығарып тастады.
At common law, American courts used two different theories when dealing with early slayer cases. Some courts would disinherit the slayer because of the public policy principle that a slayer should not profit from his crime (No Profit theory).
Пайдасыздық теориясы
Mutual Life v. Armstrong (1886) ісінде, қылмыскер өз қылмысынан пайда таба ала ма деген мәселені қарастырған алғашқы американдық сот, АҚШ Жоғарғы Соты «пайда жоқ» теориясын қалыптастырды (осы терминді «Нәтиже жоқ» деп заңгер Адам Д. Хансен қолданды, бұл осыған ұқсас нәтижелерге қолданылған ерте заңнамалық істерден ажырату үшін жасалды).
In Mutual Life v. Armstrong (1886), the first American case to consider the issue of whether a slayer could profit from their crime, the US Supreme Court set forth the No Profit theory (the term "No Profit" was coined by legal scholar Adam D. Hansen in an effort to distinguish early common law cases that applied a similar outcome when dealing with slayers),
Басқа соттар заңмен бекітілген ереже болмаған жағдайда, қылмыскерді мұрадан айыруға тартынды (қатаң құрылымдық теория). Судья Грей қылмыстық заңның қылмыскерлерге жаза белгілегенін айтты. Сот қылмыскерге мұраны беруден бас тартса, ол қылмыстық заң бойынша алған жазасына қосымша маңызды жазаны қосады. Судья Грейдің пікірінше, сотқа жазбаша түрде нақты заңсыз мұндай жазаны тағайындауға рұқсат етілмейді. Судья Грейдің ойынша, сот моральдық тұрғыдан қанағаттанарлық нәтиже алу үшін мұндай заңдарды жасамайды немесе ойлап таппайды. Қылмыскерлерге қатысты заңдар қоғамдық саясат қағидасын бекітеді, яғни кісі өлтіруші өз қылмысынан пайда таба алмайды. Қылмыскерлерге қатысты заңдар құрбанның мұрагерлеріне құрбанның өсиеті немесе мүлігін қылмыскерден бұру үшін азаматтық сотқа жүгіну құқығын береді. Мұндай талапты құрбанның мұрагері немесе басқа мүдделі тарап (мысалы, өмірді сақтандыру компаниясы, банк) құрбанның мүлігі атынан қояды. Қылмыскерлерге қатысты заң мүлікке және жеке мүлікке қатысты, олар мұрагерлік немесе өсиет бойынша алынған. 1936 жылы заңгер Джон Уэйд штаттар арасындағы біркелділікті қамтамасыз ету үшін «пайда жоқ» теориялық заңдық түзетуді ұсынды. 1969 жылы Бірыңғай заң комиссиясы Бірыңғай өсиет кодексінің (UPC) алғашқы жариялануына «пайда жоқ» теориялық ережелерді енгізді. 48 штаттың заңдары бойынша, кісі өлтіруші өз қылмыстық әрекетінен алған кез келген мұралық пайдадан айырылады.
Other courts were reluctant to disinherit a slayer in absence of a legislatively codified statute directing the court to do so (Strict Construction theory). Judge Gray argued that the criminal law already established punishment for slayers. A court denying the estate to a slayer was to, in effect, add significant further punishment to what a slayer received under the criminal statute. Judge Gray argued that this was not something the court was permitted to do without an express, written statute. In Judge Gray's opinion, the court could not simply create or imagine such statutes so as to obtain a morally pleasing result. Slayer statutes codify the public policy principle that a murderer cannot profit from his crime. Slayer statutes provide a right of civil action to a victim's successors for the purpose of directing the victim's testate/intestate property away from the slayer. Such an action is brought by a successor, or other party of interest (e. g., life insurance company, bank), on behalf of the victim's estate. The slayer statute applies to both real and personal property that would have been acquired by intestacy or by will. In 1936, legal scholar John W. Wade proposed a No Profit theory statutory fix to promote uniformity amongst the states in dealing with slayer cases. In 1969, the Uniform Law Commission included No Profit theory language in its first promulgation of the Uniform Probate Code (UPC). Forty eight states have enacted laws that strip a slayer of any inheritance benefit he would have gained from his unlawful act.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ-та көптеген юрисдикциялар кісі өлтіруші туралы заң қабылдады, ол осы қағиданы заңдастырып, қосымша талаптар қояды. Мұндай заңдар кейде тар мағынада түсіндіріледі, себебі тиісті заңдар қылмыстық сипатта болады және заңмен берілген құқықтарды жоюға бағытталған. Осылай түсіндірілгенде, кісі өлтірушінің мүліктің иесі болуына басқа жолдармен кедергі келтірілмейді. Ортақ құқық бойынша кісі өлтіруші қағидасы бар юрисдикцияларда кісі өлтіруші туралы заң оны шектеудің орнына ортақ құқық қағидаларын кеңейтуге және толықтыруға мүмкіндік береді. Мысалы, егер заң мұрагердің мұрагерлік құқығынан айырылуы үшін сотталғанын талап етсе, осы талапты қоймайтын ортақ құқық қағидасы мұрагерлік құқығынан айыруға себеп болуы мүмкін.
In the United States, most jurisdictions have enacted a slayer statute, which codifies the rule and supplies additional conditions. Such laws have sometimes been construed narrowly because the relevant statutes are criminal in nature, and serve to take away someone's rights that are otherwise afforded by law. Interpreted this way, a slayer statute will not prevent the killer from acquiring title to the property by other means. In jurisdictions with a common law slayer rule, a slayer statute may serve to extend and supplement the common law rule, rather than limiting it. For example, where the statute requires the heir to have been convicted to bar inheritance, a common law slayer rule that does not have this requirement may still serve to bar inheritance.
Аризона
2012 жылы Аризона штатының заң шығарушы органы Аризона штатының кісі өлтіруші ережесін өзгертіп, оған қасақана емес кісі өлтіру қылмысын да қосты, осылайша көбірек қылмыскерлерді мүліктен айыруға тырысты. Дуглас Грант пен Гилберт Рамос ісі Аризона штатының заң шығарушы органына Аризона штатының кісі өлтіруші ережесін өзгертуге түрткі болды: 1) «қасақана және қылмыстық» терминін бірінші немесе екінші дәрежедегі қасақана кісі өлтіруге немесе қасақана емес кісі өлтіруге кінәлі деп танылған кез келген адамды білдіретіндей нақты анықтау; 2) құрбандарға кісі өлтіру сәтінен бастап марқұмның мүлкін сенімді басқаруға (конструктивті сенімге) дереу беруге рұқсат беру; және 3) егер кісі өлтірумен бірге өз-өзіне қол жұмсау орын алған жағдайда, құрбандарға кісі өлтірушінің мүлкін (мысалы, өмірлік сақтандыру төлемдерін) сенімді басқаруға (конструктивті сенімге) беруге рұқсат беру. Аризона штатының кісі өлтіруші ережесі қазір елдегі ең күшті ереже деп есептеледі.
In 2012, the Arizona legislature amended Arizona's slayer rule to include the lesser crime of manslaughter in an effort to subject more killers to civil disinheritance. Douglas Grant; and Gilbert Ramos) prompted the Arizona legislature to amend Arizona's slayer rule by 1) expressly defining “intentional and felonious” to mean any individual who is found guilty of murder in the first or second degree, or the lesser crime of manslaughter; 2) allowing victims to place the decedent's estate in constructive trust immediately from the time of the killing; and 3) allowing the victims to place the slayer's estate (i. e., life insurance benefits) in constructive trust, in the case of murder suicide. Arizona now touts its slayer rule as the strongest in the nation.
Иллинойс штаты
Қаржылық қанау, зәбір көрсету немесе қаптағандық жасағаны үшін кінәлі деп танылған адам өз құрбанынан ешқандай мүлік мұраға ала алмайды.
A person found guilty of financial exploitation, abuse or neglect cannot inherit any benefit from their victim.
Канзас штаты
Канзас штатында, кісі өлтіруден кейін дереу өзіне қол жұмсаған адамның мұрагерлікке ие болуына тыйым салынады.
Kansas prohibits a slayer's inheritance where suicide is shortly after the murder.
Мэриленд штаты
Мэриленд штатының өлтіруші ережесі көптеген басқа штаттардан қаталрақ. Мэрилендтің өлтіруші ережесі кісі өлтірушілерге өз құрбандарынан мұрагерлік алуға тыйым салумен қатар, кісі өлтірушілер арқылы құрбандарынан басқа кез келген адамның мұрагерлік алуына да тыйым салады; осылайша Мэрилендтің өлтіруші ережесі құрылымы жағынан қанның тазалығының жойылуына (corruption of blood) ұқсас. Мысалы, анасы ұлына 50 000 доллар, ал ұлының баласына (немересіне) 100 000 доллар қалдырады. Ол қалған мүлігін (яғни, мүліктен қалған барлық нәрсені) қызына қалдырады. Егер ұлы анасын өлтірсе, Мэриленд заңына сәйкес, ұлының баласы 100 000 долларды мұраға алады; бірақ ұлының 50 000 доллары (бұл немересінің әкесі арқылы алған жанама мұрасы), Мэриленд заңы бойынша ұлына да, баласына да тимейді. 50 000 доллар анасының қалған мүлігіне қосылып, қызына беріледі.
The Maryland slayer rule is harsher than most other states. In addition to prohibiting murderers from inheriting from their victims, Maryland's slayer rule prohibits anyone else from inheriting from murder victims through their murderers; Maryland's slayer rule is thus similar in structure to corruption of blood. For example, a mother leaves her son $50,000, and leaves her son's child (her grandchild) $100,000. She leaves her residuary estate (i. e., whatever else is left of the estate) to her daughter. If the son kills his mother, then under Maryland law, the son's child will inherit the $100,000; however the son's $50,000 (which is also the indirect inheritance of the grandchild through his father), is not available under Maryland law to either the son, or his child. The $50,000 becomes part of the mother's residuary estate and goes to the daughter.
Миссури
Миссуридің қосқыш ережесі тек ортақ құқықта ғана бар. Ол кодификацияланбаған. Соңғы жылдары заң шығарушы орган тарапынан қосқыш туралы заң жобасы ұсынылмаған. Миссури Жоғарғы соты Ли против Айлвард ісінде, мүліктің иесінің өлімінен кейін, шартты мүрагерлер, қосқыштың балалары немесе жақын туыстары мұрагер болатын жағдайда, қосқыш туралы заңның қажеті жоқ деп шешті. Соттың шешімі Үлгілік Мұрагерлік Кодексіне және бірнеше сот юрисдикцияларына сүйенді, бұл соттар шартты мүрагерлерді қолдады, ал құрбанның қосқыштың балаларын жақтырмайтынын болжау "негіссіз болжамдарға" әкеледі деп санайды.
The Missouri slayer rule only exists in common law. It has not been codified. There has not been a proposed slayer statute by the legislature in recent years. The Missouri Supreme Court found a slayer statute to be unnecessary in Lee v. Aylward, when determining whether contingent beneficiaries, children of the slayer, or the next of kin should be the heirs of the victim's estate. The court's holding relied on the Model Probate Code and several jurisdictions favoring the contingent beneficiaries, and assuming the victim would disfavor the children of the slayer would call for "inappropriate speculation."
Вашингтон
Қаржылық қанау, зәбір көрсету немесе қаптағандық жасағаны үшін кінәлі деп танылған адам өз құрбанынан ешқандай мүлік мұраға ала алмайды.
A person found guilty of financial exploitation, abuse or neglect cannot inherit any benefit from their victim.
Ұлыбритания
Біріккен Корольдікте 1982 жылғы Заң конфискация актісімен реттелетін ұқсас қағида бар.
A similar principle in the United Kingdom is governed by the Forfeiture Act 1982.