Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пьер Лоран Буйрет де Белой, Дормон де Белой (17 қараша 1727 – 5 наурыз 1775) – француз драматургі және актері.
Pierre Laurent Buirette de Belloy, known as Dormont de Belloy (17 November 17275 March 1775), was a French dramatist and actor.
Өмір
Де Беллой Канталь департаментінің Сент-Флур қаласында дүниеге келді. Жасынан жетім қалған ол Париждегі көрнекті адвокат болған ағасының тәрбиесінде өсті және заңгер мамандығын меңгерді. Ұнатпайтын мамандықтан құтылу үшін ол солтүстік елдерінің сарайларында ойнайтын комедия актерлерінің труппасына қосылды. 1758 жылы Санкт-Петербургта қойылған «Титус» пьесасының қойылымы ағасының күш-жігері арқасында кейінге шегерілді; ал қойылғанда, жауласып қалғандардың тікелей әрекетінен сәтсіз аяқталды. Тек ағасы қайтыс болғаннан кейін ғана де Беллой «Зелмира» (1762) пьесасымен Парижге оралды – бұл пьеса үлкен жетістікке ие болды, кейіннен Россинидің операсына айналды. 1765 жылы «Кале қамалы» атты патриоттық пьесасы жарық көрді. Жеті жылдық соғыста Францияның бастан өткерген қиындықтары француз халқының адалдығымен апаттан құтылуды бейнелейтін пьесаға жақсы қабылдануға мүмкіндік берді. Дидро мен Вольтер сияқты бейтарап сыншылардың пікірлері халықтың ынтасын басып алмады, олар Францияны даңқтау үшін жеңілістің суретін көрсетудің тиімді еместігін атап көрсетті. Де Беллой драматург ретіндегі қызметі үшін 1772 жылы Франция академиясына қабылданды. Ол академияда орын алған жалғыз актер болып қала береді. Оның француз драмасына ұлттық тақырыптарды енгізуге жасаған тырысы құрметке лайық, бірақ оның мүмкіндіктері бұл міндетке жете алмағанын мойындау керек. «Кале қамалынан» кейін «Габриэль де Верги» (1770), «Гастон ди Баяр» (1771), «Педро Круэл» (1772) пьесалары жарық көрді. Олардың ешқайсысы бұрынғы пьесаның табысына жете алмады, ал де Беллойдың 1775 жылғы 5 наурыздағы қайтысы көңілсіздік салдарынан болған деп есептеледі.
De Belloy was born at Saint Flour, Cantal, and, orphaned at a young age, was educated by his uncle, a distinguished advocate in Paris, for the bar. To escape from a profession he disliked he joined a troupe of comedians playing in the courts of the northern sovereigns. In 1758 the performance of his Titus, which had already been produced in Saint Petersburg, was postponed through his uncle's exertions; and when it did appear, a hostile cabal procured its failure, and it was not until after his guardians death that de Belloy returned to Paris with Zelmire (1762), a fantastic drama which met with great success, latter becoming an opera by Rossini. This was followed in 1765 by the patriotic play, Le Siège de Calais. The humiliations undergone by France in the Seven Years' War assured a good reception for a play in which the devotion of Frenchmen redeemed disaster. The popular enthusiasm was unaffected by the judgment of calmer critics such as Diderot and Voltaire, who pointed out that the glorification of France was not best effected by a picture of defeat. De Belloy was admitted to the Académie française in 1772 due to his activities as a playwright. He remains the only actor to have ever held a seat on the Academy. His attempt to introduce national subjects into French drama deserves honor, but it must be confessed that his resources proved unequal to the task. The Le Siège de Calais was followed by Gabrielle de Vergy (1770), Gaston di Bayard (1771), Pedro le cruel (1772). None of these attained the success of the earlier play, and de Belloy's death, which took place on 5 March 1775, is said to have been hastened by disappointment.