АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Николас» эсминецінің тарихы

Кіріспе

USS Nicholas (DD 311) - Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен Клемсон классының эсминеці. Ол АҚШ Теңіз жаяу әскерінің алғашқы бастығы Сэмюэл Николас (1744–1790) есімімен аталған әскери кеме болды.

Тарих

Николас кемесі 1919 жылғы 11 қаңтарда «Бетлехем Шипбилдинг Корпорейшн» (Bethlehem Shipbuilding Corporation), Сан-Франциско, Калифорнияда салынды; 1919 жылғы 1 мамырда суға жіберілді; «Эдит Барри» (Edith Barry) ханым демеушілік етті; және 1920 жылғы 23 қарашада «Мэйр Айленд» (Mare Island) теңіз кеме жасау қоймасында комиссияға қабылданды. Тынық мұхиты флотының резервтік эсминец дивизияларына бекітілген Николас 1920 жылғы 17 желтоқсанда «Мэйр Айлендтен» Сан-Диего, Калифорнияға аттанды, 20 желтоқсанда жетіп, 1922 жылға дейін азайтқыш экипажбен сол аймақта қалды. Эсминец 1923 жылғы 6 ақпанда Панама каналы аймағындағы бірлескен флот операциялары үшін 11-ші эсминец эскадрильясының құрамында шықты. Жолында жаттығулар өткізіп, жиырма күннен кейін Балбоаға келді, соғыс кемесі наурыз айының соңына дейін тактикалық және стратегиялық маневрлерге қатысты және 11 сәуірде Сан-Диегоға оралды. 25 маусымнан 31 тамызға дейін Николас және 11-ші эсминец эскадрильясы Вашингтон штатының жағалауымен жүзіп өтті, Такома, Порт-Анджелес және Сиэтлде тоқтады және 27 шілдеде Сиэтлге келген президент Уоррен Г. Хардингке Хендерсонда сүйемелдеу қызметін атқарды. Содан кейін ол 3-ші соғыс кемелері дивизиясымен тамыз айының соңына дейін эскадрильялық маневрлерге қатысты, 31 тамызда Сан-Францискоға тоқтады. Николас 8 қыркүйекте сағат 08:30-да, капитан Эдвард Х. Уотсон басқаруымен 11-ші эсминец эскадрильясының көп бөлігімен бірге, «Дельфи» (Delphy) кемесі алдымен жүргізіп, үй портына аттанды. Тынық мұхиты жағалауында жоғары жылдамдықты инженерлік сынақ жүргізген эскадрилья 21:00-де бағытын өзгертті, себебі дұрыс емес навигация олардың Санта-Барбара арнасына жақындағанын көрсетті. Сағат 21:05-те «Дельфи» кемесі «Хонда» (Honda) немесе «Дьяволдың жауы» (Devil's Jaw) деп белгілі Point Pedernales тасына тіреліп қалды. Флагманнан ескерту сигналдары жіберілгенімен, жағалаудың қорғаныш конфигурациясы 11-ші эсминец эскадрильясының қалған кемелеріне оларды тануға мүмкіндік бермеді және осы салдарда Николас сияқты тағы алты эсминец жағаға тіреліп қалды. Николастың капитаны, лейтенант-коммандер Герберт Роеш, кемеге үлкен теңіз толқындары шағылып, «Хонданың» тастары кеме корпусына кірген кезде эсминецтің жоғалуын болдырмау үшін бар күшін салды, бірақ кеме ағысқа ілігіп, баяу артқа қарай жүзіп, тікенекті тастардың үстінде корпусымен тоқтады, оң жағына 25° бұрылды. Түн бойы экипаж Николасты құтқаруға тырысты, бірақ таңертең толқындар көтеріліп, Николастың жағдайы нашарлағанда капитан «Кемеден түсіңдер!» бұйрығын берді. Бұйрық орындалды және бүкіл экипаж аман-есен жағаға жетті. Жеті эсминец экипажынан барлығы 23 адам қаза тапты. 1923 жылғы 26 қазанда комиссиядан шығарылған Николас 20 қарашада өзінің алты эскадрильясымен бірге Әскери-теңіз тізімінен алынды. Бірнеше сәтсіз ұсыныстардан кейін эсминец 1925 жылғы 19 қазанда Окленд (Калифорния) тұрғыны Роберт Смитке сатылды. Кейбір жабдықтар құлаған кемеден құтқарылғанымен, оның қаңқасы Тынық мұхитының «кемелер зиратында» теңіздің ырысымына қалдырылды. Оқиға «Хонда Пойнт апаты» (Honda Point Disaster) деп танылды.

Nicholas was laid down 11 January 1919 by Bethlehem Shipbuilding Corporation, San Francisco, California; launched 1 May 1919; sponsored by Miss Edith Barry; and commissioned at Mare Island Navy Yard 23 November 1920. Assigned to Reserve Destroyer Divisions, Pacific Fleet, Nicholas departed Mare Island on 17 December 1920 for San Diego, California, arriving on the 20th and remaining principally in that area with a reduced complement through 1922. The destroyer sailed on 6 February 1923 as part of Destroyer Squadron 11 for combined fleet operations in the Panama Canal Zone. Arriving Balboa twenty days later following exercises en route, the warship engaged in tactical and strategic maneuvers through the end of March and returned to San Diego on 11 April. From 25 June to 31 August, Nicholas and DesRon 11 cruised the coast of Washington, putting in at Tacoma, Port Angeles, and Seattle and serving as escort to President Warren G. Harding in Henderson on his arrival at Seattle on 27 July. She then participated in squadron maneuvers through the end of August with Battleship Division 3, putting in at San Francisco on the 31st. Nicholas sailed for her homeport at 08:30, 8 September, in company with most of DesRon 11 under Captain Edward H. Watson, with Delphy leading the way. Engaged in a high speed engineering run down the Pacific Coast, the squadron changed course at 21:00 as inaccurate navigation indicated this was the approach to Santa Barbara Channel. At 21:05, Delphy stranded on the rocks of Point Pedernales, known to sailors as Honda, or the Devil's Jaw; though warning signals were sent up by the flagship, the sheltering configuration of the coast line prevented their recognition by the remaining ships of DesRon 11 and in the ensuing confusion, six other destroyers — including Nicholas — ran aground also. Nicholas’ skipper, Lt. Cmdr. Herbert Roesch, did his utmost to prevent the loss of the destroyer as the heavy seas broke over her and Honda’s rocks pushed into her hull, but the ship was taken by currents and drifted slowly astern, coming to a stop stern high on a clump of rocks with a 25° list to starboard. Throughout the night, the crew attempted to save Nicholas but in the morning as the waves mounted and Nicholas’ situation became critical, the Captain ordered “Abandon Ship”. The order was accomplished and brought the entire crew ashore safely. Of the seven destroyers' crews, only 23 people died. Considered out of commission on 26 October 1923, Nicholas was struck from the Navy List with her six squadron mates on 20 November. After a number of abortive bids, the destroyer was finally sold on 19 October 1925 to Robert J. Smith of Oakland, California. Though some equipment was salvaged from the wrecked ship, her hull was left to the mercy of the sea in the “graveyard of the Pacific.” The event came to be known as the Honda Point Disaster.