Кіріспе
Лэнгли Милл қыш құмырасы Дербиширдің Дербишир Ноттингемшир шекарасындағы Лэнгли Милл қаласында орналасқан. 1865 жылы құрылғаннан бастап 1982 жылы соңғы жабылуына дейін керамика бес түрлі меншік кезеңін бастан кешірді, тұз балқытылған сия бөтелкелерінен бастап, пайдалы заттар мен үстелге арналған бұйымдардан бастап жоғары сапалы және түпнұсқалы көркем керамикаға дейін кең ауқымды тас бұйымдар өндірді.
Кальверт кезеңі 1865-1883 жылдар
1865 жылы Дербиширдің Белпер қаласынан шыққан химик және фармацевт Джеймс Калверт бұрынғы кірпіш фабрикасының орнында Лэнгли Милл қыш құмырасын құрды. Ол кезде компания Джеймс Калверт деп аталатын. Тарихи тұрғыдан алғанда, бұл аймақ Дербиширдің Ноттингемширдің көмір кен орнында орналасқандықтан, тас құйма бұйымдарын өндірушілердің бірі болды. Жергілікті көмір шаралары отынның дайын көзін қамтамасыз етумен қатар, көбінесе қызғылт саз балшықтың жинақталуымен байланысты болды, ол тас бұйымдарын өндіруге өте қолайлы болып шықты. Сондықтан Калверт жаңа керамика үшін жерді осыны ескере отырып таңдаған болуы мүмкін, бірақ Мидленд темір жолы мен Эреваш каналының жақын жері сонымен қатар жақсы көлік байланыстарының перспективасын ұсынды. 1870 жылдары Джеймс Кальверт басқа Белпер химигі және фармацевті Уильям Питер Адшидпен қысқа мерзімді серіктестік құрып, Кальверт және Адшид компаниясын құрды. 1880 жылы бизнесті сатуға сәтсіз ұмтылғаннан кейін Джеймс Калверт ұлы Уильям Генри Калвертпен серіктестік құрды, содан кейін қыш бұйымдар J. Calvert & Son деп аталды. Керамиканың алғашқы өнімдері тұз балқытылған сия құмыралары, имбирлі сыра бөтелкелері, жылтырату ыдыстары, құмыралар, құмыралар және тостағандар сияқты заттар болды. Бұл бұйымдар Калверттің жеке химия және фармацевтика бизнесі үшін де, басқа да ұқсас бизнестерге де шығарылды.
Калверт және Ловат кезеңдері 1883 - 1895 жылдар
1883 жылы Альберт Ловат және оның інісі Джон Ловат Уильям Калвертпен серіктестік құрды және қыш бұйымдарының атауы Калверт және Ловат деп өзгертілді. Екі Ловат ағайынды да Дербиширдің Белпер қаласында дүниеге келген және бұрын Джозеф Борн және Ұлы басқаратын жақын маңдағы және үлкен Денби керамикасында қыш құмырашы ретінде жұмыс істеген. Лэнгли Миллдегі жаңа серіктестік өнер бұйымдарының жаңа диапазондарын әзірлеуге және енгізуге әкелді. Бұларды Мэри Хелен Гудьер (1856-1941), Джордж Лейтон Паркинсон (1864-1938) және Уильям Калверттің екінші қызы Элеонора "Дейзи" Калверт (1874-1925) сияқты қыш құмырамен жұмыс істейтін суретшілер жобалап, безендірді. 1895 жылы Уильям Калверт қыш құмыра жасауды тастап, Ловат ағайындыларымен серіктестігін бұзып, Лэнгли Миллдегі көркемдік керамика бұйымдарын өндіруді тоқтатты. Оның кетуінің нақты себептері белгісіз, бірақ қыш құмыра өнеркәсібінің 1890 жылдары кездескен жалпы қиындықтары және Лэнгли өнер бұйымдарының салыстырмалы түрде жоғары өндіріс шығындарына байланысты өкінішті табыстылығы маңызды факторлар болуы мүмкін. Калверт кеткеннен кейін компания Lovatt & Lovatt деп аталды.
Кальверт және Ловат кезеңіндегі бұйымдар
Бұл кезеңдегі өнім кез-келген кезеңде қыш құмырадан шыққан ең жетістіктер болды және оған түрлі-түсті вазалар, табақтар, jardinières, папоротник құмыралары, құмыра құймалары және басқа да ұқсас сәндік бұйымдар, сондай-ақ әдеттегі тұрмыстық және пайдалы заттар кірді. Хелен Гудьердің осы уақыттағы сәндік бұйымдардың әдеттегі безендіруі күрделі кесулі дизайндардан, әдетте ботаникалық тақырыппен, бұрын қолданылған түсті слайдтың бір немесе бірнеше қабаттары арқылы орындалған. Джордж Лейтон Паркинсонның дизайны да кескінделген үлгілерді, көбінесе суреттелген көріністермен бірге пайдаланды. Бұл миниатюралық суреттерде әдетте ағылшын малшыларының суреттері немесе Тинтерн абатшылығының қираған жерлері сияқты белгілі ескерткіштер суреттелген. Көбінесе алтынмен қапталған суреттер де жасалған. Бұл уақытта шығарылған өнер бұйымдары әдетте базасында "Лэнгли кера" белгісімен таңбаланған, әр түрлі дизайндарда. Кейде, сол суретші жоғары сапалы шығармалардың кейбіреуіне монограммалар да жазатын. Алайда Лэнгли зауытында шығарылған көптеген бұйымдарда ешқандай белгі жоқ сияқты.
Ловат және Ловат кезеңі - 1895-1930 жылдар
XIX ғасырдың басында Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін (1914-1918 жж.) Лэнгли диірменінің иесі байлық пен ықпалға ие бола отырып, теңдесі жоқ өркендеу, инновация және кеңейту кезеңі болды. 1913 жылы Альберт Ловаттың өліміне байланысты қыш бұйымдары жеке компанияға айналдырылды, Lovatt & Lovatt Ltd. Джон Ловат пен Берт Ловат (Альберттің екінші ұлы) бірлескен төраға және басқарушы директор болды. Реджинальд (Альберттің үшінші ұлы) да осы уақытта компанияның басшылығына қосылды. Өкінішке орай, 1918 жылдан кейін соғыстан кейінгі депрессия қыш құмыраның табыстылығына қатты әсер ете бастады, бұл жағдайды басқарудың әлсіз кезеңінің көмегі тигізбеді. 1923 жылы керамиканың табыстылығы одан әрі төмендеді, директорлар жалақыларын көптеп қысқартуға мәжбүр болды. Ликвидатордың антпен берілген мәлімдемесіне сәйкес, Lovatt & Lovatt Ltd 1925 жылдан бастап табысты бола алмады; және 1930 жылға қарай оның жалпы міндеттемелері 15 230 фунт стерлинг болды. Ақырында, Джон Ловаттың өткен жылы қайтыс болғаннан кейін, компания 1930 жылы 18 шілдеде ерікті түрде таратылды. Бұл Ловаттар отбасының Лэнгли Милл керамикасының істеріне араласуын тоқтатты, дегенмен Ловаттар есімін бизнестің біріне бірі ілесе келген иелері жалғастырды.
Ловат пен Ловат кезеңіндегі бұйымдар
Калверттің кетуіне қарамастан, өнер бұйымдарын шығарудың тоқтауы тек уақытша болып шықты және 1896 жылдың соңында Джордж Лейтон Паркинсон компанияға қайта қосылып, өнер бөлімін басқарды. Көркем бұйымдар әрқашан қарапайым бұйымдар өндірісімен қатар шығарылған және ешқашан қыш бұйымдарының негізгі үлесін құраған емес. 1897 жылы безендірілген тас ыдыстар, құмыралар және басқа да бұйымдар өндірісі қайтадан басталды, бірақ өнім Калверт және Ловат кезеңіндегідей жақсы болмады, өйткені өндірістің оңайлығына баса назар аударылды. Өндіріс шығындарын төмендету үшін, әсіресе безендіру саласында сапаның төмендеуіне әкелмейтін бірнеше тапқыр әдістер енгізілді, нәтижесінде No патент берілген. 8687 - керамикаға 1908 жылы. 1905 жылы қорғасынды лазерлерден алып тастады. Бұл кезеңдегі бұйымдардың мысалдары - Mycovera Ware, Applique Ware және Lovique Ware. 1903 жылы жаңа өнер бұйымдары өндіріске қосылды, олар матта глазурлық фонға қолмен боялған импасто гүлдерінен тұрады. 1903 және 1909 жылдар аралығында қосымша үй тауарлары, соның ішінде Дейзи Уэр, Принцесса Уэр, Жасыл отқа төзімді Уэр, Миртл Уэр, Корольдік көк Уэр және Осборн Уэр енгізілді.
Оукс кезеңі 1931-1959 жылдар
1931 жылы керамика James Oakes & Co. (Riddings) Ltd. еншілес компаниясы ретінде сатып алынып, Lovatts Potteries Ltd. деп аталды. Жаңа меншік иелерінің алғашқы әрекеттерінің бірі - едәуір жаңғырту бағдарламасын енгізу, оның ішінде ескі дөңгелек пештердің орнына газбен жұмыс істейтін Дресслер пешін орнату. Дресслер пештері тауарды үздіксіз өндіруге мүмкіндік берді және дәстүрлі дөңгелек пештерге қарағанда отын мен еңбекті әлдеқайда тиімді қолданды. Жаңа ерекшеліктері бар отандық тауарлар тез арада таныстырылды, соның ішінде Марлборо, Сапфир, Росслин, Мейвис және Хотспот. Ескі Lovatt & Lovatt сәндік және көркем бұйымдарын өндіру негізінен тоқтатылды және алтыннан жасалу енді қолданылмайды. Бұл кезде жергілікті балшықты қолдану кезең-кезеңмен тоқтатылып, оның орнына Девон мен Корнуоллдан келген балшықтар қолданылды.
Оукс дәуіріндегі тауарлар
Бұл уақытта қыш бұйымдарын өндіру негізінен үй шаруашылығы тауарлары болды, сонымен қатар жануарлар фигураларының едәуір ассортименті мен аяқ жылытқыштар сияқты көптеген пайдалы заттар да қамтылды. Осы кезде Лэнглидің "Жел тегершігі" сауда белгісі алғаш рет пайда болады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде (1939-1945) барлық өнер бұйымдарын өндіру тоқтатылды және қыш бұйымдары өндірісі Ұлыбританияның әртүрлі үкімет департаменттері мен өте пайдалы жалпы үй шаруашылығының қоңыр бұйымдары сияқты бұйымдарды өндіруге ауыстырылды. 1950 жылдары қыш құмырасы, атап айтқанда, Барбекю бұйымдары, Казино, Рулетка және Лайм Гроув сериясын шығарды. Өнеркәсіптік дизайн кеңесі сынға алғанмен, бұл тауарлар, өкінішке орай, көпшілік арасында танымал болмады және 1958 жылы қыш бұйымдары қайтадан пайдасыз болды. Сондықтан Джеймс Оукс пен оның серіктестерінің қыш бұйымдарын сатудан басқа амалы болмады.
Денби кезеңі 1959 жылдан 1982 жылға дейін
Осы уақыт ішінде көршілес Денбидегі (Дербишир) басқа бір ірі тас керамика (Джозеф Борн және Ұлы) кейбір техникалық проблемаларға, өндірістік қондырғылар мен білікті жұмыс күшінің жетіспеушілігіне байланысты тапсырыстарды уақтылы орындауда қиындықтар көреді. Сондықтан Джозеф Борн & Сон 1959 жылы қазан айында Лэнгли Милл қыш құмырасын 25 000 фунт стерлингке сатып алды. Бұл бірігу Лэнгли Милл қыш құмырасының Денбидің бәсекелестерінің қолына түсуін болдырмау құралы ретінде де қарастырылды. Денбидің Лэнгли Милл қыш құмырасын сатып алуы Англиядағы үй шаруашылығындағы тас бұйымдарын өндіруші екі ірі компанияның бірігуіне әкелді. Бастапқыда екі керамика фабрикасы екі бөлек кәсіпорын ретінде жұмыс істеді, олардың жеке сату саясаты мен тарату жүйелері өзгермеді. Алайда, өнім желілері тұрғысынан алғанда, жаңа иелер Лэнгли Милл қыш құмырасына жаңа бағыт бергісі келді, жоғары сапалы ас үй бұйымдары мен сыйлық бұйымдарын өндіруге көбірек көңіл бөлді. Осы кезеңде көптеген жаңа тас бұйымдар шығарылды, олардың кейбіреулері Америка нарығына бағытталған. 1967 жылы қыш құмырасы қайтадан Лэнгли Поттери Лтд. деп аталды. Бұл кезеңдегі негізгі дизайнерлер - Альберт пен Глин Колледждің әке мен ұлы, сонымен қатар Гилл Пембертон мен Тельма Хейг. 1976 жылы екі қыш құмырахананы бір атаумен біріктіру туралы шешім қабылданды, сондықтан Лэнгли Pottery Ltd. және Джозеф Борн & Сон бірлесіп Denby Tableware Ltd. болды. 1970-ші жылдардың аяғында екі қыш құмырахана жыл сайынғы шығынды есептей бастады, нәтижесінде екеуі де Crown House компаниялар тобына сатылды. Жаңа иелердің алғашқы шешімдерінің бірі - Лэнгли зауытының жабылуы және өндірістің Денбиге көшірілуі болды. Лэнгли зауытында шығарылатын соңғы дизайн "Falling Leaves" болды, ол Тельма Хейг жасаған пісіру пешінен үстелге арналған ыдыс-аяқ.
By the end of the 1970s, the two potteries were beginning to report annual losses, with the result that they were both sold to the Crown House group of companies. One of the first decisions of the new owners was that the Langley Mill site should be closed and production transferred to Denby. The final design to be produced at Langley Mill was "Falling Leaves", an oven to table ware designed by Thelma Hague.
Жабылу
Лэнгли Милл қыш құмырасы 1982 жылдың желтоқсанында жабылып, арнайы ескерткіш тақтасы өндірілді. Соңында бұл жер сатылып, қалған ғимараттар 1987 жылы қиратылды. 1997 жылы бұл жер қайтадан жаңартылып, қазір шағын сауда паркі болып табылады. 1987 жылы қалған Денби қыш құмырасының меншік құқығы тағы да өзгерді, оны Coloroll Group сатып алды, бірақ 1990 жылы басқару сатып алу нәтижесінде ол тағы да тәуелсіз қыш құмырасы болды, ол Denby Pottery Company Limited ретінде сауда-саттыққа түсті және 1994 жылы Лондон қор биржасында саудаға шықты. Ол әлі күнге дейін жоғары сапалы тас бұйымдар шығарады.