Жосиа Веджвуд: Англиялық керамист және кәсіпкер

Кіріспе

Ағылшын қыш құмырашысы және Wedgwood компаниясының негізін қалаушы (1730–1795) ең үлкен Джозия Уеджвуд

Джозия Уеджвуд (12 шілде 1730 – 3 қаңтар 1795) – ағылшын қыш құмырашысы, кәсіпкер және құлдықты жоюшы. 1759 жылы Wedgwood компаниясын құрып, жүйелі тәжірибелер арқылы қыш массаларын жетілдірді және еуропалық қыш өндірісін индустрияландыруда жетекші болды. 1760-шы жылдардың соңы мен 1770-ші жылдардың басындағы классикалық үрдістер оның сатуын жандандыруда маңызды рөл атқарды. Оның қымбат тауарларына жоғарғы топ өкілдері көп сұраныс білдірді, ал ол арзан жиынтықтарды насихаттау үшін үлгі алу әдісін қолданды. Уеджвуд жасаған әрбір жаңа өнім – жасыл глазурь, крем, қара базальт және жасмырт – тез көшірілді. Өндірісте тиімділікке қол жеткізгеннен кейін, ол сату және таратуда да тиімділікке жетті. Лондондағы көрме залдары тұтынушыларға оның толық ассортиментін көруге мүмкіндік берді. Уеджвудтың компаниясы оның өмірінде фарфор өндірген жоқ, бірақ оның орнына жоғары сапалы қыш және тас қыш ыдыстарға маманданған, олар фарфордың көптеген қасиеттерін сақтайтын, бірақ әлдеқайда арзан болды. Ол өнімдерінің дизайнын қазіргі сәндерге сай ұстауға көп күш жұмсады. Ол қолмен бояуға ұқсас әсер беретін, бірақ әлдеқайда төмен бағалы көшірме баспасын ерте қабылдады. Ұлыбританиядағы өнеркәсіптік революцияны күшейткен тұтыну революциясының қажеттіліктерін қанағаттандырып, Уеджвуд қазіргі заманғы маркетингтің негізін салушы ретінде танылды. Ол тікелей пошта, ақшаны қайтару кепілдігі, өзін-өзі қызмет көрсету, тегін жеткізу, «бірін сатып ал, бірін тегін ал» және суреттелген каталогтарды енгізді. Олардың тұңғыш ұлы Томас 1717 жылы, Екатерина 1726 жылы дүниеге келді, ал Жозия – олардың 13-ші және соңғы баласы болды. Балалар шіркеуде крещениеден өтті; Жозия 1730 жылғы 12 шілдеде крещение алды, бұл, мүмкін, оның туған күні. Әйелі орындықты жалға алуын жалғастырса да, Мэри оларды әкесі үйреткен құндылықтармен тәрбиеледі, ол «ақылға, тәжірибеге және тәжірибелік зерттеулерге негізделген білім догмадан артық» деп есептеді. Жосия басқа балалармен бірге қыздар мектебіне барды, содан кейін 1737 жылы Ньюкасл-андер-Лайм қаласына 5 шақырым қашықтықтағы Ньюкаслға барып-келуге мүмкіндік алғанда, ол олармен бірге Пуритандықтар болған мырза және ханым Бланттың мектебіне барды. 1739 жылғы маусымда әкесі қайтыс болғаннан кейін Жосия мектепті бітіріп, орташа жасында бейресми шәкірттікке кірісіп, құмыра жасау дөңгелегінде «құмыра жасауды» үйренді. Он екі жасқа келгенде, ол оң тізесіне жұқпалы аурудан зардап шекті, бірақ 1744 жылғы 11 қарашада шіркеудің бауырындағы Томасқа шәкірт құмырашы ретінде қызмет етуге ресми келісім алу үшін жеткілікті қалпына келді. Жосия бір-екі жыл құмыра жасау жұмысына кірісті, содан кейін тізесі ауырып, ол қалыптық бұйымдар мен кішкентай әшекейлер жасады. Ағасы оның жақсарту туралы идеяларын қажетсіз деп санады және оның серіктестік ұсынысын қабылдамады, сондықтан 1751 немесе 1752 жылдары Жосия Стоук маңындағы құмыра жасау зауытында серіктес және менеджер болып жұмыс істеді. Жергілікті көптеген құмырашылар жаңалықтар жасау үшін практикалық химияны қолданды, ал Уеджвуд көп ұзамай Томас Уилдонмен серіктестікке кірісті, ол тырнақ қораптары сияқты құнды шағын бұйымдар жасады. Алты айлық зерттеулер мен дайындықтан кейін Уеджвуд ерекше жарқын жасыл глазурьді жасады, және бұл глазурьді өнімдерге бірден сұраныс болды. Өзінің серіктесі сияқты Уеджвуд кейде Бірмингемдегі дүкендерге тапсырыс алу үшін үлгілер алып, бизнес байланыстар орнатты. Өкінішке орай, тізе жарақатынан кейін жалпы қабыну пайда болды, ол бірнеше ай бойы өз бөлмесінде емделуге мәжбүр болды. Ол бұл уақытты әдебиет пен ғылыми кітаптарды оқып, білімін кеңейтуге пайдаланды. Оның зерттеулеріне 1754 жылы Уеджвудтың қарындасы Кэтринге үйленген Лайм кездесу үйінің жанындағы Ньюкаслдың пасторы Уильям Уиллеттің бірнеше рет келгені көмектесті; «көбіне білімді және жалпы білімді адам». Жосия бұл ағылшын пресвитериан шіркеуіне, кейін унитариан деп аталған шіркеуге қатысты және Уиллеттің досы болды. 1759 жылы Уеджвуд өзінің Бёрслем бизнесін кеңейтіп, алыс туыстары Джон мен Томасқа тиесілі Айви Хаус Уоркс пен коттеджді жалға алды. Оларды бай конглтондық ірімшік сатушы Ричард Веджуд және оның қызы Сара жиі қонаққа шақыратын. Ол унитариандық дәстүрге сәйкес жақсы білім алған, көп ұзамай «Жос» өзінің «сүйікті Саллиге» хат жазды. 1762 жылы жұмыс сапарында Уеджвуд тағы бір тізе жарақатын алды. Хирургтың көмегінен кейін, ол Томас Бентлиде болды, ол оның жақын бизнес серігіне айналды. Сауығу кезінде ол химиягер Джозеф Пристлимен танысты, ол оның жақын досы болды және оның балама діни идеяларын талқылады. Мамыр айында Уеджвуд Бентлиге ұзақ хат жазып, Бёрслемнен хат жазды және үлкен үй-жайға, Кирпіш үйіне және тұрғын үйге көшті.

Josiah Wedgwood (12 July 1730 – 3 January 1795) was an English potter, entrepreneur and abolitionist. Founding the Wedgwood company in 1759, he developed improved pottery bodies by systematic experimentation, and was the leader in the industrialisation of the manufacture of European pottery. The renewed classical enthusiasms of the late 1760s and early 1770s were of major importance to his sales promotion. His expensive goods were in much demand from the upper classes, while he used emulation effects to market cheaper sets to the rest of society. Every new invention that Wedgwood produced – green glaze, creamware, black basalt, and jasperware – was quickly copied. Having once achieved efficiency in production, he obtained efficiencies in sales and distribution. His showrooms in London gave the public the chance to see his complete range of tableware. Wedgwood's company never made porcelain during his lifetime, but specialised in fine earthenwares and stonewares that had many of the same qualities, but were considerably cheaper. He made great efforts to keep the designs of his wares in tune with current fashion. He was an early adopter of transfer printing which gave similar effects to hand painting for a far lower cost. Meeting the demands of the consumer revolution that helped drive the Industrial Revolution in Britain, Wedgwood is credited as a pioneer of modern marketing. He pioneered direct mail, money back guarantees, self service, free delivery, buy one get one free, and illustrated catalogues. Their first son, Thomas, was born in 1717, Catherine was born in 1726, and Josiah was their thirteenth and last child. The children were baptised in the parish church; Josiah was baptised on 12 July 1730, probably his date of birth. Though her husband continued to occupy the pew, Mary brought them up with the values taught by her father, who held that "knowledge based on reason, experience, and experiment was preferable to dogma." Josiah went with the others to dame school then, around 1737 when able to walk to and from Newcastle under Lyme about 3 mile (5 km) distant, he went with them to the school there of Mr & Mrs Blunt who were reputably Puritans. After his father died in June 1739, Josiah finished school then, at about the usual age, began an informal apprenticeship and learnt to "throw" pots on the potter's wheel. When nearly twelve, he suffered a severe bout of smallpox which affected his right knee, but recovered sufficiently to get a formal indenture on 11 November 1744 to serve as an apprentice potter under his eldest brother Thomas who had taken over the Churchyard Works. Josiah resumed potter's wheel work for a year or two, then knee pains came back so he did moulded ware and small ornaments. His brother thought his ideas of improvements unnecessary, and turned down his proposed partnership, so in 1751 or 1752 Josiah worked as a partner and manager in a pot works near Stoke. Several potters locally used practical chemistry to innovate, and Wedgwood very soon went into partnership with Thomas Whieldon, who made high value small items such as snuff boxes. After six months of research and preparation, Wedgwood developed an exceptionally brilliant green glaze, and there was immediate demand for products with this glaze. Like his partner, Wedgwood occasionally took samples to Birmingham wholesalers to get orders, making business contacts. Unfortunately a knee injury spread to general inflammation, forcing him to convalesce in his room for several months. He took this as an opportunity to extend his education, reading literature and science books. His studies were helped by repeated visits from Wiliam Willet, minister of Newcastle under Lyme Meeting House, who had married Wedgwood's sister Catherine in 1754; "a man of extensive learning and general acquirements". Josiah attended this English Presbyterian chapel, later known as Unitarian, and was a friend of Willet. Around 1759 Wedgwood expanded his Burslem business, renting Ivy House Works and cottage from his distant cousins John and Thomas. They were often visited by their brother Richard Wedgwood, a wealthy Congleton cheesemonger, along with his daughter Sarah. She had been well educated, as was Unitarian practice, soon "Jos" wrote to his "loving Sally". On a business trip in 1762, Wedgwood had another knee accident. After attention from a surgeon, he was accommodated by Thomas Bentley, who would become his close business associate. While recuperating, he met the chemist Joseph Priestley, who became a close friend, and discussed his dissenting theological ideas. In May Wedgwood began a long correspondence with Bentley, writing from Burslem, and moved into larger premises, the Brick House Works and dwelling.

Керамика

Уеджвуд өз заманының ғылыми жетістіктеріне қызығушылық танытты және осы қызығушылық оның қыш ыдыстарының сапасын революциялауға қажетті тәсілдерді қабылдауына негіз болды. Оның ерекше глазурьтері оның тауарларын нарықтағы басқа заттардан ерекшелей бастады. 1763 жылы ол жоғары лауазымды тұлғалардан, соның ішінде королева Шарлоттадан тапсырыстар алды. Уеджвуд оны сатып алған қыш ыдыстарын "Королеваның ыдыстары" деп атауға көндірді және патшалық байланысын өзінің кеңсе тауарларында жариялады. Уеджвудтың королеваға жасаған әрбір нұсқасы жеткізілгенге дейін көрмеге қойылды. 1764 жылы ол шетелден алғашқы тапсырысын алды. Уеджвуд өзінің "Королеваның ыдыстарын" ағылшын сауда кемелерінің барған жеріне қолжетімді бағамен сатты. 1767 жылы ол былай деп жазды: "Осы кремді түстің, яғни Королеваның ыдыстарының, яғни азудың сұранысы әлі де артып келеді – оның қолданылуы бүкіл әлемге қаншалықты жылдам тарағаны таң қалдырады". 1767 жылы Уеджвуд пен Бентли сәндік ыдыстарды бөлісу туралы келісімге келді, отандық ыдыстар Уеджвуд атынан сатылды. Әдемі қоғамды қызықтыру үшін арнайы көрме зал салынды. Уеджвудтың шеберханасы Лондонның ең сәнді кездесу орындарының біріне айналды. Оның жұмысшылары сұранысты қанағаттандыру үшін күні-түні жұмыс істеді, ал келушілердің саны азаймады. Рококоның әсемдігі, жарқын түстері және алтынмен жалануы жойылды, барокконың сән-салтанаты ұнамай қалды; шығыс өнерінің күрделілігі сүйіспеншіліктен шықты. Сұраныс тазалыққа, қарапайымдыққа және ежелгілікке болды. Бұл сәннің таралуын ынталандыру және оны жеделдету үшін Уеджвуд Этруриядағы және Вестминстердегі көрме залдарына қосымша Бат, Ливерпуль және Дублинде қоймалар мен көрме залдарын ашты. Ашылу уақытына ерекше көңіл бөлінді, жаңа тауарлар олардың әсерін күшейту үшін сақталды. Шамамен 1771 жылы ол жаспер ыдыстарын жасаумен тәжірибе жасады, бірақ осы жаңа өнімді бірнеше жыл бойы жарнамаламады. Сер Джордж Стриклендтен, 6-шы баронеттен, Римнен үлгілер алу туралы кеңес сұралды. Алтынмен жалану танымалдылық танытпады, ал 1772 жылы Уеджвуд сэр Уильям Гамильтонның ұсыныстары бойынша "жағымсыз алтынмен жалану" мөлшерін азайтты. Ағылшын қоғамы классикалық өнердегі ашық бейнелерді өздерінің дәмдері үшін "тымырсық" деп тапқанда және грек құдайларының құлшынысы тым айқын болғанда, Уеджвуд олардың пұтқа табынушылықты жасыруға асықты – қыздарға көйлек, ал құдайларға инжір жапырақтары жеткілікті болды. Ол гүлшешектерін "Девоншир герцогинясының гүлшешектері" деп атаса, кремді ыдыстарын "Королеваның ыдыстары" деп атаса, олар жақсы сатылатынын сезінгендей, Браун, Джеймс Уайатт және Адам ағайындыларынан сәулетшіге өздерінің шатыршаларын пайдалануда жетекшілік етуді, ал Джордж Стаббсқа Уеджвуд плакеттерін пайдалануда жетекшілік етуді тіледі. Уеджвуд аристократиялық нарықты монополияға айналдырып, өз ыдыстарына қоғамның барлық топтарына сіңетін ерекше әлеуметтік мәртебе беруді үміттенеді. Уеджвуд мұндай мүмкіндіктің құнын толық түсінді және оның иесінің атын ыдыстарына беру арқылы оны барынша пайдаланды: мысалы, "Королеваның ыдыстары", "Корольдік үлгі", "Орыс үлгісі", "Бедфорд", "Оксфорд" және "Четвинд" вазалары. Клиенттеріне түпнұсқасының бар-жоқтығы немесе Уеджвудтың көшірмесіне ие болу маңызды емес еді. 1773 жылы олар алғашқы көрме каталогын, пішіндердің суреттелген каталогын шығарды. 1773 жылы Екатерина II Керекесин сарайына (бақа батпағындағы сарай), кейін Чесме сарайы деп аталған, 952 данадан және мыңнан астам түпнұсқа суреттерден тұратын (жасыл) Жабақ қызметін тапсырды. Сурет салудың көп бөлігі Уеджвудтың Челсидегі сәндеу студиясында жасалды. Уеджвуд бұл көрменің "біздің залдарымызға көптеген сәнді адамдарды әкелетінін" ойлады. Бір айдан астам уақыт бойы сәнді әлем залдарға жиналып, көшелерді өздерінің кареталарымен тоқтатты. (Екатерина 2700 фунт төледі. Оны әлі де Эрмитаж мұражайында көруге болады.) Өзіндік құны жоқ болғанымен, бұл өнімдер жарнамалық құндылығын жоғарылатты.

Wedgwood was keenly interested in the scientific advances of his day and it was this interest that underpinned his adoption of its approach and methods to revolutionise the quality of his pottery. His unique glazes began to distinguish his wares from anything else on the market. By 1763, he was receiving orders from the highest ranking people, including Queen Charlotte. Wedgwood convinced her to let him name the line of pottery she had purchased "Queen's Ware", and trumpeted the royal association in his paperwork and stationery. Anything Wedgwood made for the Queen was automatically exhibited before it was delivered. In 1764, he received his first order from abroad. Wedgwood marketed his Queen's Ware at affordable prices, everywhere in the world British trading ships sailed. In 1767 he wrote, "The demand for this sd. Creamcolour, Alias, Queen Ware, Alias, Ivory, still increases – It is amazing how rapidly the use of it has spread over the whole Globe." In 1767, Wedgwood and Bentley drew up an agreement to divide decorative wares between them, the domestic wares being sold on Wedgwood's behalf. A special display room was built to beguile the fashionable company. Wedgwood's in fact had become one of the most fashionable meeting places in London. His workers had to work day and night to satisfy the demand, and the crowds of visitors showed no sign of abating. The proliferating decoration, the exuberant colours, and the universal gilding of rococo were banished, the splendours of baroque became distasteful; the intricacies of chinoiserie lost their favour. The demand was for purity, simplicity and antiquity. To encourage this outward spread of fashion and to speed it on its way Wedgwood set up warehouses and showrooms at Bath, Liverpool and Dublin in addition to his showrooms at Etruria and in Westminster. Great care was taken in timing the openings, and new goods were held back to increase their effect. Around 1771, he started to experiment with Jasperware, but he did not advertise this new product for a couple of years. Sir George Strickland, 6th Baronet, was asked for advice on getting models from Rome. Gilding was to prove unpopular, and around 1772, Wedgwood reduced the amount of "offensive gilding" in response to suggestions from Sir William Hamilton. When English society found the uncompromisingly naked figure of the classics "too warm" for their taste, and the ardor of the Greek gods too readily apparent, Wedgwood was quick to cloak their pagan immodesty – gowns for the girls and fig leaves for the gods were usually sufficient. Just as he felt that his flowerpots would sell more if they were called "Duchess of Devonshire flowerpots", his creamware more if called Queensware, so he longed for Brown, James Wyatt, and the brothers Adam to lead the architect in the use of his chimneypieces and for George Stubbs to lead the way in the use of Wedgwood plaques. Wedgwood hoped to monopolise the aristocratic market and thus win for his wares a special social cachet that would filter to all classes of society. Wedgwood fully realised the value of such a lead and made the most of it by giving his pottery the name of its patron: Queensware, Royal Pattern, Russian pattern, Bedford, Oxford and Chetwynd vases for instance. Whether they owned the original or merely possessed a Wedgwood copy mattered little to Wedgwood's customers. In 1773 they published the first Ornamental Catalogue, an illustrated catalogue of shapes. In 1773, Empress Catherine the Great ordered the (Green) Frog Service from Wedgwood, consisting of 952 pieces and over a thousand original paintings, for the Kekerekeksinen Palace (palace on a frog swamp ), later known as Chesme Palace. Most of the painting was carried out in Wedgwood's decorating studio at Chelsea. Its display, Wedgwood thought, 'would bring an number of People of Fashion into our Rooms. For over a month the fashionable world thronged the rooms and blocked the streets with their carriages. (Catharine paid £2,700. It can still be seen in the Hermitage Museum.) Strictly uneconomical in themselves, these productions offered huge advertising value.

Кейінгі жылдар

Веджвуд жетекші өнеркәсіпші ретінде Трент және Мерси өзендері арасында қазылған Трент және Мерси каналының маңызды демеушісі болды, осы кезеңде ол Эразм Дарвинмен дос болып қалды. Сол онжылдықтың соңында дамып келе жатқан бизнесі оны кішкентай Айви шеберханасынан жаңа салынған Этрурия шеберханасына көшуге мәжбүр етті, ол 180 жыл бойы жұмыс істеді. Фабрика Италияның Этрурия айманының атымен аталды, онда этрус дәуіріне дейінгі қара фарфор қазбалары жүргізіліп жатқан еді. Веджвуд осы фарфордан шабыттанды және оның алғашқы маңызды коммерциялық жетістігі – оны «Қара базальт» деп атаған нұсқасын жасауы болды. Ол өнеріндегі және жаппай өндіріс техникасындағы тәжірибелерін жақсартылған жолдар, каналдар, мектептер және тұрмыс жағдайларына деген қызығушылығымен үйлестірді. Этрурияда ол тіпті жұмысшылары үшін ауыл салды. Фабриканың басты кіреберісіне «Sic fortis Etruria crevit» деген ұран жазылды. Жаңа шеберхана ашылғаннан кейін көп ұзамай, шешекке шалдыққан оң аяғын ампутациялау қажет болды. 1780 жылы оның көп жылдық серіктесі Томас Бентли қайтыс болды, ал Веджвуд бизнес басқаруға көмек сұрап Дарвинге жүгінді. Веджвудтар мен Дарвиндер отбасылары арасындағы тығыз байланыс нәтижесінде Жосияның үлкен қызы кейін Эразмның ұлына үйленді. Жаңа үлгінің көшбасшысы ретінде бекіну үшін ол өзінің техникалық шеберлігінің соңғы сынағы ретінде әйгілі Барберини вазасын іздеді. Тауарларының сирек екенін клиенттеріне сезіндіру үшін ол бөлмелерінде көрсетілетін жаспирдің санын қатаң шектеді. 1783 жылы ол қыш ыдысу принципіне негізделген пирометриялық құрылғыны (пирометрдің бір түрі) жасағаны үшін Корольдік қоғамға сайланды, ол керамиканы қақтау кезінде жететін жоғары температураны өлшеуге арналған (толық мәліметтер үшін Веджвуд шкаласына қараңыз). Ол Бірмингемдегі Ай қоғамының белсенді мүшесі болды, ол көбінесе Эразм Дарвин үйінде өткізілді, және Бірмингемдегі Ай тастарында еске алынады.

As a leading industrialist, Wedgwood was a major backer of the Trent and Mersey Canal dug between the River Trent and River Mersey, during which time he became friends with Erasmus Darwin. Later that decade, his burgeoning business caused him to move from the smaller Ivy Works to the newly built Etruria Works, which would run for 180 years. The factory was named after the Etruria district of Italy, where black porcelain dating to Etruscan times was being excavated. Wedgwood found this porcelain inspiring, and his first major commercial success was its duplication with what he called "Black Basalt". He combined experiments in his art and in the technique of mass production with an interest in improved roads, canals, schools, and living conditions. At Etruria, he even built a village for his workers. The motto, Sic fortis Etruria crevit, was inscribed over the main entrance to the works. Not long after the new works opened, continuing trouble with his smallpox afflicted knee made necessary the amputation of his right leg. In 1780, his long time business partner Thomas Bentley died, and Wedgwood turned to Darwin for help in running the business. As a result of the close association that grew up between the Wedgwood and Darwin families, Josiah's eldest daughter would later marry Erasmus' son. To clinch his position as leader of the new fashion, he sought out the famous Barberini vase as the final test of his technical skill. To give his customers a greater feeling of the rarity of his goods, he strictly limited the number of jaspers on display in his rooms at any given time. He was elected to the Royal Society in 1783 for the development of the pyrometric device (a type of pyrometer) working on the principle of clay contraction (see Wedgwood scale for details) to measure the high temperatures which are reached in kilns during the firing of ceramics. He was an active member of the Lunar Society of Birmingham, often held at Erasmus Darwin House, and is remembered on the Moonstones in Birmingham.

Өлім

Компаниясын ұлдарына өткізгеннен кейін, Веджвуд 1795 жылы, шамасы, жақ сүйегінің қатерлі ісігінен үйінде қайтыс болды. Ол үш күннен соң Сток-на-Трент шіркеуіне жерленді. Жеті жыл өткен соң, оның ұлдары тапсырыс берген мәрмәр ескерткіш тақта сол жерге орнатылды.

Мұрасы мен ықпалы

18 ғасырдағы ең бай кәсіпкерлердің бірі – Веджвуд, тұтынушылық революция мен Британиядағы өнеркәсіптік революцияны дамытуға көмектескен өркендеудің өсуіне байланысты туындаған сұранысты қанағаттандыру үшін тауарлар жасады. Веджвуд Энтони Хопвудтың "Бухгалтерлік есеп жүйелерінің археологиясы" еңбегінде басқарушылық есеп принциптерін ерте қабылдаған немесе негізін қалаушы ретінде де аталады. Тарихшы Тристрем Хант Веджвудты «жеке жігері мен ерекше қабілеті біздің жұмыс істеу және өмір сүру салтымызды өзгерте білген, қиын, дарынды, шығармашылық кәсіпкер» деп сипаттады. Ол құмырашы Джон Тернердің үлкен ұлымен достық және саудадағы бәсекелес болды; кейде олардың туындылары жаңылыс сипатталған. Шетелдік сатып алушыларға қосымша ыңғай жасау үшін ол француз, неміс, итальян және голланд тілдерін білетін кеңсе қызметкерлерін жұмысқа алды және олардың хаттарына ана тілінде жауап берді. Веджвуд – тоғызыншы буыннан бері келе жатқан керамисттер отбасының мүшесі. Веджвуд компаниясы бүгінгі күнге дейін қыш өнімдерінде танымал аталым (Fiskars тобының құрамында), ал «Wedgwood China» оның жасаған Jasperware қыштарын – рельефті өрнектермен (көбінесе ақ түсті) безендірілген түсті қыштарын атау үшін қолданылады. Камеоның нақты дизайнын оның фабрикасында модельерлер болған Уильям Хаквуд немесе Генри Уэббер жасаған болуы мүмкін. 1787 жылдан 1795 жылы қайтыс болғанға дейін Веджвуд құлдықты жою қозғалысына белсенді қатысты. Оның құл медальоны құлдықты жою мәселесіне қоғамның назарын аударды. Веджвуд ақ фонға қара бейнесі бар камео түрінде осы суретті қайта жасап, оның жүздеген даналарын тарату үшін қоғамға сыйлады. Томас Кларксон былай деп жазды: «Әйелдер оларды білезік ретінде тағып жүрді, ал басқалары шаштарына сәндік түйреуіш ретінде бекітті. Соңында оларды тағуға деген құштарлық кеңінен тарады, сондықтан әдетте құнды емес заттармен шектелген сән, осы жолы әділдік, инабаттылық және бостандық ісін ілгерілетуде құрметті міндетті атқарды». Медальондағы сурет танымал болды және басқа да мақсаттарда қолданылды: үлкен көлемдегі көшірмелері қабырғаға ілу үшін боялды, ал темекі құбырларын жасауда қолданылды.

One of the wealthiest entrepreneurs of the 18th century, Wedgwood created goods to meet the demands of the consumer revolution and growth in prosperity that helped drive the Industrial Revolution in Britain. Wedgwood is also noted as an early adopter/founder of managerial accounting principles in Anthony Hopwood's "Archaeology of Accounting Systems." Historian Tristram Hunt called Wedgwood a "difficult, brilliant, creative entrepreneur whose personal drive and extraordinary gifts changed the way we work and live." He was a friend, and commercial rival, of the potter John Turner the elder; their works have sometimes been misattributed. For the further comfort of his foreign buyers he employed French , German , Italian and Dutch speaking clerks and answered their letters in their native tongue. Wedgwood belonged to the fifth generation of a family of potters whose traditional occupation continued through another five generations. Wedgwood's company is still a famous name in pottery (as part of the Fiskars group), and "Wedgwood China" is sometimes used as a term for his Jasperware, the coloured pottery with applied relief decoration (usually white). The actual design of the cameo was probably done by either William Hackwood or Henry Webber who were modellers at his factory. From 1787 until his death in 1795, Wedgwood actively participated in the abolition of slavery cause. His Slave Medallion brought public attention to abolition. Wedgwood reproduced the design in a cameo with the black figure against a white background and donated hundreds to the society for distribution. Thomas Clarkson wrote: "ladies wore them in bracelets, and others had them fitted up in an ornamental manner as pins for their hair. At length the taste for wearing them became general, and thus fashion, which usually confines itself to worthless things, was seen for once in the honourable office of promoting the cause of justice, humanity and freedom". The design on the medallion became popular and was used elsewhere: large scale copies were painted to hang on walls and it was used on clay tobacco pipes.