Жосиа Веджвудтың Этрурия Фабрикасы: Тарих және Мұрасы
Etruria Works
Жосиа Веджвудтың 1769-шы жылы ашқан Etruria зауыты – Англиядағы керамика өндірісінің тарихы. Қымбат әшекейлік таңғыш бұйымдар, Etruria аймағы, Веджвуд институты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1769 жылы Джозиа Веджвуд Англияның Стаффордшир графтығындағы Сток-он-Трент ауданында керамика фабрикасын ашты, ол Этрурия деп аталды. Фабрика 180 жыл бойы кеңейтілген Уедгвуд бизнесінің бір бөлігі ретінде жұмыс істеді. Уедгвуд өзінің ескі жұмыстарын жақын орналасқан Бёрслем қаласындағы Ivy House Works және Brick House Works (бұзылған – оның орнында Уедгвуд институты салынған) фабрикаларында сақтап қалды. Бастапқыда Этрурия фабрикасы Уедгвуд әзірлеп жатқан қымбат "әсемдік" тас ыдыстарын жасады, ал Бёрслем арзан "көлікке жарамды" ыдыстарды, мысалы, көшірме басылған кремді ыдыстарды өндіруді жалғастырды. 1767 жылы Уедгвуд жаңа орны үшін үш мың фунт төледі, ол кезде Риджхаус иелігі деп аталды. Ол Трент және Мерси каналының бағытында орналасқан, ал Уедгвуд оның құрылтайшысы болды. Каналдың бір жағында Уедгвуд үлкен үй – Этрурия сарайын, екінші жағында фабриканы салды. Оның сәулетшісі Джозеф Пикфорд болды.
The Etruria Works was a ceramics factory opened by Josiah Wedgwood in 1769 in a district of Stoke on Trent, Staffordshire, England, which he named Etruria. The factory ran for 180 years, as part of the wider Wedgwood business. Wedgwood kept his old works in the nearby town of Burslem at the Ivy House Works and the Brick House Works (demolished – the Wedgwood Institute is built on its site). At least initially, the Etruria Works made the more expensive "ornamental" stonewares Wedgwood was developing, while Burslem continued to produce the cheaper "useful" wares, such as transfer printed creamware. In 1767 Wedgwood paid about three thousand pounds for his new site, which was then known as the Ridgehouse Estate. It lay directly in the path of the Trent and Mersey Canal of which Wedgwood was a promoter. On one side of the canal Wedgwood built a large house, Etruria Hall and on the other side the factory. His architect was Joseph Pickford.
Ағаш және этруск өнері
Этрурия зауытының ұраны "Artes Etruriae Renascuntur" болды. Бұл латын тілінен "Этрурия өнері қайта жанданды" деп аударылуы мүмкін. Веджвуд сол кезде этруск деп сипатталған ежелгі қыш ыдыстардан шабыттанды, бірақ қазір олардың көп бөлігі ежелгі грек қыш ыдыстары екені белгілі. Оның ең қызығушылығын тудырған нәрсе – 1760 жылдары Неаполь Корольдігінде британ елшісі қызметін атқару кезінде сэр Уильям Гамильтон жинай бастаған боялған вазалар болды. Гамильтонның жинақтары этруск деп жарияланды, бірақ бұл термин қате болды, себебі көптеген "этруск" заттары ежелгі Грекияның қыш ыдыстары болып шықты. Веджвудтың қара базальт тас ыдыстары, олар Этрурия зауыты салынып жатқанда әзірленді және 1768 жылы нарыққа шықты, шынайы этруск шабытымен жасалған туындылар еді. Шынайы этруск керамикасына тән қара, жылтыратылған және глазурьленбеген буккеро қыштары сияқты, Веджвудтың "Қара Базальттары" да қышқа марганец қосылып, темір оксидтерінен оттегі тартылып, жабық тежегіштер арқылы қышқа қара түс беріліп жасалды. Веджвудта жұмыс істеген дизайнерлердің ішінде Джон Флаксман ең танымал болды, олар бұл классикалық өнерді XVIII ғасыр нарығына бейімдей алды. Веджвуд зауытының өнімдері Ұлыбританияда және шетелде зор құрметке ие болды. Флаксманның кейбір үлгілері бүгінге дейін өндірісте.
The motto of the Etruria works was Artes Etruriae Renascuntur. This may be translated from the Latin as "The Arts of Etruria are reborn". Wedgwood was inspired by ancient pottery then generally described as Etruscan, but now known to be mostly Ancient Greek pottery. In particular, he was interested in the painted vases which Sir William Hamilton began to collect in the 1760s while serving as British Ambassador to the Kingdom of Naples. Hamilton's collections were published as Etruscan, although the term was a misnomer, as many of the "Etruscan" items turned out to be pottery of ancient Greece. More authentically Etruscan in inspiration was Wedgwood's black basalt stoneware, which was already in development as the Etruria works were being built and came on the market in 1768. As with the black, burnished and unglazed bucchero pottery characteristic of genuinely Etruscan ceramics, Wedgwood's "Black Basaltes" were fired in a reducing atmosphere, achieved by closing vents, where the oxygen starved flames drew off the oxygen from iron oxides, rendering the ceramic body black, a color that was enriched and deepened with the addition of manganese to the clay. The designers employed by Wedgwood, of whom John Flaxman is the most famous, were able to adapt this classical art for the eighteenth century market. The products of Wedgwood's factory were greatly admired in Britain and abroad. Some of Flaxman's designs are still in production today.
Зауыттың ұйымдастырылуы
Веджвуд еңбек бөлінісін қолданды. Орын, оның сыртқы келбеті және ұйымдастырылуы "Artes Etruriae renascuntur" еңбегінде сипатталған; бұл Этруриядағы тарихи ескі шеберханалардың қазіргі күйіндегі жазбасы, XVIII ғасырдағы ағылшын фабрикасының бірегей мысалы болып табылады (1920).
Wedgwood used division of labour. The site, its appearance and organisation was documented in Artes Etruriae renascuntur; a record of the historical old works at Etruria as they exist today, forming an unique example of an eighteenth century English factory (1920).
ХХ ғасыр
Дж. Б. Пристлидің «Ағылшын саяхаты» атты еңбегінде 1930 жылдардағы Этрурияның сипаттамасы келтірілген. Осы кездегі кен өндіру салдарынан жер беті шөгіп, Трент және Мерси каналының оңтүстігіндегі Барластонға жаңа зауыт салу жоспарлары жасалды. Жаңа зауыт 1938–1940 жылдары салынды, ал Wedgwood компаниясы өндірісті Барластонға көшіргеннен кейін, ХХ ғасырда ескі зауыттың көп бөлігі бұзылды.
There is a description of Etruria in the 1930s in J. B. Priestley's English Journey. By this time the site was affected by mining subsidence, and plans were drawn for a new factory at Barlaston some miles south on the Trent and Mersey Canal. The new factory was built in 1938–40 and most of the old factory was demolished in the twentieth century after the Wedgwood company moved production to Barlaston.
Қазіргі жері
Зауыттың қазіргі кезде қалған бөліктері аз, бірақ 1970 жылдардан бері сақталған бір ғимарат ескерткіш ретінде қорғалып келеді. 1986-2013 жылдар аралығында жергілікті «The Sentinel» газеті осы аумақтың бір бөлігінде орналасқан. «The Sentinel» газетінен өзге, Этруриядағы баспа орталығы «Daily Mail» және «Mail on Sunday» газеттерінің солтүстік аймақтарға арналған нұсқаларын басып шығарды.
Little remains of the factory today, although one surviving structure has been protected since the 1970s as a listed building. Between 1986 and 2013 the local newspaper The Sentinel was based on part of the site. As well as The Sentinel, the print plant in Etruria was responsible for printing Northern editions of the Daily Mail and Mail on Sunday.