Кіріспе

Гонзо станциясы – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "Оман шығанағының теңіз операциялары аймағы" немесе "Оман шығанағының солтүстік аймағы" деген аббревиатурасы еді. Ол 1979-1981 жылдардағы Ирандағы кепілге алыну оқиғасы және АҚШ пен Иран Ислам Республикасы арасындағы "Танкер соғысы" кезінде Үнді мұхитында АҚШ Әскери-теңіз күштері мен АҚШ Теңіз жаяу әскерінің авиациялық-теңіз операцияларының аймағын белгілеу үшін қолданылды.

Пайдаланылған тасымалдаушылар

Бірнеше әуе кемелері, олардың әуе қанаттары мен кеме тасымалдаушы ұрыс топтары, сондай-ақ теңізге және құрлыққа негізделген міндеттік топтар мен топтар Гонзо станциясында қызмет етті. Рейнджер, Мидуэй және Констелляция Гонзо станциясындағы алғашқы әуе кемелерінің ішінде болды, олар 110 күн немесе одан да көп уақыт теңізде болды, бұл АҚШ Әскери-теңіз флотының конвенциялық әуе кемесі үшін теңіздегі ең ұзақ рекорды. Рейнджер Ирандық келімсектер дағдарысының басында оқиға орнына жеткен бірінші кеме болды, одан кейін Китти Хок та жетті, екі кеме де Иранның оңтүстік жағалауында бір-біріне жақын орналасқанда бір уақытта әуе операцияларын жүзеге асырды. Нимиц 1980 жылы мамыр айында 144 күн теңізде жүріп Мидуэйдің теңіздегі рекордын жаңартты. 1984 жылы Мидуэй станцияда 111 күн болды. Америка және Китти Хок сияқты басқа кемелердің кейінгі орналасулары бұрынғы рекордтарды 180 күннен астам теңізде немесе алты ай бойы станцияда болу арқылы басып өтті. Атлантика флоты мен Тынық мұхиты флотының бірнеше АҚШ Әскери-теңіз кемелері Гонзо станциясында қайта-қайта орналастырылды, олардың ішінде Рейнджер, Мидуэй, Энтерпрайз, Америка, Тәуелсіздік, Китти Хок, Констелляция, Корал теңізі, Нимиц және Дуайт Д. Эйзенхауэр болды. Жабдықтау кемелері әдетте қайта жабдықтау үшін желіге кіріп-шығып отырса, Роанок 180 күн, ал Шаста 78 күн бойы формацияда қызмет етті. 1980 жылы Дуайт Д. Эйзенхауэр 315 күн теңізде болды, соның ішінде қатарынан 154 күндік желілік кезең болды. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыстан бері Үнді мұхитына АҚШ Әскери-теңіз кемелерінің ең ірі орналасуы болды.