Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары Әскери-теңіз күштерінің құрама бөлімшесінің командасы
Service component command of the United States Navy
Америка Құрама Штаттарының Флот күштері Командасы (USFF) – Америка Құрама Штаттары Әскери-теңіз күштерінің құрама бөлімшесі болып табылады және түрлі АҚШ күштеріне теңіз күштерін ұсынады. Теңіз ресурстары Қорғаныс министрінің өкілеттігімен АҚШ Солтүстік қолбасшылығы (USNORTHCOM) сияқты ұрыс командирлеріне бөлінеді. 1906 жылы Америка Құрама Штаттары Атлантика флоты (USLANTFLT) ретінде құрылған, ол 20 ғасырдың басынан бері Америка Құрама Штаттарының қорғанысының ажырамас бөлігі болды. 2002 жылы флотта 186 кемеде және 1300 ұшақта қызмет ететін 118,000-нан астам Әскери-теңіз күштері мен Теңізшілер корпусы қызметкерлері болды. Олар Атлант мұхитының көп бөлігін Солтүстік полюстен Оңтүстік полюске дейін, Кариб теңізі, Мексика шығанағы және Тынық мұхитының сулары бойынша Орталық және Оңтүстік Американың жағалаулары бойымен (батысқа қарай Галапагос аралдарына дейін) қамтиды. 2006 жылы АҚШ Атлантика флоты АҚШ Флот күштері Командасы деп қайта аталды. Командалық штаб Норфолк штатындағы Хэмптон Роудс Әскери-теңіз қызметін қолдау базасында орналасқан және АҚШ Солтүстік қолбасшылығына Әскери-теңіз күштерінің құрама бөлімшесі болып табылады, сондай-ақ АҚШ Стратегиялық Командасының астындағы Біріктірілген функционалды теңіз құрама командасы болып табылады. Команданың миссиясы – әскери-теңіз күштерін біріктірілген командалық жауынгерлік командалықтарға тағайындау үшін ұйымдастыру, жарақтандыру, оқыту және жабдықтау; отандық теңіз қауіп-қатерлеріне қарсы қорғаныс жасау; және Флоттың соғыс және дайындық талаптарын Әскери-теңіз операциялары басшысына жеткізу.
The United States Fleet Forces Command (USFF) is a service component command of the United States Navy that provides naval forces to a wide variety of U. S. forces. The naval resources may be allocated to Combatant Commanders such as United States Northern Command (USNORTHCOM) under the authority of the Secretary of Defense. Originally formed as United States Atlantic Fleet (USLANTFLT) in 1906, it has been an integral part of the defense of the United States of America since the early 20th century. In 2002, the Fleet comprised over 118,000 Navy and Marine Corps personnel serving on 186 ships and in 1,300 aircraft, with an area of responsibility ranging over most of the Atlantic Ocean from the North Pole to the South Pole, the Caribbean Sea, Gulf of Mexico, and the waters of the Pacific Ocean along the coasts of Central and South America (as far west as the Galapagos Islands). In 2006 the U. S. Atlantic Fleet was renamed United States Fleet Forces Command. The command is based at Naval Support Activity Hampton Roads in Norfolk, Virginia and is the Navy's service component to U. S. Northern Command and is the Joint Functional Maritime Component Command under the U. S. Strategic Command. The command's mission is to organize, man, train, and equip naval forces for assignment to Unified Command Combatant commanders; to deter, detect, and defend against homeland maritime threats; and to articulate Fleet warfighting and readiness requirements to the Chief of Naval Operations.
Кеңейту және қысқарту
Атлантика флоты 1906 жылы президент Теодор Рузвельт тарапынан, Тынық мұхиты флотымен бірдей, Испания-Америка соғысының нәтижесінде алынған Кариб теңізіндегі жаңа базаларды қорғау мақсатында құрылды. Флот Солтүстік Атлантика флоты мен Оңтүстік Атлантика эскадрильясының бірігуінен пайда болды. Флоттың алғашқы қолбасшысы контр-адмирал Робли Д. Эванс болды, ол 1906 жылғы 1 қаңтарда «Мэн» жауынгерлік кемесінде туын көтерді. Келесі жылы ол 16 жауынгерлік кемесін алып, 1909 жылға дейін жалғасқан әлемді аралап саяхат жасады. Бұл сапар АҚШ-тың теңіз күшін жарнамалау және әлемнің барлық елдеріне тарату мақсатын көздеді. 1913 жылғы қаңтарда флоттың құрамында алты бірінші сап дивизиясы, торпедалық флотилия, су асты кемелері және флоттың қосымша күштері болды. Флотты контр-адмирал Уго Остерхаус басқарды. Бірінші дивизия, контр-адмирал Брэдли А. Фиске басшылығында, «Флорида» (туы), «Делавэр» және «Солтүстік Дакота» кемелерінен тұрды. Екінші дивизия, контр-адмирал Натаниел Р. Ашердің басшылығында, «Вермонт» кемесінде туын көтеріп, «Луизиана», «Мичиган», «Нью-Гэмпшир» және «Оңтүстік Каролина» кемелерінен құралды. Үшінші дивизия, контр-адмирал Камерон МакР. Винслоу басшылығында, «Вирджиния» (туы), «Джорджия», «Нью-Джерси», «Род-Айленд» және «Небраска» кемелерін қамтыды. Төртінші дивизия, контр-адмирал Фрэнк Флетчер басшылығында, «Миннесота», «Коннектикут», «Огайо», «Айдахо» және «Канзас» кемелерінен тұрды. (АҚШ-тың Веракрусты басып алуына қараңыз). Бесінші және алтыншы дивизиялар қорғалған крейсерлерден – «Сент-Луис», «Теннесси», «Вашингтон» және «Кливленд», «Денвер», «Де-Мойн» және «Такома» кемелерінен құралды. Крейсерлік және көлік күштері, контр-адмирал Альберт Гливс басшылығында, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Атлантика суларында американдық экспедициялық корпустың күштерін Еуропаға жеткізуге қызмет етті. АҚШ-тың 9-шы жауынгерлік дивизиясы Ұлыбританиядағы Ұлы флотқа қосылды. Атлантика флоты 1923 жылы Тынық мұхиты флотымен бірге АҚШ флотының құрамындағы Скаутингтік күш ретінде қайта ұйымдастырылды. 1939 жылғы қаңтарда Атлантика эскадрильясы құрылды, оның қолбасшысы вице-адмирал Альфред Уилкинсон Джонсон болды. «Рейнджер» авианосесі Атлант мұхитына үш жауынгерлік кемемен бірге ауыстырылды. 1940 жылғы 1 қарашада Атлантика эскадрильясы Патрульдік күш деп қайта аталды. Патрульдік күш келесі типтік құрамаларға бөлінді: Жауынгерлік кемелер, Патрульдік күш; Крейсерлер, Патрульдік күш; Эсминецтер, Патрульдік күш; және, Логистика, Патрульдік күш (логистикалық бөлімдер).
The Atlantic Fleet was established by President Theodore Roosevelt in 1906, at the same time as the Pacific Fleet, as protection for new bases in the Caribbean acquired as a result of the Spanish–American War. The Fleet was a combination of the North Atlantic Fleet and the South Atlantic Squadron. The first commander of the fleet was Rear Admiral Robley D. Evans, who hoisted his flag in the battleship Maine on 1 January 1906. The following year, he took his 16 battleships, now dubbed the Great White Fleet, on a round the world cruise that lasted until 1909, a goodwill tour that also served the purpose of advertising the United States' naval strength and reach to all other nations of the globe. In January 1913 the fleet consisted of six first line divisions, a torpedo flotilla, submarines, and fleet auxiliaries. The fleet was under the command of Rear Admiral Hugo Osterhaus. The First Division, under Rear Admiral Bradley A. Fiske, consisted of Florida (flag), Delaware, and North Dakota. The Second Division, under Rear Admiral Nathaniel R. Usher with his flag aboard the Vermont, consisted of Louisiana, Michigan, New Hampshire, and South Carolina. The Third Division, under Rear Admiral Cameron McR. Winslow, comprised Virginia (flag), Georgia, New Jersey, Rhode Island, and Nebraska. The Fourth Division, under Rear Admiral Frank F. Fletcher, consisted of the Minnesota, Connecticut, Ohio, Idaho, and Kansas. (See United States occupation of Veracruz). Fifth and Sixth Divisions were made up of protected cruisers, St. Louis, Tennessee, Washington, and Cleveland, Denver, Des Moines, and Tacoma. The Cruiser and Transport Force, under Rear Admiral Albert Gleaves served in Atlantic waters during World War I moving the American Expeditionary Forces to Europe. United States Battleship Division Nine joined the Grand Fleet in the UK. The Atlantic Fleet was reorganized into the Scouting Force in 1923, which was under the United States Fleet along with the Pacific Fleet. In January 1939 the Atlantic Squadron, United States Fleet, was formed, with Vice Admiral Alfred Wilkinson Johnson commanded. The aircraft carrier Ranger was transferred to the Atlantic Ocean, to join three battleships. On 1 November 1940 the Atlantic Squadron was renamed the Patrol Force. The Patrol Force was organized into type commands: Battleships, Patrol Force; Cruisers, Patrol Force; Destroyers, Patrol Force; and, Train, Patrol Force (the logistics arms).
Атлантика флотының басқа элементтері
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде "Көлік, амфибиялық күш, Атлантика флоты" осы қолбасшылықтың (ComTransPhibLant) құрамына кірді. Кішігірім бөлімшелерге Квенсет-Пойнт, Род-Айленд штатында орналасқан Атлантика флотының Су асты кемелерді дамыту отряды (ASDEVLANT) кірді. Бұл отряд Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде су асты кемелеріне қарсы жабдықтарды зерттеу және әзірлеуге жауапты болды. Отряд командирі Комастевлант деп аталды. Адмирал Кинг 1941 жылдың 20 желтоқсанында АҚШ Флотының Бас қолбасшысы болып тағайындалды. Контр-адмирал Рояль Э. Ингерсолл вице-адмирал шенімен Атлантика Флотының Бас қолбасшысы лауазымынан босатылды. Ол 1942 жылдың 1 қаңтарында қолбасшылықты қабылдап, 1942 жылдың 1 шілдесінде адмирал шеніне көтерілді. Осы және басқа да міндеттерді орындау үшін CinCLant 1941 жылдың 1 наурызынан бастап он топқа қайта ұйымдастырылды (флаг-офицерлер басқарады), олар бірінен онға дейін нөмірленді және олардың мақсатына сәйкес аталды. Бірінші топ – Мұхит сүйемелдеу күші, TF2 – Шабуыл күші, TF3 – Барлау күші, TF4 – Қолдау күші, TF5 – Су асты күші, TF6 – Теңіз жағалауының қорғау күштері, TF7 – Бермуд күші, TF8 – Патрульдік эскадрильялар, TF9 – Қызмет көрсету күші және 10-шы топ, 1-ші теңіз дивизиясы (бригадир генерал басқарады). Көптеген маңызды шайқастардың ішінде капитан Дэниел Галлеридің U 505 неміс су асты кемесін тұтқынға алуы ерекше көзге түседі. Тұтқынға алу өте құпия болғандықтан (тұтқынға алынған «Энигма» кодекстерінің кітаптарының арқасында), кеменің туы Атлантика Флотының Бас қолбасшысы сақтап, соғыс аяқталғанға дейін Әскери-теңіз күштеріне тапсырмады.
During World War II "Transports, Amphibious Force, Atlantic Fleet" was part of this command (ComTransPhibLant). Smaller units included the Antisubmarine Development Detachment, Atlantic Fleet (ASDEVLANT) located at Quonset Point, Rhode Island. The detachment was responsible for the study and development of antisubmarine gear during World War II. The Commander of the detachment was known as COMASDEVLANT. Admiral King was appointed Commander in Chief, United States Fleet, on 20 December 1941. Rear Admiral Royal E. Ingersoll was designated, with the rank of vice admiral, to relieve him as Commander in Chief, Atlantic Fleet. He took command on 1 January 1942, and was advanced to the rank of admiral on 1 July 1942. To carry out this mission and other tasks CinCLant had in the meantime been reorganized, as of 1 March 1941, into ten task forces (commanded by flag officers) numbered from one to ten and named according to their intended employment. Task Force One was the Ocean Escort Force, TF2—Striking Force, TF3—Scouting Force, TF4—Support Force, TF5—Submarine Force, TF6—Naval Coastal Frontier Forces, TF7—Bermuda Force, TF8—Patrol Wings, TF9—Service Force, and Task Force 10, 1st Marine Division (commanded by a Brigadier General). Of many significant engagements, Captain Daniel Gallery's capture of the German submarine U 505 stands out. The capture was so top secret (because of the enigma code books captured) that the ship's flag was kept by the Commander in Chief, Atlantic Fleet, and not handed over to Navy authorities until after the war.
2000 жылдар
2000 жылдың ақпан айында Пуэрто-Рикода АҚШ Теңіз күштерінің Оңтүстік командованиесі құрылды, ал Батыс жарты шар тобы 2-ші Теңіз бетіндегі топқа айналды. 11 қыркүйектегі террористік шабуылдардан кейін Атлантика флоты, флот командирінің бастамасымен, Нью-Йоркке авианосецтер мен крейсерлерді жіберді. 2001 жылдың 1 қазанында Теңіз операцияларының бастығы Атлантика флотының Бас қолбасшысын (CINCLANTFLT) Флот күштерінің қолбасшысы (CFFC) ретінде тағайындады. 2002 жылдың қазан-қараша айларында Атлантика флотының Бас қолбасшысы атағы АҚШ Атлантика флотының қолбасшысы (COMLANTFLT) болып өзгертілді. 2003 жылғы CNO нұсқаулығында адмирал Вернон Кларк 2003 жылдың наурызына дейін «Авианосецтік шайқас тобы» және «Амфибиялық дайындық тобы» терминдері «Авианосецтік соққы тобы» (CSG) және «Экспедициялық соққы тобы» (ESG) терминдерімен алмастырылатындығын белгіледі. Крейсерлік эсминецтер және авианосецтік топтар (CARGRU) да Авианосецтік соққы тобы (CSG) ретінде қайта тағайындалды және тікелей нөмірленген флот командирлеріне бағындырылды. Бұл екі штаб бұрынғыда әуе және теңіз күштерінің АҚШ Теңіз күштерінің типтік басқаруында болған. Бұл қайта құру негізгі операциялық басшыларға Теңіз күштерінің миссиясын тиімді орындау үшін қажетті персоналға тікелей қол жеткізуге мүмкіндік берді. Нөмірленген флот командирлері енді бүкіл соққы тобының даярлығы мен сертификациясы үшін жауапты. Авианосецтік соққы тобын қолдау үшін ұйымдық құрылым, соққы тобының командирлерін сертификаттаушы офицердің немесе нөмірленген флот командирінің билігіне бағындыруға көбірек назар аударады. Бұл жаңа жауапкершілік бойынша, әуе күштерінің командирі әуе қанатына, ал теңіз күштерінің командирі авианосецке және шайқас тобының қалған кемелеріне бақылауды алады. 2006 жылдың 23 мамырында Теңіз операцияларының бастығы COMLANTFLT-ті АҚШ Флот күштерінің қолбасшысы (COMUSFLTFORCOM немесе CUSFFC) деп атады, оған COMFLTFORCOM (CFFC) қазір орындайтын міндеттерді орындау және флоттық персонал, оқу, талаптар, техникалық қызмет көрсету және операциялық мәселелер бойынша негізгі жақтаушы ретінде қызмет ету тапсырылды, ол әкімшілік жағынан тікелей CNO-ға 2-ші эшелон командасы ретінде есеп береді. Бұрынғы CFFC атағы да сол кезде жойылды. CUSFFC бұрын 2011 жылдың тамызында USJFCOM таратылғанға дейін АҚШ Бірлескен күштерінің командованиесінің (USJFCOM) теңіз компоненті ретінде қызмет етті. CFFC сонымен қатар АҚШ Солтүстік командованиесінің (USNORTHCOM) және АҚШ Стратегиялық командованиесінің (USSTRATCOM) қолдау көрсететін қызметтік компонентінің қолбасшысы болып тағайындалды. Enterprise 2008 жылы ESRA-ға кірді, бірақ жөндеу күтілгеннен ұзаққа созылды. Осылайша 2009 жылғы 11 қыркүйекте «Enterprise» кемесінің ағымдағы күрделі жөндеуден кейін оралуы кешіктірілгендіктен, авианосецтік соққы тобының орналасу кестесі өзгеритіні туралы хабарланды. Бұл Carrier Strike Group Eleven 2009-2010 жылдардағы және Carrier Strike Group Ten 2010 жылғы жұмысының мерзімін сегіз айға ұзартты. «Enterprise» кемесі 2010 жылдың 19 сәуірінде Норфолк әскери-теңіз стансасына оралды, жөндеуден кейінгі теңіз сынақтарын аяқтағаннан кейін, жаңа орналасуға дайындық циклының басталғанын білдірді. 2009 жылдың 24 шілдесінде адмирал Джон С. Харви, кіші, адмирал Джонатан В. Гринертті қолбасшы лауазымынан босатты.
In February 2000, U. S. Naval Forces Southern Command was established in Puerto Rico, and the Western Hemisphere Group became Naval Surface Group 2. After the September 11 terrorist attacks, the Atlantic Fleet sent aircraft carriers and cruisers towards New York, on the fleet commander's own initiative. On 1 October 2001, the Chief of Naval Operations designated Commander in Chief, Atlantic Fleet (CINCLANTFLT) as concurrent Commander, Fleet Forces Command (CFFC). In October–November 2002, the title of Commander in Chief, Atlantic Fleet was amended to Commander, U. S. Atlantic Fleet (COMLANTFLT). In the CNO Guidance for 2003, Admiral Vernon Clark stipulated that the terms Carrier Battle Group and Amphibious Readiness Group would be replaced by Carrier Strike Groups (CSG) and Expeditionary Strike Groups (ESGs), respectively, by March 2003. Cruiser Destroyer and Carrier Groups (CARGRU) were also redesignated, as Carrier Strike Groups (CSG), and aligned directly under the numbered fleet commanders. The two sets of staffs were formerly under the administrative authority of their respective air and surface U. S. Navy type commands. This realignment allowed key operational leaders authority and direct access to the personnel required to more effectively accomplish the navy's mission. The numbered fleet commanders are now responsible for the training and certification of the entire Strike Group. The organizational structure to support the carrier strike groups focuses more on placing Strike Group commanders under the authority of the certifying officer, or the numbered fleet commander. Under this new division of responsibility, the air side type commander gains authority over the air wing, and the surface side type commander gains authority over the carrier itself and the rest of the ships of the battle group. On 23 May 2006, the Chief of Naval Operations renamed COMLANTFLT to Commander, U. S. Fleet Forces Command (COMUSFLTFORCOM or CUSFFC), ordered to carry out the missions currently performed by COMFLTFORCOM (CFFC) and serve as primary advocate for fleet personnel, training, requirements, maintenance, and operational issues, reporting administratively directly to the CNO as an Echelon 2 command. The previous title CFFC was disestablished at the same time. CUSFFC previously served as the Naval component of the US Joint Forces Command (USJFCOM) until the disestablishment of USJFCOM in August 2011. CFFC is also assigned as the supporting service component commander to Commander, United States Northern Command (USNORTHCOM) as well as to Commander, United States Strategic Command (USSTRATCOM). Enterprise entered an ESRA in 2008, but the refit took longer than expected. Thus on 11 September 2009, it was announced that the carrier strike group deployment schedule would be changed to accommodate the delay in the return of the Enterprise from its current overhaul. This resulted in extending both Carrier Strike Group Eleven's 2009–2010 deployment and Carrier Strike Group Ten's 2010 deployment to eight months. Enterprise returned to Naval Station Norfolk on 19 April 2010 after completing its post overhaul sea trials, signifying the beginning of its pre deployment training cycle. On 24 July 2009, Admiral John C. Harvey, Jr. relieved Admiral Jonathan W. Greenert as Commander.
2010 жылдар
2011 жылдың шілдесінде жарияланған хабарламаларда АҚШ Екінші флоты таратылғандықтан, Флот күштерінің бас қолбасшылығы 2011 жылдың 30 қыркүйегінде Екінші флоттың міндеттерін өз мойнына алатыны айтылды. Бұл, тиісінше, 20-ші жұмыс тобының (TF 20) флот қолбасшысының орынбасары басқаруымен осы міндетті атқаруын білдірді. 20-ші жұмыс тобынан кейін 1 қазан 2012 жылы 80-ші жұмыс тобы құрылды, ал 80-ші жұмыс тобы Флот күштерінің бас қолбасшылығының теңіз штабы директорының бағынысында болды. Флоттық сандық метеорология және океанография орталығы (FNMOC), АҚШ Әскери-теңіз обсерваториясы (USNO), Әскери-теңіз океанографиялық кеңсесі (NAVOCEANO), Әскери-теңіз океанографиялық операциялар басқармасы, Әскери-теңіз метеорологиясы және океанографиялық кәсіби даму орталығы 2014 жылдың 1 қазанында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ақпараттық басымдығы күштеріне қайта бағытталды. 2015 қаржы жылынан бастап, Оңтайландырылған флоттық жауап беру жоспары авианосецтік соққы топтарын 36 айлық оқу және орналастыру циклымен үйлестіреді. Барлық қажетті техникалық қызмет көрсету, оқыту, бағалау, сондай-ақ теңіздегі сегіз айлық бір реттік орналасу, жалпы флоттың дайындығын арттыра отырып, шығындарды азайту мақсатында осы 36 айлық цикл ішінде жоспарланады. Бұл жаңа жоспар инспекциялау және бағалау процесін оңайлатты, сонымен қатар төтенше жағдайларға жылдам жауап беру мүмкіндігін сақтап қалды. Соңғы мақсат – теңізде болу уақытын қысқарту және портта болу уақытын 49%-дан 68%-ға дейін ұлғайту. Бастапқыда АҚШ Әскери-теңіз күштерінің авианосецтік соққы топтары үшін қолданылатын Оңтайландырылған флоттық жауап беру жоспары барлық флоттық операциялар үшін қабылданады. Осыған сәйкес, «Harry S. Truman» авианосеці осы жаңа O FRP циклы бойынша орналасатын алғашқы авианосец болады, ол бұрын жоспарланған «Eisenhower» авианосецін ауыстырады. Сонымен қатар, «Truman» авианосецімен бірге «Eisenhower» авианосеці 8-ші авианосецтік соққы тобының жаңа флагманы ретінде қызмет етеді. 2020 жылдың 2 желтоқсанында министр Кеннет Брейтвейт АҚШ Флот күштерінің бас қолбасшылығының атауы Атлантика флотына қайта берілетінін, бұл Атлантикадан келетін теңіз қауіп-қатерлеріне көбірек назар аудару үшін жасалатынын мәлімдеді. Басқарманың атауын өзгерту күші жойылды, АҚШ әскери күштерінің орналасуы, ресурстары, стратегиясы және міндеттері туралы толық мәліметтерді күтуде, бұл жаһандық күштерді тексеруден туындады.
News reports in July 2011 said that in connection with the disestablishment of the United States Second Fleet, Fleet Forces Command would take over Second Fleet's duties on 30 September 2011. Effectively this meant Task Force 20 (TF 20), under a deputy commander of the fleet, took over that mission. Task Force 20 was succeeded by Task Force 80 effective 1 October 2012, with TF 80 being under the command of the director of the Maritime Headquarters, Fleet Forces Command. The Fleet Numerical Meteorology and Oceanography Center (FNMOC), United States Naval Observatory (USNO), Naval Oceanographic Office (NAVOCEANO), Naval Oceanography Operations Command, Naval Meteorology and Oceanography Professional Development Center, were all realigned under U. S. Navy Information Dominance Forces on 1 October 2014. Beginning in Fiscal Year 2015, the Optimized Fleet Response Plan will align carrier strike groups to a 36 month training and deployment cycle. All required maintenance, training, evaluations, plus a single eight month overseas deployment, are scheduled throughout this 36 month cycle in order to reduce costs while increasing overall fleet readiness. This new plan streamlined the inspection and evaluation process while maintaining a surge capacity for emergency deployments. The ultimate objective is to reduce time at sea while increasing in port time from 49% to 68%. While initially to be used by U. S. Navy carrier strike groups, the Optimized Fleet Response Plan will be adopted for all fleet operations. Accordingly, the carrier Harry S. Truman will be the first carrier to deploy under this new O FRP cycle, replacing the previously scheduled Eisenhower in the deployment lineup. Additionally, the Carrier Strike Group Eight command staff will deploy with the Truman while the Eisenhower will serve as the new flagship for Carrier Strike Group Ten. On 2 December 2020, Secretary Kenneth Braithwaite announced that U. S. Fleet Forces Command will be renamed back to United States Atlantic Fleet to focus more on the growing maritime threats coming from the Atlantic. The renaming of the command has been placed on hold, pending further review of the U. S. military footprint, resources, strategy and missions, from the global force posture review.