Кіріспе

Францияның таулары

Тарих

Экриндерді географтар 19 ғасырда Францияның ең биік нүктесі болған кезде (Саввойя сол кезде Сардиния Корольдігінің бөлігі болған) кейіннен тапты. Таулар шын мәнінде Оисанс пен Брайаншонес шекарасында орналасқан, ең биік нүктесі Брайаншонесте орналасқан. Жергілікті тұрғындар оларды кейде "Арсин нүктесі" деп атаған. А. В. Мур, Хорас Уокер және Эдвард Уимпер есімді ағылшындар Шамониден Мишель Кроз және Швейцариядан Кристиан Альмердің басшылығымен 1864 жылы 25 маусымда Барре-де-Экринге алғаш рет көтерілді. Олар Баредің солтүстік бетінде сатыларды кесіп, Уимпер дәлізін арқылы шығыс шетінің жоғарғы жағына жеткенше. Олар өте тұрақсыз тау жыныстарынан тұратын биік жотаның басына жетті. Эдвард Уимпер 1860-69 жылдары Альп аралығында болған шайқастар атты кітабында көтерілу туралы баяндады. Уильям Огюст Кулидж 1870 жылы шілде айында 500 баспалдақпен Барре де Экриннің солтүстік бетіне тікелей көтерілді. 1878 жылы Чарльз және Лоуренс Пилкингтонның еріп жүруімен алғашқы рет жетекшісіз көтерілген Фредерик Гарднер. Оңтүстік бетке алғаш рет 1880 жылы Пьер Гаспар Анри Духамельмен бірге шықты. Оңтүстік бағанаға, оның жоғарғы жағында аяқталатын Қара мұздықтың бір бөлігіне, алғаш рет 1944 жылы әйгілі альпинист жұп Жанна мен Жан Франко шықты. Тау дәстүрлі түрде Аилфройд аңғарындағы Пре-де-Мадам Карльден өрлеп көтеріледі. Әдеттегі маршрут Бланк мұздықтың барлық ұзындығына көтеріледі. Бұл жол көп пайдаланылады, өйткені ол 4000 м биіктіктегі альпілік шыңдардың бірі - Dôme des Écrins-ке жетудің әдеттегі жолы. Ол Refuge des Écrins-тен басталады және солтүстік беткейін Лори атқышына дейін (3974 м) көтеріледі, онда Дом мен Барреге дейінгі жолдар бөлінеді. Баррдың көтерілуі таудың шыңына дейін тас арасымен жалғасады. Ла Берардтан келген экскурсоводтар Экрин жотасын клиенттерін шыңға жеткізуге мүмкіндік беретін кабельдермен жабдықтады. Түсті басуға арналған басқа да қиын маршруттар бар, мысалы, Оңтүстік бет AD (өтінішті қиын) болып саналады. Таудағы тау жыныстарының сапасы төменден орташаға дейін, әсіресе таудың оңтүстік бетінде тау жыныстарының құлау қаупі зор. Көктемнің соңында тікелей Кулиджге тікелей шыңға кремонмен және балтамен көтерілуге болады. Қарға байланысты бұл жолды шаңғымен де жүруге болады. Барре де Экринс барының оңтүстік-солтүстік бағыты да массивтің классикалық бағыттарының бірі болып табылады. Жазда оңтүстік беткейде тік жолмен көтерілуге болады, бұл жол ең көп жүретін жол болып табылады. Жаяу көтерілу рекорды 2012 жылдың маусым айында Матео Жакемудтың 1 сағат 55 минуты, ол Пре-де-Мадам Карльден (1874 м) Дом және Уимпер дәлізінің қалыпты бағыты бойынша басталады. Ол Хубер Фиветтің ескі рекордын (2 сағат 3 минут 1998 жылы) ұтып алды . Саябаққа тау-шаңғымен шығу және шығу рекорды 2009 жылы Николас Бонне 2 сағат 51 минут ішінде Пре-де-Мадам Карльден.

Ең ұзақ көрініс

Барре де Экрин жер бетіндегі ең ұзақ суреттелген және танылған көріністің тақырыбы болып табылады. 2016 жылдың шілдесінде Марк Бре тауды 443 км қашықтықта орналасқан Пиренейдегі Пик де Финестрельден суретке түсірді.