Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік-шығыс АҚШ-тағы теміржол. Лехай және Нью-Англия темір жолы - АҚШ-тың солтүстік-шығысында орналасқан I сыныпты теміржол желісі. Бұл Нью-Йорк, Онтарио және Батыс темір жолынан кейін толықтай тастап кету туралы өтініш берген екінші белгілі АҚШ темір жолы болды. Оның штаб-пәтері Филадельфияда орналасқан.
Railroad in the Northeastern U. S.
The Lehigh and New England Railroad was a Class I railroad located in Northeastern United States that acted as a bridge line. It was the second notable U. S. railroad to file for abandonment in its entirety after the New York, Ontario and Western Railway. It was headquartered in Philadelphia.
Оңтүстік тау мен Бостон және олардың мұрагерлері: 1873-1882
1868 жылы Хадсон өзенін Пугакипсиден өту туралы маңызды ұсыныстар пайда бола бастады. 1871 жылы "Пуккипси көпір компаниясы" туралы жарғы алынды, ал компания мамыр айының аяғына дейін ұйымдастырылды. 1872 жылы жарғыға өзгерістер енгізіліп, өзенге айлақтар орнатуға рұқсат берілді (навигациялық мүдделердің қатал қарсылығына қарамастан), ал компания қаржы жинауды бастады. Эндрю Карнегидің ықпалымен Пенсильвания темір жолының президенті Дж. Эдгар Томсон жобаға инвестиция салуға көндірілді. Бұл қаржы белсенділіктің артуына әкелді. Желіге арнап, ол Харрисбургтен Портлендте Делавэр өзенінің арғы бетіне дейін Оңтүстік тау темір жолы арқылы жүргізілуі тиіс еді. Оңтүстік тау және Бостон темір жолы Нью-Джерсиде 1873 жылы 13 наурызда, сонымен қатар Нью-Йоркте Пукипси және Бостон бұрыштары арқылы Массачусетс штатының шекарасына дейін жалғастыру үшін жалғастырылды. Мемлекеттік шекарада жоспарланған Массачусетс орталық темір жолының кеңейтілуі қосылып, Бостонға көлік тасымалын жүргізеді. Сауд-Маунтин және Бостон темір жолы деп аталатын әртүрлі желілерде сыныптау басталды, ал Пукипсидегі көпір теңіз жағажайының іргетасы қаланды. Алайда, 1873 жылғы үрей мен Томсонның 1874 жылдың мамырында қайтыс болуы және оның жеке қолдауынан айырылуы жобаны тоқтатты. 1879 жылы қайта жаңғыртуға тырысты. Бұл уақытта Оңтүстік тау темір жолы құлдырап кетті; жаңа темір жол, Пенсильвания, Поукипси және Нью-Англия темір жолы, 1879 жылы 6 мамырда Гаррисбургтен Оңтүстік тау мен Портлендтегі Бостон байланысына дейінгі бағытты жалғастыру үшін құрылды. Бұл компанияның да ұзаққа бармайтыны белгілі болды; 1880 жылы 11 наурызда Оңтүстік тау және Бостонның Нью-Джерси бөлімшесі Пенсильвания және Нью-Англия темір жолы деп аталды, ал бұл компанияның Пенсильвания бөлімшесі 1880 жылы 5 мамырда құрылды. PP&NE мүлкі 1880 жылы 13 қазанда P&NE (PA бөлімшесі) сатылды. Бұл желідегі осы сегменттің жағдайын жақсартпайды; үшінші компания, Делавэр және Слаттингтон темір жолы, 1881 жылы 9 қыркүйекте Портлендтегі P&NE (NJ бөлімшесі) -ден Лехай өзеніндегі Слаттингтонға дейін жүруге құрылды. P&NE-нің Нью-Джерси бөлімшесі 1882 жылы 22 маусымда Делавэр және Слэтингтонмен бірігіп, Пенсильвания, Слэтингтон және Нью-Ингланд теміржолын құрды.
Around 1868, serious proposals for the crossing of the Hudson River at Poughkeepsie began to appear. A charter for the Poughkeepsie Bridge Company was obtained in 1871, and the company was organized before the end of May. The charter was amended to allow placing piers in the river by 1872 (despite fierce opposition from navigation interests), and the company began raising funds. Through the influence of Andrew Carnegie, Pennsylvania Railroad president J. Edgar Thomson was persuaded to invest in the project. This funding led to a surge of activity. The line was to be carried from Harrisburg to the crossing of the Delaware River at Portland by the South Mountain Railroad. The South Mountain and Boston Railroad was chartered in New Jersey on March 13, 1873, and also in New York to continue the line via Poughkeepsie and Boston Corners to the Massachusetts state line. At the state line, an extension of the planned Massachusetts Central Railroad would connect, taking traffic to Boston. Grading began on the various lines, known as the South Mountain and Boston Railroad, and the cornerstone was laid for a bridge pier at Poughkeepsie. However, the Panic of 1873 and the death of Thomson in May 1874 and loss of his personal support brought the project to a halt. An attempt at revival was made in 1879. By this time the South Mountain Railroad had collapsed; a new railroad, the Pennsylvania, Poughkeepsie and New England Railroad, was incorporated on May 6, 1879, to follow its route from Harrisburg to South Mountain and the Boston connection in Portland. This company too would be short lived; the South Mountain and Boston's New Jersey Division was renamed on March 11, 1880, to the Pennsylvania and New England Railroad, and that company's Pennsylvania Division was incorporated on May 5, 1880. The property of the PP&NE was sold to the P&NE (PA Division) on October 13, 1880. This does not improve the fortunes of this segment of the line; a third company, the Delaware and Slatington Railroad, was incorporated on September 9, 1881, to run from the P&NE (NJ Division) at Portland to Slatington on the Lehigh River. P&NE's New Jersey Division merged with the Delaware and Slatington on June 22, 1882, to form the Pennsylvania, Slatington and New England Railroad.
Пенсильвания құрылысы: 1880-1891 жылдар
Бұл арада P&NE (PA бөлімшесі) 1880 жылы Wind Gap-тан шығысқа қарай 2 км жол салуға сәтті қол жеткізді. Алайда, ол 1881 жылы 25 шілдеде жабылып, 1881 жылы 23 тамызда Сускехана және Делавэр өзендері темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды; ол қайтадан жабылып, 1886 жылы 13 шілдеде қайта ұйымдастырылды, өйткені Харрисбург және Жаңа Англия темір жолы 1891 жылы 31 шілдеде Харрисбург және Шығыс темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды.
In the meantime, the P&NE (PA Division) was successful in laying one and one sixth mile (2 km) of track to the east of Wind Gap about 1880. However, it was foreclosed on July 25, 1881, and reorganized as the Susquehanna and Delaware River Railroad on August 23, 1881; it was foreclosed again and reorganized on July 13, 1886, as the Harrisburg and New England Railroad was supposedly reorganized as the Harrisburg and Eastern Railroad on July 31, 1891.
Пенсильвания, Слаттингтон және Жаңа Англия темір жолы: 1882-1887
Пенсильвания, Слатингтон және Нью-Англия темір жолы 1882 жылы 22 маусымда Пенсильвания және Нью-Англия темір жолы (НЖ бөлімшесі) және Делавэр және Слатингтон темір жолының бірігуімен құрылды. Сол жылдың желтоқсан айында жақын маңдағы Бангор және Портленд темір жолын бақылаған Джон Л. Блэр PS&NE-нің бақылауын сатып алды, бұл B&P-ге Жаңа Англияға және басқа да нүктелерге тікелей қол жеткізу үшін. Сонымен қатар Нью-Джерсидің Lehigh және Lackawanna темір жолының Орталық темір жолы енді B&P нүктелеріне кіре алмады. Құрылыс 1883 жылы жүргізілді, Пенсильванияда және Нью-Джерсидегі Сассекстен батысқа қарай 12 мильдей жерде аяқталды. Портленд қаласында Делавэр өзенінің үстіндегі көпір салынды, ал Пенсильванияда оның жартысына дейін рельстер салынды. 1883 жылдың басында ПС&НЕ пайдалануды қалаған Пен Аргил мен Бангор арасындағы жолдар бойынша Wind Gap және Делавэр темір жолымен дау туындады. Сол жылы компания банкротқа ұшырап, құрылыс тоқтады.
The Pennsylvania, Slatington and New England Railroad was formed June 22, 1882, as a consolidation of the Pennsylvania and New England Railroad (NJ Division) and Delaware and Slatington Railroad, to build from Slatington, Pennsylvania, to Pine Island, New York. In December of that year, John L. Blair, who controlled the nearby Bangor and Portland Railway, acquired control of the PS&NE, in order to give the B&P direct access to New England and other points. Additionally the Central Railroad of New Jersey's Lehigh and Lackawanna Railroad could no longer access points on the B&P. Construction was carried out through 1883, with grading finished in Pennsylvania and about 12 miles west from Sussex, New Jersey. The bridge over the Delaware River at Portland was built, and rails were laid for about half of the length in Pennsylvania. In early 1883, a dispute erupted with the Wind Gap and Delaware Railroad over the tracks between Pen Argyl and Bangor, which the PS&NE wanted to use. Later that year the company went bankrupt and construction stopped.
Пенсильвания, Поукипси және Бостон темір жолы: 1887-1895 жылдар
Пенсильвания, Слатингтон және Нью-Англия темір жолы 1887 жылы 12 шілдеде Пугакипси көпір компаниясының президенті Уильям У. Гиббске сатылып, Пенсильвания, Пугакипси және Бостон темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды. Құрылыс басталды, бірақ компания қайтадан банкротқа ұшырады және 1894 жылы 14 желтоқсанда сатылды. Сол уақытта басқа компаниялар Поукипси көпірінің үстінен жол салуға шартты түрде келісімге келді, ал 1889 жылы Орталық Жаңа Англия және Батыс темір жолы аяқталды. Бұл бөлім 1892 жылы Филадельфия және Рединг темір жолымен PS&NE-мен біріктірілді, бірақ 1893 жылы екі бөлік бөлінді. Шығыс бөлігі кейін Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолының құрамына енді, ал батыс бөлігі ақырына дейін тәуелсіз болды. Кемпбелл Холл Қосылатын темір жолы Нью-Йорктегі бөлімді пайдалану құқығын алу үшін 1889 жылы 3 сәуірде шартты түрде құрылды. Бастапқыда ол Пайн аралынан кейін Кемпбелл Холлға дейін, қазіргі Пукипси көпірінің батыс шетіне дейін созылады деп жоспарланған болатын. Филадельфия және Рединг темір жолы 1892 жылдың басында Орталық Жаңа Англия мен Батыс темір жолын, ал PP&B көп ұзамай Редингтен Schuylkill және Lehigh темір жолы арқылы Слатингтонға, содан кейін жаңа Англияға жаңа сатып алулар бойынша бағыт берді. 1893 жылы Reading Company банкротқа ұшырауы бұл бақылауды тоқтатты және PP&B банкротқа ұшырады.
The Pennsylvania, Slatington and New England Railroad was sold at foreclosure to William W. Gibbs, president of the Poughkeepsie Bridge Company, on July 12, 1887, and was reorganized as the Pennsylvania, Poughkeepsie and Boston Railroad, also known as the "Pickles, Pork, and Beans" Line). Construction was begun, but the company again went bankrupt, and was sold at foreclosure December 14, 1894. Around that time, various other companies were chartered to build the line over the Poughkeepsie Bridge, and in 1889, the Central New England and Western Railroad was completed. That part would be combined with the PS&NE in 1892 by the Philadelphia and Reading Railway, but in 1893 the two parts were split. The eastern section later became part of the New York, New Haven and Hartford Railroad, and the western section stayed independent to the end. The Campbell Hall Connecting Railroad was chartered April 3, 1889, to obtain the right to operate the section in New York. It was originally planned to extend beyond Pine Island to Campbell Hall, the west end of the existing Poughkeepsie Bridge line. The Philadelphia and Reading Railway gained control of the Central New England and Western Railroad in early 1892, and the PP&B soon after, giving it a route from Reading via the Schuylkill and Lehigh Railroad to Slatington, and then to New England along its new acquisitions. The Reading Company's bankruptcy in 1893 ended this control, and led to the PP&B's bankruptcy.
Лихай және Жаңа Англия темір жолы: 1895-1961
Lehigh және New England Railroad (L&NE) 1895 жылы 2 сәуірде PP&B-нің мұрагері ретінде ұйымдастырылды. Слаттингтоннан Пайн аралына дейінгі жол аяқталды, бірақ аяқталмады. L&NE-нің Слаттингтоннан Пайн аралына дейінгі бағыты болған, бірақ ол аяқталмаған, өйткені L&NE Нью-Йорк, Сускеханна және Батыс темір жолының Спарта бұрылысынан Колумбия / Делавэр бұрылысына дейінгі негізгі желісі бойынша Свартсвуд бұрылысы (Свартсвудтан тыс) және Хайнсбург бұрылысы арасында жол жүрісі құқығын алды; бұл желі Нью-Джерси Мидленд темір жолының Спарта бұрылысынан Блэрстаунға дейін, Нью-Джерси, және Блэрстаун темір жолының Блэрстауннан, Нью-Джерси, Колумбия / Делавэр бұрылысына дейін және бүгінгі күні Паулинскиллл аңғарының жолы ретінде қызмет етеді. Соған қарамастан, L&NE өз желісін аяқтауды шешкен жағдайда, Делавэр, Лакаванна және Батыс темір жолының Нью-Джерсиге кесілген (1911 жылы ашылған) толтыру астында туннель салынды. Сонымен қатар, Пайн аралынан Кэмпбелл Холлға дейінгі жоспарланған бағыт тоқтатылды, ал Эри темір жолының Гошен және Деккертаун темір жолы мен Монтгомери және Эри темір жолынан жол жүрісі құқығы алынды. Lehigh және Lackawanna темір жолы және оның жалға алынған Wind Gap және Delaware темір жолы Нью-Джерсидің Орталық темір жолымен 1905 жылдың 1 ақпанына дейін жұмыс істеді, ол кезде екі компания L&NE-ге біріктірілді. Шамамен сол уақытта L&NE Нортгемптон темір жолын сатып алды. Бұл L&NE Бейтлехемге, содан кейін Мартинс Крикке дейінгі тармақты берді. Бендерс-жанкшн (алғашқы L&NE және L&L) пен Пен-Аргил арасындағы негізгі желілердің бір бөлігі 1905 жылы тасталды, жаңа бағыт L&L және WG&D желілерін пайдаланады. Lehigh Coal and Navigation Company (LC&N) 1904 жылы 9 мамырда L&NE-нің бақылауын алды. 1912 жылы Нью-Йорктегі Мейбрук қаласында L&NE пойыздарымен Орталық Жаңа Англия темір жолының бөлігі арқылы аяқталатын соқпақ ашылды. 1912 жылы 24 шілдеде жаңа кеңейту ашылды, ол Пенсильвания штатының Дэниелсвилл қаласында негізгі желіден бөлініп, батысқа қарай Тамакваға қарай LC&N-ге тікелей қызмет көрсету үшін жүреді. 1913 жылы 14 желтоқсанда L&NE Тамакуадан Саммит Хиллге дейін шығысқа қарай жүретін Panther Creek темір жолын сатып алды. 1915 жылы алынған Несквехонингке кіру үшін Нью-Джерсидің Hauto туннеліне қосылған Central Railroad. 1914 жылы "Крейн темір жолы" тарапынан салынып біткен Катасаукуа филиалы аяқталды. 1926 жылы 4 маусымда Reading компаниясы L&NE-ді жалға алды, бірақ басқа теміржолдар қарсылық білдірді, ал Мемлекетаралық сауда комиссиясы жалға алуды қабылдамады, Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолынан жалға алуды артық көрді (бұл ешқашан жасалмады). LNE Директорлар кеңесі 1961 жылдың 31 қазанында теміржол операцияларын тоқтатуға шешім қабылдады. LNE әлі де табысты болса да, антрацитті көмір бизнесінің тез құлдырауы көрінді және оны тоқтату туралы шешім қабылданды. Осы уақытқа дейін LNE негізгі желісі аптасына бір ғана көмір пойызын көреді (әдетте бейсенбіде жұмыс істейді). Келесі жылы жолдар алынып тасталды, ал 1969 жылы Лехай өзені мен Делавэр өзенінің үстіндегі көпірлер демонтаждалды. Бұл жүйе ешқашан өте пайдалы болмады, өйткені ол Лехай және Гудзон өзенінің темір жолымен қатар жүрді және үлкен нарықтарға қызмет көрсетпеді, L&NE-нің Баф, Пенсильвания айналасындағы желілерінен пайдалы цемент бизнесі болды; бұл тауарға қызмет көрсететін жолдар 1975 жылдың қаңтарына дейін Нью-Джерсидің орталық темір жолының (CNJ), Лехай және Нью-Ингланд темір жолының еншілес компаниясымен, содан кейін Lehigh аңғарымен 1976 жылдың 1 сәуіріне дейін, жолдар Конраилмен сіңіріліп кеткенге дейін. Теміржолшылдарға L&NE ең жақсы дизельдік қозғалтқыш қуатымен есте қалады, ол 601 және 602 нөмірлері бар екі Уиткомб орталық кабиналарын ауыстыратын құрылғыларды қоспағанда, Alco компаниясы жасаған модельдерден тұрады.
The Lehigh and New England Railroad (L&NE) was organized April 2, 1895, as the successor to the PP&B. The route from Slatington to Pine Island was accomplished but not completed. The L&NE was able to have a route from Slatington to Pine Island even though the route wasn't completed because the L&NE had obtained trackage rights over the New York, Susquehanna and Western Railway's Sparta Junction to Columbia/Delaware Junction main line between Swartswood Junction (outside of Swartswood) and Hainesburg Junction; this line was built by the New Jersey Midland Railway from Sparta Junction to Blairstown, New Jersey, and by the Blairstown Railway from Blairstown, New Jersey, to Columbia/Delaware Junction and today serves as the Paulinskill Valley Trail. Despite that, a tunnel was built under the fill for the Delaware, Lackawanna and Western Railroad's New Jersey Cut Off (opened 1911) in case the L&NE ever decided to complete its own line. Additionally, the planned route from Pine Island to Campbell Hall was cancelled, and trackage rights were obtained over the Erie Railroad's Goshen and Deckertown Railroad and Montgomery and Erie Railroad. The Lehigh and Lackawanna Railroad and its leased Wind Gap and Delaware Railroad were operated by the Central Railroad of New Jersey until February 1, 1905, when the two companies were merged into the L&NE. Around the same time the L&NE acquired the Northampton Railroad. This gave the L&NE a branch to Bethlehem, with a branch off that one to Martins Creek. Part of the main line between Benders Junction (the crossing of the original L&NE and the L&L) and Pen Argyl was abandoned in 1905, with the new route using the L&L and WG&D. The Lehigh Coal and Navigation Company (LC&N) gained control of the L&NE on May 9, 1904. A yard at Maybrook, New York, opened in 1912, with L&NE trains terminating there via a section of the Central New England Railway. On July 24, 1912, a new extension opened, splitting from the main line at Danielsville, Pennsylvania, and running west to Tamaqua to directly serve the LC&N. On December 14, 1913, the L&NE acquired the Panther Creek Railroad, running east from Tamaqua to Summit Hill, and with a connection to the Central Railroad of New Jersey's Hauto Tunnel for access to Nesquehoning obtained in 1915. The Catasauqua Branch, built in part by the Crane Railroad, was completed in 1914. On June 4, 1926, the Reading Company leased the L&NE, but other railroads objected, and the Interstate Commerce Commission rejected the lease, preferring a lease by the New York, New Haven and Hartford Railroad (which was never done). The LNE Board of Directors decided to end all railroad operations on October 31, 1961. Although the LNE was still profitable, the rapid decline of the anthracite coal business was seen on the horizon and the decision was made to cease operations. By this date the LNE mainline saw only one coal train per week (which usually operated on Thursdays). Trackage was removed by the following year and the bridges over the Lehigh River and Delaware River were dismantled by 1969. While a never particularly profitable system because it paralleled the Lehigh & Hudson River Railway and did not serve any large markets, the L&NE did have a profitable cement business from its lines around Bath, Pennsylvania; the trackage which served this commodity was taken over and operated by a subsidiary of the Central Railroad of New Jersey (CNJ), Lehigh and New England Railway until January 1975 and then by the Lehigh Valley until April 1, 1976, when the trackage was absorbed by Conrail. To railfans, the L&NE is best remembered for its diesel motive power, which consisted almost entirely of models built by Alco, excepting two Whitcomb Center Cab switchers, numbers 601 & 602.
Лехай және Жаңа Англия темір жолы: 1961 -
Лехай және Нью-Англия темір жолы Нью-Джерсидің Орталық темір жолымен Пенсильваниядағы кейбір желілерді алу үшін шартты түрде жалға алынған. Бұл сатылымға Тамакуадан шығысқа қарай негізгі желі, Бейтлехемнен Мартинс-Крикке дейінгі бұрынғы Лехи және Лаккаванна темір жолы және Нортгемптон темір жолы және Бейтлехемнен Аллентаунға дейінгі батыстағы филиал кірді. Пен Аргилден Винд Гэпке дейінгі қысқа бөлімді Делавэр, Лакаванна және Батыс темір жолы иеленді, ол Пен Аргилде DL&W-дің Бангор және Портленд темір жолымен байланысады.
The Lehigh and New England Railway was chartered by the Central Railroad of New Jersey to take over some of the lines in Pennsylvania. Included in that sale was the main line east from Tamaqua, the old Lehigh and Lackawanna Railroad and Northampton Railroad from Bethlehem to Martins Creek, and the branch from Bethlehem west to Allentown. A short section from Pen Argyl to Wind Gap was taken over by the Delaware, Lackawanna and Western Railroad, connecting to the DL&W's Bangor and Portland Railway at Pen Argyl.