Кіріспе

Корнелис ван Бинкершоек (Cornelis van Bijnkershoek) (29 мамыр 1673 жылы Миддельбургте дүниеге келген, 16 сәуір 1743 жылы Гаагада қайтыс болған) – голландиялық заңгер және құқықтық теоретик, Франкер университетінде білім алған. Екі жылдық оқудан кейін ол заңгерлік іске белсенді түрде кірісті. Ол өз елінің жалпы құқығын реформалауды көздеді және жаңа жүйенің негізі ретінде рим құқығының қағидаларын алды. Кейін ол De Dominio Maris Dissertatio (1702); Observationes Juris Romani (1710) және басқа да еңбектері арқылы халықаралық құқықтың дамуына үлес қосты, оның толықтырылған нұсқасы 1733 жылы төрт кітаптан тұратын болып жарық көрді; сондай-ақ De foro legatorum (1721) трактаты мен Quaestiones Juris Publici (1737) еңбектерін жазды. Оның шығармаларының толық жинағы өлімінен кейін жарық көрді: бірі 1761 жылы Женевада, екіншісі 1766 жылы Лейденде екі томдық түрінде басылды. Ол 1724 жылдан 1743 жылға дейін Голландияның Жоғарғы сотының (Hoge Raad van Holland en Zeeland) президенті болды. Ван Бинкершоек теңіз құқығының қалыптасуында маңызды рөл атқарды. Ол әсіресе, Г. Гроцийдің жағалау мемлекеттерінің жағалау суларына құқығы бар екендігі туралы идеясын дамытты. Бинкершоек Гроцийдің идеясын практикалық тұрғыда жүзеге асырып, тиімді бақылаудың жағалау мемлекетінің қару-жарағының қуатына сәйкес болуын дәлелдеді: "terrae potestas finitur ubi finitur armorum vis". Алайда, оның орнына итальяндық Фердинанд Галиами сол кездегі ең жетілген зеңбіректердің ату қашықтығын үш теңіз милі немесе бір лигаға тең деп есептеді. Бұл идея кеңінен қолданысқа еніп, «зеңбірек ату ережесі» деп аталды және аумақтық теңіздің енін анықтаудың халықаралық деңгейде мойындалған өлшемі болып саналды.