Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық дипломат (1920–1992)
American diplomat (1920–1992)
30 жылдық мансабында Сыртқы істер қызметінің қызметкері ретінде ол негізінен Азия мәселелерімен айналысты. 1968 жылы ол АҚШ-тың Вьетнамдағы қатысуын күшейтуге жол бермеу үшін жұмыс істеді. Кейін Хабиб Рональд Рейганның 1981–1983 жылдар аралығындағы Таяу Шығыстағы арнайы өкілі ретінде танымал болды. Осы қызметінде ол Ливан азамат соғысына қатысқан тараптар арасында көптеген қару тоқтату келісімдерін жүзеге асырды. Зейнетке шыққаннан кейін ол АҚШ-тың арнайы өкілі болып екі рет тағайындалды: 1986 жылы Филиппинге, ал 1986–1987 жылдары Орталық Америкаға. Соңғы тапсырмасында ол Коста-Рика президенті Оскар Ариасқа аймақтық азамат соғыстарын аяқтау үшін бейбітшілік жоспарын ұсынуға көмектесті. Хабиб 1982 жылы АҚШ азаматына берілетін ең жоғары мемлекеттік награда – Президенттік бостандық медалімен марапатталды. Оның әкесі азық-түлік дүкенінің иесі болған. Хабиб Бруклиндегі Нью-Утрехт орта мектебін бітіріп, Айдахо университетінде орман шаруашылығы мамандығын оқуға түсу алдында кеме жөнелткіші болып жұмыс істеді. 1942 жылы UI Орман шаруашылығы колледжін (қазір Табиғи ресурстар колледжі) бітіргеннен кейін ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында қызмет етіп, капитан шеніне жетті. 1946 жылы әскери қызметтен босатылғаннан кейін Хабиб Калифорния университетінде (Беркли) Ауыл шаруашылығы экономикасы бойынша докторлық диссертациясын қорғап, 1952 жылы Ph.D. дәрежесін алды.
During his 30 year career as a Foreign Service Officer, he had mostly specialized in Asia. In 1968, he was working to prevent the escalation of U. S. involvement in Vietnam. Habib later became known for his work as Ronald Reagan's special envoy to the Middle East from 1981 to 1983. In that role, he negotiated numerous cease fire agreements between the various parties involved in the Lebanese Civil War. He came out of retirement to take two assignments as U. S. special envoy; one to the Philippines in 1986, and another to Central America in 1986–87. In the latter assignment, he helped Costa Rican president Oscar Arias propose a peace plan to end the region's civil wars. Habib was awarded the Presidential Medal of Freedom in 1982—the highest official honor given to a U. S. citizen by the U. S. government. His father ran a grocery store. Habib graduated from New Utrecht High School in Brooklyn and worked as a shipping clerk before starting his undergraduate study in forestry at the University of Idaho. After graduating in 1942 from the UI's College of Forestry (now Natural Resources), he served in the U. S. Army during World War II and attained the rank of captain. Discharged from the service in 1946, Habib continued his education via the G. I. Bill in a doctoral program in agricultural economics at the University of California in Berkeley, and earned a Ph. D. in 1952.
Сыртқы істер қызметі
1949 жылдан бастап ол Канада, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Корея (екі рет) және Оңтүстік Вьетнамға қызметке жіберілді. 1967–1969 жылдары Шығыс Азия және Тынық мұхиты істері жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары болды. 1968–1971 жылдары Париж бейбіт келіссөздерінде АҚШ делегациясының штаб бастығы қызметін атқарды. Хабиб Оңтүстік Кореядағы елші (1971–1974), Шығыс Азия және Тынық мұхиты істері жөніндегі мемлекеттік хатшының көмекшісі (1974–1976) және саяси істер жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары (1976–1978) болып тағайындалды. 1973 жылы Хабиб АҚШ-тың Оңтүстік Кореядағы елшісі қызметін атқарып тұрғанда Оңтүстік Кореяның оппозициялық көшбасшысы Ким Дэ Чжун ұрланып кеткен кезде, оның өмірін сақтап қалу үшін араласуының тиімді болғанын Хабиб мойындайды. Кейіннен Ким Оңтүстік Кореядағы оппозициялық көшбасшы болып президенттікке сайланған алғашқы адам болды және 2000 жылы Солтүстік Кореямен келісімге қол жеткізгені үшін Нобель бейбітшілік сыйлығына ие болды. Хабиб 1977 жылдың қаңтарында Мемлекеттік хатшы міндетін атқарушы болды. 1978 жылы ауыр жүрек шабуына ұшыраған Хабиб Сыртқы істер министрі лауазымынан, яғни карьералық Сыртқы істер қызметінің қызметкері үшін ең жоғары лауазымынан кетіп қалды. 1981 жылы президент Рональд Рейган оны зейнеттен шақырып, Таяу Шығысқа арнайы елші етіп тағайындады. Хабиб Бейрут қаласы қоршауда тұрғанда Палестина Азаттық Ұйымының (ПАҰ) эвакуациясына мүмкіндік берген бейбіт келісімге қол қою келіссөздерін басқарды. 1982 жылы оның еңбегі үшін АҚШ азаматына берілетін ең жоғары ресми награда – Президенттік бостандық медалімен марапатталды. 1986 жылдың басында Рейган Хабибті Филиппинге президент Фердинанд Маркосты орнынан бас тартуға көндіру үшін жіберді. 1986 жылдың наурыз айында Рейган оны Орталық Америкаға арнайы елші етіп тағайындады, мақсаты Никарагуадағы қақтығыста АҚШ мүдделерін ілгерілету болды. Әкімшіліктің консервативтік топтары оның беделін және ықпалын әскери шешімді қолдау үшін, атап айтқанда Контрас тобына қаржыландыруды жалғастыру үшін пайдалануды жоспарлады. Контадора жоспарының өзінің нәтижесіне жеткенін түсініп, Коста-Риканың жаңадан сайланған президенті Оскар Ариас демократияны нығайтуға бағытталған жаңа жоспар жасады. Хабиб Ариас жоспарында кемшіліктер көп екенін санаса да, оны жетілдіруге көмектесті және басқа Орталық Америка үкіметтеріне ұсынды. 1987 жылдың 7 тамызында Орталық Американың бес президенті Ариас жоспарына принциптік келісімге келді, бұл әлемді таң қалдырды. Келіссөздерді жалғастыру үшін Хабибтің Никарагуа президенті Даниэль Ортегамен тікелей кездесуі қажет болғандықтан, президент Рейган оның сапарына тыйым салды. Президенттің өзіне сенімсіздік танытқанын сезінген Хабиб отставкаға кетті.
Beginning in 1949, his foreign service career took him to Canada, New Zealand, South Korea (twice), and South Vietnam. He held the position of Deputy Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs from 1967–1969 and was chief of staff for the U. S. delegation to the Paris Peace Talks from 1968 to 1971. Habib acquired increasingly important posts, serving as Ambassador to South Korea (1971–1974), Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs (1974–1976), and Under Secretary of State for Political Affairs (1976–1978). When South Korean opposition leader Kim Dae jung was kidnapped in 1973 while Habib was U. S. ambassador to South Korea, Habib credits his intervention for saving Kim's life. Kim later became the first opposition leader in South Korea to become president and also won the Nobel Peace Prize in 2000 for his reconciliation efforts with North Korea. Habib served as Acting Secretary of State in January 1977. In 1978, a massive heart attack forced Habib to resign as Under Secretary, the top post possible for a career Foreign Service Officer. In 1981, President Ronald Reagan called him out of retirement to serve as special envoy to the Middle East. Habib oversaw the negotiations of a peace deal that allowed the PLO to evacuate from the besieged city of Beirut. In 1982, for his efforts he was awarded the Presidential Medal of Freedom—the highest official honor given to a U. S. citizen by the U. S. government. Early in 1986, Reagan sent Habib to the Philippines to convince President Ferdinand Marcos to step down. In March 1986, Reagan appointed him as a special envoy to Central America with the intention of furthering U. S. interests in the conflict in Nicaragua. Administration hard liners intended to use his fame and stature to advance a military solution, namely further funding of the Contras. Deciding that the Contadora Plan had run its course, Óscar Arias, the newly elected president of Costa Rica, drew up a plan that focused on democratization. While he viewed the Arias plan as riddled with loopholes, Habib worked to help revise it, and promoted it to other Central American governments. On August 7, 1987, the five Central American presidents, much to the shock of the rest of the world, agreed in principle to the Arias plan. Because further negotiating would require Habib to meet directly with Nicaragua's president, Daniel Ortega, President Reagan forbade him to travel. Believing he no longer had the confidence of the president, Habib resigned.
Өлім және мұра
1992 жылы Францияда демалыста болған кезде Хабиб Пулиньи-Монтрахеде жүрек аритмиясына ұшырап, 25 мамырда 72 жасында қайтыс болды. Бұрынғы АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джордж Шульц Калифорния штатының Белмонт қаласында өткен оның жерлеу рәсімінде Хабибті "шынымен өзгеріс жасаған адам" деп сипаттады. Келесі аптада Вашингтондағы Ұлттық собордағы естелік шарасында екі бұрынғы Мемлекеттік хатшы Генри Киссинджер мен Сайрус Вэнс, сондай-ақ болашақ Мемлекеттік хатшы, бұрынғы әріптесі Лоуренс Иглбергер сөз сөйледі. 2006 жылы Хабиб АҚШ пошта маркасында бейнеленді, ол көрнекті дипломаттардың алты маркасынан тұратын топтаманың бір бөлігі болды. 2013 жылы Ливанның Джуние қаласы Достық алаңында Хабибтің бюстін басқа "ұлттық батырлармен" бірге ашты. Хабиб 1982 жылғы Уоррен Зевонның "The Envoy" әнінің тақырыбына арналған.
While on vacation in France in 1992, Habib suffered a cardiac arrhythmia in Puligny Montrachet and died on May 25 at age 72. Former Secretary of State George Shultz spoke at his funeral in Belmont, California, and characterized Habib as " a man who really made a difference." Speakers at his memorial service in Washington at the National Cathedral the following week included two former Secretaries of State, Henry Kissinger and Cyrus Vance, and a future one, former colleague Lawrence Eagleburger. In 2006, Habib was featured on a United States postage stamp, one of a block of six featuring prominent diplomats. In 2013, the city of Junieh, Lebanon, unveiled a bust of Habib among other "national heroes" in Friendship Square. Habib is the subject of the 1982 Warren Zevon song "The Envoy".