Кіріспе

Парацентез (грекше κεντάω, "тесу") – дене сұйықтығынан үлгі алу процедурасының бір түрі, көбінесе перитонеоцентез (лапароцентез немесе құрсақ парацентезі деп те аталады) болып табылады. Онда перитонеалдық қуысты инемен тесіп, перитонеалдық сұйықтықтан үлгі алынады. Процедура перитонеалдық қуыстан сұйықтықты алу үшін қолданылады, әсіресе дәрі-дәрмектермен оны алу мүмкін болмаған жағдайда. Ең көп кездесетін көрсеткіш – бауыр циррозымен ауыратын адамдарда пайда болатын асцит.

Көрсеткіштер

Ол бірнеше себепке байланысты қолданылады: инфекцияға шағын қаупі болғанымен, шамадан тыс қан кету немесе ішек тізбегінің тесілуі мүмкін. Бұл соңғы екі қауіпті ультрадыбыспен бағыттау арқылы едәуір азайтуға болады.

Процедураның жалпы көрінісі

Пациенттен процедурадан бұрын несеп шығару сұралады; немесе, көк шұлықты босату үшін Фолей катетері қолданылады. Пациент төсекке жатқызылады, басы 45–60 градусқа көтеріледі, бұл төменгі ішек қуысында сұйықтық жиналуына мүмкіндік береді. Ішек қуысының бүйірін антисептикалық ерітіндімен тазартқаннан кейін, дәрігер кішкентай тері учаскесін жансыздатады және 2–5 см (1–2 дюйм) ұзындығы бар, пластикалық қабықшасы бар үлкен инемен перитонеальды (асцит) сұйықтыққа жетеді. Ине алынып тасталады, сұйықтықтың ағуына мүмкіндік беретін пластикалық қабықша қалдырылады. Сұйықтық гравитациялық күшпен, шприц арқылы немесе вакуумдік бөтелкеге қосылып ағызылады. Процедура барысында бірнеше литр сұйықтық ағызылуы мүмкін, бірақ егер екі литрден астам ағызу қажет болса, әдетте бұл бірнеше емдеу курсында жасалады. Дренаждың қажетті деңгейіне жеткеннен кейін пластикалық қабықша алынып тасталады және тесілген жер таңылады. Дегенмен, зерттелген барлық мәліметтер бойынша альбумин басқа препараттармен (мысалы, плазма кеңейткіштер, қантамырларды тарылтқыштар) салыстырғанда тиімдірек болғанымен, бұл статистикалық тұрғыдан маңызды емес, ал мета-талдаудың нәтижелері зерттеулердің сапасымен шектелген – олардың екеуі тіпті жарамсыз болды.