Хеллер миотомиясы – асқазанға тағамның өтуін қиындататын ахалазияны емдеуге арналған хирургиялық тәсіл. Ашық ота орнына енді минималды инвазивті әдістер қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хеллер миотомиясы – жүрек аймағындағы (төменгі өңеш сфинктері немесе ТӨС) бұлшық еттерін кесу арқылы тамақ пен сұйықтықтың асқазанға өтуіне мүмкіндік беретін хирургиялық процедура. Ол ахалазияны емдеу үшін қолданылады, бұл ауруда төменгі өңеш сфинктерінің толық босаңсуы бұзылып, тамақ пен сұйықтықтың асқазанға түсуі қиындалады.
Heller myotomy is a surgical procedure in which the muscles of the cardia (lower esophageal sphincter or LES) are cut, allowing food and liquids to pass to the stomach. It is used to treat achalasia, a disorder in which the lower esophageal sphincter fails to relax properly, making it difficult for food and liquids to reach the stomach.
Тарих және дамуы
Оны алғаш рет 1913 жылы Эрнст Хеллер (1877–1964) орындады. Одан кейін және соңғы уақытқа дейін бұл операция ашық жолмен, яғни кеуде арқылы (торакотомия) немесе іш арқылы (лапаротомия) жасалып келді. Бірақ ашық операциялар қалпына келу уақытын ұзартуға себеп болады. Қазіргі заманғы Хеллер миотомиясы көбінесе минималды инвазивті лапароскопиялық техникалар арқылы жасалады, бұл тәуекелдерді азайтады және қалпына келуді едәуір жылдамдатады. 2014 жылы Хеллердің ахалазиямен ауыратын науқастарды хирургиялық емдеу туралы сипаттамасының 100 жылдығы тойланды.
It was first performed by Ernst Heller (1877–1964) in 1913. Then and until recently, this surgery was performed using an open procedure, either through the chest (thoracotomy) or through the abdomen (laparotomy). However, open procedures involve greater recovery times. Modern Heller myotomy is normally performed using minimally invasive laparoscopic techniques, which minimize risks and speeds recovery significantly. The 100th anniversary of Heller's description of the surgical treatment of patients with achalasia was celebrated in 2014.
Процедура
Емдеу барысында науқасқа жалпы анестезия жасалады. Қарын қабырғасына бес-алты кішкентай тілік жасалып, лапароскопиялық құралдар енгізіледі. Миотомия – бұл әдетте төменгі өңеш сфинктерінен шамамен 6 см жоғары басталып, шамамен 2-2,5 см асқазанға дейін созылатын, өңеш бойымен ұзындығына қарай жасалатын кесу. Өңеш бірнеше қабаттан тұрады, ал миотомия оны қысып тұратын сыртқы бұлшық қабаттарын ғана кесіп өтеді, ал ішкі шырышты қабат зақымдалмайды. Бұл процедураны роботтық түрде де орындауға болады.
During the procedure, the patient is put under general anaesthesia. Five or six small incisions are made in the abdominal wall and laparoscopic instruments are inserted. The myotomy is a lengthwise cut along the esophagus, starting usually about 6 cm above the lower esophageal sphincter and extending down onto the stomach approximately 2 2.5 cm. The oesophagus is made of several layers, and the myotomy only cuts through the outside muscle layers which are squeezing it shut, leaving the inner mucosal layer intact. This procedure can also be performed robotically.
Қауіп-қатерлер, асқынулар және перспективалар
Миотомия кезінде перфорация қаупі аз. Операциядан кейін газстрографин жұтып, тесіктердің болуын тексеру жүргізіледі. Егер хирург тамақ өңешіннің ішкі қабатын кездейсоқ кесіп алса, перфорацияны тігіспен жабу қажет болуы мүмкін. Миотомия төменгі өңеш сфинктерін кесіп өткеннен кейін тамақ оңай төмен қарай жылжып өтеді, бірақ асқазан қышқылы да оңай кері ағып кетуі мүмкін. Сондықтан бұл операция көбінесе операциядан кейінгі қышқыл рефлюкстің жиілігін азайту үшін ішінара фундаплокациямен бірге жасалады. Дор немесе алдыңғы фундаплокация әдісінде асқазанның бір бөлігі (фундусы) өңештің алдына қойылып, тігіледі, сонда асқазан жирылғанда, асқазан қышқылын өңештің ішіне қысып салудың орнына, оны жабады. Тюпе немесе артқы фундаплокацияда фундус өңештің артқы жағына айналдырылады. Ниссен немесе толық фундаплокация (фундусты өңештің айналасына толығымен орау) әдетте ұсынылмайды, себебі ахалазиясы бар науқастарда перистальтика жоқ. Бұл біршама қиын операция, және хирургтар алғашқы 50 науқасынан кейін нәтижелердің жақсарғанын хабарлайды. Google Scholar-да автор іздеу арқылы хирургтың ахалазиямен ауыратын науқастармен алдыңғы тәжірибесі туралы зерттеулерді табуға болады. Лапароскопиялық операциядан кейін көптеген науқастар сол күні кейіннен таза сұйықтықтарды іше алады, 2-3 күн ішінде жұмсақ диетаға көшеді және бір айдан кейін қалыпты диетаға оралады. Әдетте ауруханада 2-3 күн жатады, көптеген науқастар екі аптадан кейін жұмысқа қайтады. Егер операция лапароскопиялық емес, ашық түрде жасалса, науқастарға бір айға жұмыстан демалу қажет болуы мүмкін. Ауыр зат көтеру әдетте алты апта немесе одан да көп уақытқа шектеледі. Хеллер миотомиясы – ұзақ мерзімді емдеу, және көптеген науқастарға қосымша емдеу қажет болмайды. Дегенмен, кейбіреулеріне пневматикалық кеңейту, миотомияны қайта жасау (әдетте екінші рет ашық процедура ретінде жасалады) немесе өңешэктомия қажет болуы мүмкін. Өңештің пішіні мен функциясының өзгеруін жыл сайынғы уақытталған барий жұту арқылы бақылау маңызды. Регулярлы эндоскопия да өңештің тініндегі өзгерістерді бақылау үшін пайдалы болуы мүмкін, себебі рефлюкс уақыт өте келе өңешті зақымдауы мүмкін, бұл дисфагияның қайталануына немесе Барреттің өңеші сияқты қатерлі жағдайға әкелуі мүмкін. Бұл операция ахалазияның түпкі себебін жойта алмайды және оның белгілерін толығымен жоймайды, бірақ пациенттердің басым көпшілігі операцияның тамақтану және су ішу қабілеттерін едәуір жақсартатынын байқайды. Ахалазияны емдеудің ең тиімді әдісі саналады.
There is a small risk of perforation during the myotomy. A gastrografin swallow is performed after the surgery to check for leaks. If the surgeon accidentally cuts through the innermost layer of the esophagus, the perforation may need to be closed with a stitch. Food can easily pass downward after the myotomy has cut through the lower oesophageal sphincter, but stomach acids can also easily reflux upward. Therefore, this surgery is often combined with partial fundoplication to reduce the incidence of postoperative acid reflux. In Dor or anterior fundoplication, which is the most common method, part of the stomach (the fundus) is laid over the front of the oesophagus and stitched into place so that whenever the stomach contracts, it also closes off the oesophagus instead of squeezing stomach acids into it. In Toupet or posterior fundoplication, the fundus is passed around the back of the oesophagus instead. Nissen or complete fundoplication (wrapping the fundus all the way around the oesophagus) is generally not considered advisable because peristalsis is absent in achalasia patients. This is a somewhat challenging operation, and surgeons have reported improved outcomes after their first 50 patients. An author search at Google Scholar can be used to find studies on a surgeon's past experience with achalasia patients. After laparoscopic surgery, most patients can take clear liquids later the same day, start a soft diet within 2–3 days, and return to a normal diet after one month. The typical hospital stay is 2–3 days, and many patients can return to work after two weeks. If the surgery is done open instead of laparoscopically, patients may need to take a month off work. Heavy lifting is typically restricted for six weeks or more. The Heller myotomy is a long term treatment, and many patients do not require any further treatment. However, some will eventually need pneumatic dilation, repeat myotomy (usually performed as an open procedure the second time around), or oesophagectomy. It is important to monitor changes in the shape and function of the esophagus with an annual timed barium swallow. Regular endoscopy may also be useful to monitor changes in the tissue of the oesophagus, since reflux may damage the oesophagus over time, potentially causing the return of dysphagia, or a premalignant condition known as Barrett's esophagus. Though this surgery does not correct the underlying cause and does not eliminate achalasia symptoms, the vast majority of patients find that the surgery greatly improves their ability to eat and drink. It is considered the definitive treatment for achalasia.