Кіріспе
12 ғасырдағы англо-нормандық дворян және Глостер графы Майлз Фицвальтер, 1-ші Геррефорд графы (24 желтоқсан 1143 жылы қайтыс болды) (сонымен қатар Майлз Глостер деп те аталады) – Англияның батысындағы ірі магнат. Ол Англияның мұрагерлік констеблі және Глостерширдің шерифі болған. Әйелі Сибил де Нойфмаршеден (оның әкесі Оңтүстік Уэльстегі Брайхиниог (Брекнокшир, қазіргі Бреконшир) тәуелсіз патшалығын жаулап алып, оны Брекнок иелігіне айналдырған) Уэльстегі кең аумақтарды, ал әкесінен (оның негізін құраған жерлер – оның атасы Дюранның Глостердегі "Domesday Book" иеліктері) және Глостерширдегі басқа да жерлерді мұра етті. Сонымен қатар, Оңтүстік Уэльстегі Абергавеннидің кең иелігін, Глостерширдің батысындағы Сент-Бриавел қамалын және Диан орманын сатып алды. Осы біріктірілген жерлер феодалдық барондыққа айналып, қазір "Майлз Глостер барондығы" деп белгілі. Англияның мұрагерлік констеблі болды және 1200 жылы Геррефорд графы титулын қайта алды; Брекон және Абергавенни иеліктерін мұра еткен де Брауз; Блейн Ллифниді мұра еткен ФицГерберт. 1136 жылы ол Глостер қамалынан жарты миль оңтүстікке қарай Ллантони Секунда монастырын құрды, оның шаптерхаусында ол және оның көптеген де Боун ұрпақтары жерленген. Джон Солсбери оны Джеффри де Мандевилл, Эссекстің 1-ші графы және басқалармен бірге “non tam comites regni quam hostes publici” (“патшалықтың графтары емес, мемлекеттік жаулар”) деп санады. Бұл айыптама оның мемлекеттік саясатымен дәлелденген, бірақ оның жеке мінез-құлқын бағалауға қажетті материалдар жоқ.
Miles FitzWalter of Gloucester, 1st Earl of Hereford (died 24 December 1143) (alias Miles of Gloucester) was a great magnate based in the west of England. He was hereditary Constable of England and Sheriff of Gloucestershire. He inherited vast landholdings in Wales from his wife Sibyl de Neufmarché (whose father had conquered the independent kingdom of Brycheiniog (Brecknockshire, modern: Breconshire) in South Wales, which became the Lordship of Brecknock, and other lands in Gloucestershire from his father (the nucleus of which were the Domesday Book holdings of his great uncle Durand of Gloucester) and acquired other large landholdings himself, including the extensive Lordship of Abergavennny in South Wales, and St Briavel's Castle and the Forest of Dean in the west of Gloucestershire. These combined lands became a feudal barony, now known as the "Barony of Miles of Gloucester". the hereditary Constabulary of England and was re created Earl of Hereford in 1200; de Braose, which inherited the Lordships of Brecon and Abergavenny; and FitzHerbert, which inherited Blaen Llyfni. In 1136 he founded Llanthony Secunda Priory half a mile south of Gloucester Castle, in the chapter house of which he and many of his de Bohun descendants were buried. John of Salisbury classed him with Geoffrey de Mandeville, 1st Earl of Essex and others as non tam comites regni quam hostes publici ("not so much earls of the kingdom as public enemies"). The charge is justified by his public policy, but the materials for appraising his personal character do not exist.
Шығу тегі
Ол Глостердің Вальтерінің ұлы және мұрагері (1129 жылы қайтыс болды), 1097 жылы және 1105–1106 жылдары Глостерширдің мұрагерлік шерифі және Глостер қамалының кастелланы болды. Вальтер сондай-ақ король Генрих I (1100–1135) тұсында Англияның констеблі болған сияқты, өйткені ол Лантония Секунда Приориясының жылнамасында (Дугадл көшірген) Constabularius, princeps militiae domus regiae, vir magnus et potens et inter primos regni praecipue honoratus ("Констабль, патшалық әскери үйдің басшысы, ұлы және күшті адам және патшалықтың біріншілері арасында ерекше құрметке ие") деп сипатталған. Дегенмен, кейбір дереккөздер Вальтердің Глостер қамалының констеблі ғана болғанын көрсетеді. Вальтердің әйелі (және Майлздың анасы) Берта есімді әйел болды. Вальтер король Генрих I (1100–1135) тарапынан жоғары бағаланды, оған жазылған үш жарғы сақталған. Вальтердің әкесі – Роджер де Питрс, ол шамамен 1071 жылдан бастап Глостерширдің шерифі болды, ал 1083 жылға дейін оның інісі Глостердің Дюранды (1096 жылы қайтыс болды) оны алмастырды. Дюранд 1086 жылғы «Domesday Book» кезінде Глостерширдің шерифі болды және Вальтерді өзінің мұрагері етті.
Мансап
1121 жылдың басында Майлз Брайхиниогты жаулап алған Бернард де Неуфмаршедің қызы және мұрагері Сибил де Неуфмаршеге үйленді, бұл оған оның әкесінің иелігін (мысалы, Брекноктың жаңа иелігін) әкелді. 1126 жылы немесе шамамен сол жылдары қайтыс болды. Майлз (кем дегенде 1128 жылдан бастап) Глостерширдің шерифі, саяхатшы сот судьясы және орман судьясы болды, ал 1130 жылы Стаффордширдің шерифі болды. Сонымен қатар, оған әкесінің констебльдік лауазымы арнайы жарғымен берілді. Херефордшир мен Шропширдің шерифі Пэйн Фиц Джонмен бірлесіп, ол «Северннен теңізге дейін» Уэльстің бүкіл шекарасын басқарды. Патшалыққа келгеннен кейін Стефан осы екі марш ақсүйектерінің адалдығын қамтамасыз етуге тырысты, олар қауіпсіз жол а алып, сұрағандарын алғаннан кейін оған құрмет көрсетті. Майлз Вестминстердегі Пасхалық сотқа корольдік констебльдердің бірі ретінде қатысты, ал көп ұзамай Оксфорд кеңесіне де сол қызметте қатысты. Содан кейін ол уэльстіктердің қоршауында қалған Ричард Фиц Гилберт де Клэрдің жесірін құтқару үшін жіберілді. Осы уақытта Майлз өзінің ұлы Роджерді әкесінің мүлкін мұра еткен Фицжонның қызы Сесилиге үйлендірді. Сол жылы, 1136 жылы Майлз Монмутширдегі Ллантони монастырындағы августин канониктерінің бастапқы үйін Глостердің оңтүстік жағындағы жерге көшірді, оны Ллантони Секунда деп атады. Екі жылдан кейін (1138) Майлз мамыр айында Глостерде Стефанды ресми түрде қарсы алды. Бірнеше аптадан кейін ол адалдығынан бас тартты деген қауесет тарады, бірақ ол 1138 жылы тамызда Шрусбериді қоршау кезінде Стефанмен бірге болды, ал оның бас тартуы 1139 жылға дейін болған жоқ. 1139 жылдың ақпан айында Стефан Майлздың туысы Гилберт Фолиотқа Глостер аббаттығын оның өтініші бойынша берді. Алайда, 1139 жылдың жазында ол өзінің мырзасы Глостер графы Робертпен бірге императрица Матильданы Англияға шақырды. Ол келген кезде Майлз оны Бристольде қарсы алды, Глостерге қош келдіңіз деді, оны өзінің заңды билеушісі деп мойындады және одан кейін оның сергек қолдаушысы болды. Ол оған бірден Сент-Бривелс қамалын және Дина орманын берді. Майлз Матильда атынан жасаған алғашқы ісі – Валлингфорд қамалында қоршауға түскен Брайан Фиц графты босату болды. 1139 жылдың қараша айында ол Глостерден қайтадан жорыққа шығып, Ворстерге шабуыл жасап, өртеп жіберді. Ол сондай-ақ Винчкомб, Серн және Херефорд қалаларын басып алды. Осы уақытта Стефан оны констебльдік лауазымынан шеттетуге мәжбүр болды. Ол Линкольндағы жеңіске (1141 жылдың 2 ақпаны) қатысты, содан кейін императрицаның жеңісімен ол оны ілгерілетуде ертіп жүрді және Винчестерге кіргенде (2 наурыз) оның үш басты серігінің бірі болды. Ол Лондонға қарай жорықта Редингте бірге болды, ал Сент-Олбансқа жеткенде Матильда оған Вестминстердегі үйді сыйлады. Ол көп ұзамай Лондоннан қашып кеткендердің бірі болды, және Глостерге жеткенде, оның кеңесі бойынша ол Оксфордқа қайта оралды. Ол жерде, 1141 жылдың 25 шілдесінде, ол оған Херефорд қаласын және қаланы сыйлады және оны осы графтың графы етіп тағайындады, сондай-ақ Херефорд пен Тринеланың Hay ормандарын адал қызметінің есімімен берді. Бірлесіп, жаугершілік тарихшылар оның оған деген адалдығына куәлік етеді. «Граф Майлз» ретінде ол енді оны Винчестерге ертіп барды, ал оның күштері 14 қыркүйекте 1141 жылы жеңіліске ұшырағаннан кейін Глостерге қашып кетті, онда ол «шаршаңқы, жалғыз және арқасында бірде-бір киім болмаған» күйде келді. Жыл соңында ол Бристольде Ллантони монастырына императрица Матильда мен Глостер графы Роберттің қатысуымен сыйлық берді. 1142 жылы ол Оксфордта императрицамен бірге болғаны және Брайан Фиц графтың Абергавенни қамалынан бас тартуға рұқсат алғаны туралы құжаттармен дәлелденген. Осы жылдың жазында ол Глостер графымен ресми одақ жасады, ал кепіл ретінде графқа өзінің ұлы Махелді берді. 1143 жылы Майлз әскерлеріне жалақы төлеу үшін ақша жетіспеушілігіне байланысты шіркеу жерінен үлкен сома талап етуге мәжбүр болды. Роберт де Бетун, Херефорд епископы, оның талаптарына қарсылық көрсетті және граф оның жерлерін басып алған кезде, оны және оның ізбасарларын қауымнан шығарып, епархияны тыйым салды. Графтың туысы Гилберт Фолиот (Глостер аббаты) епископтың қатаңдығына қарсы легатқа шағымдануға тырысты.
Өлім және жерлеу
1143 жылы Рождество қарсаңында ол аң аулап жүргенде, еленге атуға арналған адасқан жебеден қаза тапты. Оның денесін иелену үшін Лантони Секунда канондары, оның өзі құрған орын, және Глостер монахтары арасында бірден дау туды. Сот Вурчестер, Херефорд және Сент-Дэвид епископтарының алдында өтті және 28 желтоқсанда келісіммен аяқталды. Граф содан кейін Лантонидегі шаптерхаусқа жерленді.
Мұрагерлік
Майлстың ізін басып, оның үлкен ұлы және мұрагері Роджер Фицмайлз, Херефордтың 2-ші графы болды. Ол мұрагер қалдырмай, он екі жыл өткен соң, 1155 жылы қайтыс болды, сол кезде Херефорд графтығы тоқтатылды. Херефорд және Глостердің шривалдығы оның кіші інісі Уолтер де Херефордқа өтті. Соңғысы және балалары жоқ екі басқа ағасы қайтыс болғаннан кейін, отбасылық иеліктер олардың әпкелері мен ұрпақтарына көшті, атап айтқанда, Берта Херефордтық, ол неке арқылы Абергавенниді Уильям де Браузға, 3-ші Брамбер лордына, ал үлкен әпке Маргарет Херефордтық, көп бөлігін (Liber Niger) Хамфри II де Боунға, кейіннен (1199) Херефорд графтары мен Англияның констебльдеріне, Майлсқа туыстық байланысы бар екенін мойындау үшін берді.
Неке және балалар
1121 жылы ол Сибилла де Неуфмаршеге үйленді, ол Бернард де Неуфмаршедің (1125 ж. қайтыс болған) қызы және мұрагері, Бреконның иесі, сондай-ақ Осберн фиц Ричардтың әйелі Несттің қызы Агнес немесе Нест, ал Нест – Уэльс патшасы Груффид ап Лливелиннің қызы еді. Сибилладан оның балалары болды, олардың ішінде:
Ұлдар
Роджер Фицмайлс, 2-ші граф Херефорд (1155 ж. қайтыс болды), үлкен ұлы және мұрагері, Глостерширдің мұрагерлік шерифі; Уолтер де Херефорд (1159 ж. кейін қайтыс болды), ағасы Роджердің мұрагері. Ол 1155–1157 жылдары Глостерширдің және 1155–1159 жылдары Херефордширдің мұрагерлік шерифі болды. 1159 жылдан кейін Қасиетті жерде қайтыс болды. Генрих Херефордтық (12 сәуір 1165 ж. қайтыс болды), 1141/42 ж. Абергавенни иелігіне ие болды. Уильям де Херефорд. Баласыз 1160 ж. бұрын қайтыс болды. Махель де Херефорд (1165 ж. қазанда қайтыс болды), 4-ші ұлы, Уэльстегі Бреконширдегі Бронллис қамалында өрт кезінде мұнарадан құлаған тасқа шалынып, қаза тапты. Баласыз қайтыс болды және Лантони Секунда монастырында жерленді.
Walter de Hereford (d. post 1159) heir to his elder brother Roger. He was hereditary Sheriff of Gloucestershire 1155–1157 and Sheriff of Herefordshire 1155–1159. He died after 1159 in the Holy Land. Henry of Hereford (d. 12 April 1165), who succeeded to the Lordship of Abergavenny in 1141/42. William de Hereford. He died before 1160 childless. Mahel de Hereford (d. October 1165), 4th son, who died at Bronllys Castle, Breconshire, Wales, mortally injured by a stone toppled from a tower during a fire. He died childless and was buried at Llanthony Secunda Priory.
Қыздары және болашақ мұрагерлері
Маргарет Херефорд, бауырларының соңғысының мұрагері, оның бауырлас мұрасының 1/3 бөлігі Глостердің Майлз барондығының бауырлас мұрасы Глостердің Дюранның (Майлздың үлкен ағасы) феодалдық иелігін құраған сияқты, атап айтқанда Глостерширдегі Харесфилдке шоғырланған 14 1/2 рыцарь ақысы. Сондай-ақ, ол әкесінің негізін салған Llanthony Secunda Priory монастырының қамқорлығын мұра етті, онда оның көптеген Бохун ұрпақтары жерленген. Ол Уилтширдегі Троубридждің 4-ші феодал бароны Хамфри II де Боунға үйленді, одан оның немересі Генри де Боун, 1-ші Херефорд графы (1176-1220) туды, ол 1199 жылы (Глостердің Майлзтің еркек желісінің тоқырауынан кейін) король Джонның бұйрығымен Херефорд графы және Англияның констеблі атанды. Берта Херефорд, бауырларының соңғысының мұрагері, оның бауырлас мұрасының үлесі Брекон және Абергавенни иеліктері болды. 1150 жылға дейін ол Суссекстегі Брамбердің феодал бароны Уильям де Браузға үйленді, одан ұрпақтары болды. Глостерлік Люси, бауырларының соңғысының мұрагері, оның бауырлас мұрасының үлесі Блейн Ллифни және Дина орманы болды. Ол Винчестерлік Герберт Фицгербертпен, Лорд Чемберленмен үйленді, одан Питер Фицгерберт туды. Ол Лантони монастырында жерленген.