Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
16 ғасырда салынған қамал, Holy Island, Англия
16th century castle on Holy Island, England
Линдсфарн қамалы – 16 ғасырда Holy Island аралында, Берик-апон-Твид қаласының жанында, Нортумберленд, Англияда орналасқан қамал. Оны 1901 жылы сэр Эдвин Лютенс көп өзгертіп жаңартыпты. Аралға төмен су кезінде материктен дамба арқылы өтуге болады.
Lindisfarne Castle is a 16th century castle located on Holy Island, near Berwick upon Tweed, Northumberland, England, much altered by Sir Edwin Lutyens in 1901. The island is accessible from the mainland at low tide by means of a causeway.
Тарих
Қала Англия мен Шотландия арасындағы бұрынғы өте белсенді шекара аймағында орналасқан; сонымен қатар, бұл аймаққа викингтер жиі шабуыл жасаған. Линдисфарн монастыры 1537 жылы монастырлар таратылуының бір бөлігі ретінде, монастырь ретінде соңғы рет пайдаланудан тоқтатылды. Генрих VIII монастырды жапқаннан кейін, оның әскерлері қалдықтарын теңіздік қойма ретінде пайдаланды. 1542 жылы Генрих VIII Рутлендтің 1-ші графы Томас Маннерске шотландтықтардың күшті шабуылына қарсы осы жерді бекітуді бұйырды. 1547 жылдың желтоқсанына қарай, қамалдың капитаны Ральф Клейсби дөңгелекке орнатылған жартылай кулверин, екі мыс сакер, соқыр және тағы бір бекітілген жартылай кулверин сияқты қаруларына ие болды. Аралдың стратегиялық орналасуын пайдаланып, 1549 жылы аралдың ең биік нүктесі – монастырь ғимараттарынан шамамен 1 километр шығысқа қарай және портынан көрінетін Беблоу деп аталатын биік тасқа шағын бекініс салынды. 1565 жылы әскери инженер сэр Ричард Ли осы аймақты тексергенде, тек ескірген платформа мен шөппен жабылған қоршауды ғана көрді. Содан кейін Елизавета I бекіністі нығайтып, артиллерия технологиясының жаңа жетістіктеріне сәйкес қару платформаларын жасады. Бұл жұмыстар 1570 және 1571 жылдары 1191 фунт стерлингке бағаланды. Құрылыс кезінде монастырь ғимараттары құрылыс тасын алу үшін пайдаланылды. Джеймс I Англияда билікке келгеннен кейін, ол шотланд және ағылшын тақтарын біріктірді, соның салдарынан қамалдың қажеттілігі азайды. Осы кезде қамал әлі де Бервиктен гарнизонмен қорғалған және кішкентай Линдисфарн портын күзеткен. Он сегізінші ғасырда қамалды қысқа мерзімге Якобит көтерілісшілері басып алды, бірақ Бервиктің әскерлері оларды тез қайта басып алып, тұтқынға алды; олар қазып, жақын жердегі Бамбург қамалының жанында тоғыз күн жасырынды, содан кейін қашып құтылды. Кейінірек қамал жағалау күзетінің қарау орны ретінде пайдаланылды және туристер үшін қызығушылық тудырды. Чарльз Ренни Маккинтош 1901 жылы ескі бекіністің суретін салды.
The castle is located in what was once the very volatile border area between England and Scotland; the area was also frequently attacked by Vikings. Lindisfarne Priory was finally abandoned for the last time for use as a priory ca. 1537 as part of the Dissolution of the Monasteries. After Henry VIII suppressed the priory, his troops used the remains as a naval store. In 1542 Henry VIII ordered Thomas Manners, 1st Earl of Rutland to fortify the site against possible Scottish invasion. By December 1547, Ralph Cleisbye, Captain of the fort, had guns that included a wheel mounted demi culverin, two brass sakers, a falcon, and another fixed demi culverin. Taking advantage of the island's strategic location, in 1549, a small fort was built on a high rock known as Beblowe, the highest point of the island, approximately 1 kilometre east of the monastic buildings, and overlooking the harbour. Military engineer Sir Richard Lee saw only a decayed platform and turf rampart when he inspected the area in 1565. Elizabeth I then had work carried out on the fort, strengthening it and providing gun platforms for the new developments in artillery technology. These works in 1570 and 1571 cost £1191. During the construction work, the priory buildings were used as a source of building stone. When James I came to power in England, he combined the Scottish and English thrones, and the need for the castle declined. At this time the castle was still garrisoned from Berwick and protected the small Lindisfarne Harbour. In the eighteenth century, the castle was occupied briefly by Jacobite rebels, but was quickly recaptured by soldiers from Berwick who imprisoned the rebels; they dug their way out and hid for nine days close to nearby Bamburgh Castle before making good their escape. In later years the castle was used as a coastguard look out and became something of a tourist attraction. Charles Rennie Mackintosh made a sketch of the old fort in 1901.
Лютенс-тің қайта жаңартуы
1901 жылы ол баспа магнаты және Country Life журналының иесі Эдвард Хадсонның меншігіне өтті. Ол оны сэр Эдвин Лютенс өнер және қолөнер стилінде қайта жаңартты. Хадсон мен сәулетші Нортумберленд аймағын аралап жүргенде ғимаратқа кез болып, ішіне кіру үшін қабырғадан асып өткен. Бастапқыда гарнизонның көкөніс бағы болған қабырғалы бақты Лютенстің ұзақ жылдар бойы досы және серігі Гертруда Джекил 1906-1912 жылдар аралығында жобалады. Ол қамалдан біршама қашықтықта орналасқан. 2002-2006 жылдар аралығында Джекилдің бастапқы өсімдіктерді отырғызу жоспарына сай қалпына келтірілді, ол қазір Берклидегі Калифорния университетінің Рифтер жинағында сақталады. Хадсон 1922 жылы акция брокері Освальд Тойнби Фолкке 22 000 фунт стерлингке сатты. Фолк оны Эдвард де Стейнге, сауда банкиріне сатқанға дейін, қысқа ғана уақытқа ие болды. Қамал, бақ және жақын маңдағы әк пештері 1944 жылдан бері Ұлттық қордың қамқорлығында және келушілерге ашық. Лютенс қолданыстан шыққан қайықтарды (сельдь басушы қайықтар) сарай ретінде пайдаланған. 2005 жылы екі қайық өрт сөндірушілердің салдарынан қирады. Олар 2006 жылы жаңаларымен ауыстырылды, ал үшінші қайықты Ұлттық қор жаңартты. Екі өртке түскен қайықтың орнына екі жаңа қайық сарайының салынуы "Аралдың күнделігі" атты DVD-де көрсетілген. Онда Лейттен келген балық аулау қайығы Аймут қаласындағы кемежайда екіге бөлінеді және екі "сарай" аралға жеткізіліп, кран көмегімен орнатылады. Испан сәулетшісі Энрик Мираллес Эдинбургтегі Шотландия Парламенті ғимаратының дизайны үшін Лютенстің көтерілген сельдь басушы қайықтарынан шабыттанды. Қамал 2016 жылдың қарашасынан 2018 жылдың сәуіріне дейін күрделі жөндеу және қайта жаңарту жұмыстары үшін жабылды. Қамалға кіру өте әсерлі және тасты негізді тік көтеріліп барып өтуді қамтиды. Лютенс еңістің бастапқы бөлігін қоршау немесе қоршаусыз қалдырды, осылайша оның ашық орналасқан жерін баса көрсетуге тырысты. 1908 жылы болашақ Георг V және Королева Мария келгенде, олар еңіс пен тас төсенішпен қапталған беткейден алаңдады деген әңгіме бар. Қамалдың ішіне кіргеннен кейін кіреберіс залы үлкен тас бағаналармен бөлінген, ол біршама шіркеудің шатырын еске салады, ал тастың қоңыр-қызыл түсі ақтанған гипстің жұмысына керемет контраст тудырады. Бұл кеңістік жалаңаш тас еденмен толықтырылған. Ас үй де сондай, үлкен тас каминімен ерекшеленеді. Мұнда, Дрого қамалындағыдай, Лютенс кеңістікті қызықты жолдармен пайдаланады. Ол бүкіл қамал бойынша тас, кірпіш, шифер және ағаштан жасалған қарапайым формаларды жасады және рустикалық, қарапайым өмір салтын көрсету үшін текстураларды қолданды. Қамал болғанына қарамастан, ол үйдің жылы атмосферасын сақтайды, бөлмелердің өлшемі адам өлшеміне сәйкес келеді, бірақ сәулеттік элементтердің үйлесімсіздігі байқалады. Аспапта тас раковинаның үстінде портикалды басқару механизмі орналасқан кішкентай терезе бар. Тамақ бөлмесіне түскеннен кейін Тюдор фортының қалдықтарына кіресіз. Мұндағы және іргелес кеме бөлмесіндегі жертөлелер толығымен функционалды, өйткені олар жоғарыдағы қару батареясын қолдайды. Кең каминде ескі нан пеші орналасқан; мұнда Лютенс бөлменің жасын нео-готикалық терезелермен, қабырғаға жапсарлас жатқан перделермен баса көрсетті. Қабырғалардың бірі прус көк түсіне боялған, ол сүйек үлгісі бар қызыл кірпіш еденімен керемет контраст тудырады. Жанындағы бөлмеде көк қабырға ұқсас рөл атқарады. Үстелдер мен шкафтарда қара ағаш көп. Ал, орындықтар мен дивандардың астары уақыт өте келе жұмсақ түске айналды. Ең үлкен жатын бөлмесі, шығыс жағы, жарық және кең, сонымен қатар перделер тартылған бағаналармен жабдықталған. Ұзын галерея Лютенс жасаған жаңа кеңістік, ол Елизавета және Якоб үйлерінің галереяларын еске түсіруге арналған. Бұл масштаб әлдеқайда кіші, бірақ ашық тас аркалар мен емен арқалықтарды қолдану үлкен, бірақ рустикалық сезімді береді. Алдағы жоғарғы галереяның бір шетінде көтерілген платформа бар. Мұнда қарағайдан жасалған есік жағалауға көрініс ашылатын жоғарғы батареяға апарады. Қамалдың музыкалық бөлмесін Гильермина Суггия пайдаланған, ал оның жиі келгенін еске алу үшін бөлмеде виолончель қалдырылған.
In 1901, it became the property of Edward Hudson, a publishing magnate and the owner of Country Life magazine. He had it refurbished in the Arts and Crafts style by Sir Edwin Lutyens. It is said that Hudson and the architect came across the building while touring Northumberland and climbed over the wall to explore inside. The walled garden, which had originally been the garrison's vegetable plot, was designed by Lutyens' long time friend and collaborator, Gertrude Jekyll between 1906 and 1912. It is some distance away from the castle itself. Between 2002 and 2006 it was restored to Jekyll's original planting plan which is now held in the Reef Collection at the University of California, Berkeley. Hudson sold the castle to stockbroker Oswald Toynbee Falk in 1922 for £22,000. Falk only owned it for a short time before selling it on to Edward de Stein, a merchant banker. The castle, garden and nearby lime kilns have been in the care of the National Trust since 1944 and are open to visitors. Lutyens used upturned disused boats (herring busses) as sheds. In 2005, two of the boats were destroyed by arson. They were replaced in 2006 and the third boat has now been renovated by the National Trust. The replacement of the two burned boats by two new boat sheds features on a DVD Diary of an Island. This shows a fishing boat from Leith being cut in half in a boatyard in Eyemouth and the two "sheds" being transported to the island and lifted into place by crane. The Spanish architect Enric Miralles used Lutyens' upturned herring busses as an inspiration for his design of the Scottish Parliament Building in Edinburgh. The castle was closed for major renovation and restoration works from November 2016 to April 2018. The entrance to the castle is quite dramatic and involves a steep climb around the rocky base. Lutyens's original slope was unprotected by either rails or fences in an attempt to emphasise the exposed nature of the site. When the future George V and Queen Mary visited in 1908, it is said they were alarmed by the slope and the cobbled surface. Once inside the castle, the entrance hall is sectioned off by large stone pillars, somewhat reminiscent of a church nave with the dark reddish brown of the stone contrasting with the whitewashed plasterwork. The space is completed by a bare stone floor. The kitchen is almost as bare, and is dominated by a large stone fireplace. Here, as at Castle Drogo, Lutyens uses the space in interesting ways. Throughout the castle, he has used stone, brick, slate and wood to create simple forms, and uses textures to demonstrate a rustic, spartan life style. Despite being a castle it remains a homely space where the human scale is room size, but with incongruous architectural elements. In the scullery there is a tiny window over a stone sink surrounded by the mechanism used to operate the portcullis. After descending to the dining room one is inside the remnants of the Tudor fort. The vaults here and in the adjacent ship room are entirely functional as they support the gun battery above. The wide chimney piece contains an old bread oven; here Lutyens has emphasised the age of the room with Neo Gothic traceried windows framed by curtains which swing out to lie flat along the wall. One of the end walls is painted a rich Prussian blue, which contrasts with the herring bone patterned red brick floor. Next door is the ship room where a green wall fulfils a similar role. The furniture is in keeping, with much dark wood in the tables and cabinets. The few upholstered chairs and sofas have now faded to gentle tones. The largest bedroom, the east, is bright and airy and again has curtains on pull out poles. The long gallery was a new space created by Lutyens, intended to echo the grand galleries of Elizabethan and Jacobean houses. The scale is much smaller, but again the use of exposed stone arches and oak beams provides a grand yet rustic feel. Further on, an upper gallery has a raised platform at one end. From here an oak door leads onto the upper battery with its views along the coastline. The music room at the castle was used by Guilhermina Suggia, and a cello is left in the room today to mark her frequent visits.
Фильм түсіру орны
Линдисфарн замкісі фильмдер мен телешоулар түсірілім алаңы ретінде пайдаланылған, оның ішінде: «Cul de sac» (1966); «Макбет трагедиясы» (1971); «Cold Feet» (1998–2003); «Қызыл атты жебе» (1982); «Wolfblood» және «Reign».
Lindisfarne Castle has been used as a filming location including; Cul de sac (1966); The Tragedy of Macbeth (1971); Cold Feet (1998–2003); The Scarlet Pimpernel (1982); Wolfblood and Reign.