Кіріспе

Жүктілік кезіндегі асқынулар – жүктілікпен байланысты немесе жүктілік барысында туындайтын денсаулық проблемалары. Бала туу кезінде пайда болатын асқынулар акушерлік асқынулар деп аталады, ал бала туғаннан кейін пайда болатын проблемалар – босанғаннан кейінгі бұзылыстар деп аталады. Кейбір асқынулар жүктіліктен кейін жақсарып немесе толыққандай жойылады, ал кейбіреулері созылмалы салдарларға, ауруларға немесе ең ауыр жағдайларда ана немесе ұрықтың өліміне алып келуі мүмкін. Жүктілік кезіндегі жиі кездесетін асқынулар: анемия, жүктілік диабеті, инфекциялар, жүктілік гипертензиясы және преэклампсия. Мұндай асқынулардың болуы жүктілік кезіндегі зертханалық көрсеткіштерді бақылауға, бейнелеу диагностикасына және медициналық басқаруға әсер етуі мүмкін. Бұл жағдай Канададағы аналардың 1,5%-ында кездеседі. Босанғаннан кейінгі алғашқы кезеңде (puerperium) әйелдердің 87%-дан 94%-ы кем дегенде бір денсаулық проблемасы туралы хабарлайды. Әйелдердің 31%-ы босанғаннан кейін алты айдан астам сақталатын ұзақ мерзімді денсаулық проблемалары туралы айтады. 2016 жылы жүктілік, босану және босанғаннан кейінгі кезеңдегі асқынулар салдарынан әлем бойынша 230 600 адам қаза тапты, бұл 1990 жылғы 377 000-нан төмен көрсеткіш. Аналардың өліміне ең көп себеп болатын жағдайлар – аналық қан кету, босанғаннан кейінгі инфекциялар (сепсис қоса алғанда), жүктілік кезіндегі гипертензиялық аурулар, босанудың кедергісі және қауіпсіз емес аборт. Жүктілік кезіндегі асқынулар кейде жүктілікке тән симптомдар мен дискомфорттың өте ауыр түрлерінен туындауы мүмкін, бұл симптомдар әдетте күнделікті іс-әрекеттерге елеулі кедергі келтірмейді немесе босанушы әйелдің немесе ұрықтың денсаулығына қауіп төндірмейді. Мысалы, таңғы лоқсыну жүктіліктің жиі кездесетін, көбінесе екінші триместрде басылатын жеңіл симптому болып табылады, бірақ гиперемезис гравидарум – бұл симптомның ауыр түрі, кейде ауыр құсудан туындаған электролиттік теңгерімсіздіктің алдын алу үшін медициналық араласуды қажет етеді.

Аналық проблемалар

Келесі мәселелер анадан туындайды, алайда олар ұрыққа да қаулы салдарлары болуы мүмкін.

Жүктілік кезіндегі диабет

Жүктілік кезіндегі диабет – бұрын диабет диагнозы қойылмаған әйелдің жүктілік кезінде қандағы қант деңгейінің жоғарылауы. Жүктілік кезінде инсулинге қажеттілік артады, бұл панкреатикалық бета-жасушаларынан инсулин өндірісінің күшеюіне алып келеді. Бұл қажеттіліктің артуы ананың калориялы тамақ қабылдауы мен салмағының өсуімен, сондай-ақ пролактин мен өсу гормонының өндірісінің жоғарылауымен байланысты. Жүктілік кезіндегі диабет ана мен ұрықтағы қосымша асқынулар қаупін арттырады, мысалы, преэклампсия дамуы, кесарево қимасы, мерзімінен бұрын тууы, полигидрамнион, макросомия, иық дистоциясы, ұрықтағы гипогликемия, гипербилирубинемия және жаңа туған балаларға арналған жансақтау бөліміне жатқызу. Қауіптің жоғарылауы жүктілік кезіндегі диабетті қаншалықты тиімді басқаруға байланысты, ал нашар басқару нашар нәтижелерге әкеледі. Жүктілік кезіндегі диабетті емдеуге көп салалы көзқарас қолданылады, ол қандағы глюкоза деңгейін бақылауды, тамақтану режимін өзгертуді, өмір салтын өзгертуді (мысалы, физикалық белсенділікті арттыру), ананың салмағын басқаруды және инсулин сияқты дәрілік препараттарды қолдануды қамтиды. Бұл жағдай жүкті әйелдердің 0,3–3,6%-ына әсер етеді және жүктіліктің 20 аптасына дейінгі ауруханаға жатқызудың ең көп себебі болып табылады. Көп жағдайда жүктілік кезіндегі лоқсыну мен құсу белгілері бірінші триместрде басылады, бірақ кейбір әйелдерде бұл белгілер сақталады. Гипермезис гравидарумы келесі критерийлер бойынша диагностикаланады: күніне 3 реттен астам құсу, кетонурия және 3 кг-дан немесе дене салмағының 5%-дан артық салмақ жоғалту. Әйелдерді осы жағдайға бейімдейтін бірнеше өзгертілмейтін және өзгертілетін қауіп факторлары бар, мысалы, әйел ұрық болуы, психикалық аурулардың анамнезі, жүктілікке дейінгі жоғары немесе төмен дене салмағы индексі (ДЖСИ), жас шамасы, афроамерикалық немесе азиялық тегі, I типті диабет, көп жүктілік және гипермезис гравидарумымен асқынған жүктіліктің анамнезі. Қазіргі уақытта осы жағдайдың себептеріне қатысты белгілі механизмдер жоқ. Бұл асқыну анада тамақтану жетіспеушілігіне, жүктілік кезінде салмақ қоспауына, дегидратацияға, витаминдердің, электролиттердің және қышқыл-негіздік тепе-теңдіктің бұзылуына әкелуі мүмкін. Бұл нәрестеде төмен салмақ, жүктілік жасына сәйкес келмейтін даму, мерзімінен бұрын тууы және төмен APGAR бағаларына әкелуі мүмкін. Осы жағдайды емдеу ұрыққа зиян келтірудің алдын алуға және симптомдарды жақсартуға бағытталған, әдетте сұйықтықтарды толықтыру және аз мөлшерде, жиі, жеңіл тамақтарды тұтынуды қамтиды. Бірінші қадамды емдеуге имбирь және акупунктура жатады. Екінші қадамды емдеуге В6 +/ доксиламин, антигистаминдік препараттар, допамин және серотонин антагонисттері жатады. Үшінші қадамды емдеуге кортикостероидтар, трансдермалды клонидин және габапентин жатады. Таңдалған емдеу симптомдардың ауырлығына және емге жауапқа байланысты.

Жамбас белдеуінің ауырсынуы

Жамбас белдеуінің ауырсыну синдромы (ЖБАС) – жүктілік кезеңінде немесе босанғаннан кейін пайда болатын, иляк сүйегінің артқы жиегі мен жамбас бүктемесі арасындағы аймақтағы ауырсыну. Бұл синдром тұрақсыздық пен қозғалыс шектелуімен байланысты. Ол кіндік сүйек қосылысының ауырсынуымен және кейде жамбас пен тізеге дейін ауырсынудың таралуымен бірге жүреді. Көптеген жүкті әйелдерде ЖБАС босанғаннан кейін үш ай ішінде жоғалады, бірақ кейбіреулерде ол жылдар бойы сақталып, денеге салмақ түсіруге төзімділікті азайтады. Жүктілік кезінде ЖБАС шамамен 45% жүкті әйелдерге әсер етеді: 25% ауыр ауырсынуды сезінеді, ал 8% мүгедектікке ұшырайды. Асқынулардың пайда болуына себеп болатын факторлар: көп бала туған әйелдер, жоғары дене салмағы, физикалық еңбек, темекі шегу, стресс, арқа мен жамбасқа келген жарақаттар, сондай-ақ жамбас және төменгі арқаның бұрынғы ауырсынулары. Бұл синдром жүктілік кезінде жатырдың өсуінен туындайды, ол арқа мен жамбас аймағына қосымша жүктеме түсіреді, бұл дене күйінің өзгеруіне және жамбас бұлшық еттерінің әлсіреуіне алып келеді, нәтижесінде жамбас тұрақсыздығы мен ауырсыну пайда болады. Жүктілік гормондарының асқынулардың дамуымен байланысы әлі анықталған жоқ. ЖБАС өмір сапасын нашарлатуға, созылмалы ауырсыну синдромына бейімделуге, жұмыстан ұзақ уақытқа демалыс алуға және психоэмоционалдық стресске әкелуі мүмкін. Симптомдардың ауырлығына қарай түрлі емдеу әдістері қолданылады. Инвазивті емес емдеуге: белсенділікті реттеу, жамбасқа қолдау жабдықтары, ауырсынуды басу үшін дәрілерді қабылдау (қысқа мерзімді төсек режимімен бірге) және жамбас және тізе бұлшық еттерін күшейтетін физиотерапия кіреді, бұл арқаға түсетін жүктемені азайтады. Егер басқа емдеу әдістері тиімсіз болса және симптомдар ауыр болса, инвазивті хирургиялық емдеу соңғы шара ретінде қарастырылады. Эклампсия – жүктілік кезіндегі преэклампсиямен байланысты ұстамалар, жүктіліктің шамамен 1,4% жағдайында кездеседі. Жүктілік гипертензиясы жүктіліктің 20 аптасынан кейін пайда болуы мүмкін, басқа симптомдарсыз және кейіннен өзінен-өзі қалыпқа келеді, бірақ ол преэклампсияға айналуы мүмкін. HELLP синдромы – гемолиздік анемия, бауыр ферменттерінің жоғарылауы және тромбоциттердің төмендеуі. Бұл синдромның кездесу жиілігі барлық жүктіліктердің 0,5–0,9% құрайды. Жүктілік кезіндегі майлы бауыр ауруы кейде преэклампсия спектріне жатады. Ол шамамен 7000-нан 15000 жүктілікке бір рет кездеседі. Жүктілікке дейін созылмалы гипертензиясы бар әйелдерде ерте босану, төмен салмақты нәресте тууы немесе өлі тууы қаупі жоғары. Жүктілік кезінде жоғары қан қысымы және асқынуларға ұшыраған әйелдерде жүрек-қан тамырлары ауруларының даму қаупі, жүктілік кезінде асқынулар болмаған және қан қысымы қалыпты әйелдерге қарағанда үш есе жоғары. Жүкті әйелдердің қан қысымын қадағалау асқынулардың алдын алуға және болашақ жүрек-қан тамырлары ауруларын болдырмауға көмектеседі.

Веналық тромбоэмболия

Веноздық тромбоэмболия, терең тамыр тромбозы және өкпе эмболиясынан тұрады, әсіресе дамыған елдерде босанғаннан кейінгі аурулар мен өлім-жітімнің маңызды тәуекел факторы болып табылады. Жүктілік кезіндегі гиперкоагуляцияның күшеюі және семіздік, тромбофилия сияқты қосымша тәуекел факторлары жүкті әйелдерді тромбоздық оқиғаларға осал етеді. Төмен молекулалық салмақты гепарин қолдануды қамтитын профилактикалық шаралар, әсіресе тәуекелі жоғары пациенттерде хирургиямен байланысты тәуекелдерді айтарлықтай азайтуға мүмкіндік береді. Денсаулық сақтау қызметкерлерінің хабардар болуы және жүктілік кезінде және босанғаннан кейінгі кезеңде веноздық тромбоэмболияны ерте анықтау және емдеуге жедел ден қоюы маңызды. Терең тамыр тромбозы, веноздық тромбоэмболияның бір түрі, 1000 жүктілікке 0,5-тен 7-ге дейін кездеседі және дамыған елдерде қан кетуден кейін аналық өлімнің екінші жиі кездесетін себебі болып табылады. Себебі: бала туған кезде болуы мүмкін қан кетуге дайындық ретінде жүктілік кезінде пайда болатын гиперкоагуляция. Қосымша шара ретінде, тиісті себептерді анықтауға және ана мен ұрықтың жағдайын жақсарту үшін жүктілік кезінде оптималды күтім көрсетуге назар аудару қажет. Гемоглобин деңгейі үшінші триместрде төмендейді. Біріккен Ұлттар Ұйымының (БҰҰ) бағалауынша, әлемдегі жүкті әйелдердің шамамен жартысы анемиямен ауырады. Жүктіліктегі анемияның таралуы дамыған елдерде 18%-дан Оңтүстік Азияда 75%-ға дейін жетеді, бұл әлемдегі жүктіліктердің 38%-ын құрайды. Емдеу анемияның ауырлығына байланысты әр түрлі болады және темірге толы тағамдарды тұтыну, ауызға алынатын темір таблеткалары немесе парентеральді темірді қолдану арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. Жоғары тәуекелді топтар арасында инфекцияның таралу қаупін азайтуға бағытталған саясатта вакцинация және қатаң инфекциялық бақылау шараларына басымдық беруге болады. Сонымен қатар, аналық инфекцияларды ерте диагностикалау және емдеу вертикальді берілуді және ұрықтың патологияларын болдырмаудың маңызды әдістерінің бірі болып табылады. Жүкті әйелдер кейбір инфекцияларға көбірек сезімтал. Бұл жүктілік кезінде ұрыққа қарсы иммундық реакцияны болдырмау үшін иммундық төзімділіктің жоғарылауымен, сондай-ақ ананың физиологиялық өзгерістеріне, тыныс алу көлемінің төмендеуіне және жатырдың өсуіне байланысты зәрдің тоқтауына байланысты. Жүкті әйелдер, мысалы, тұмау, гепатит E, жайылған герпес және безгек сияқты инфекцияларға көбірек шалдығады. Кейбір инфекциялар тік жолмен беріледі, яғни олар балаға да әсер етуі мүмкін.

Жүктілік кезіндегі кардиомиопатия

Перипартамдық кардиомиопатия – жүктіліктің соңында немесе босанғаннан кейін бірнеше ай ішінде сол қарыншаның (LVEF) эжекциялық фракциясы 45%-дан төмендеуінен туындайтын жүрек жеткіліксіздігі. Симптомдарына әртүрлі күйде немесе физикалық күш түскенде тынысқырудың қиындығы, шаршау, аяқ-қолдың ісінуі және кеудеде қысыңқылық сезім жатады. Бұл асқынудың дамуымен байланысты қауіп факторлары: ананың жасы 30-дан асқан болуы, көп жүктілік, отбасында кардиомиопатияға бейімділік, бұрын кардиомиопатия диагнозы қойылғандығы, преэклампсия, гипертония және африкалық текті болуы. Перипартамдық кардиомиопатияның патогенезі әлі толыққанды зерттелмеген, бірақ көп факторлы себептердің ішінде аутоиммундық процестер, вируспен туындаған миокардит, қоректік заттардың жетіспеуі және жүрек-қантамыр жүйесіндегі максималды өзгерістер болуы мүмкін, бұл жүрекке түсетін жүктемені арттырады. Перипартамдық кардиомиопатия көптеген асқынуларға алып келуі мүмкін, мысалы, жүрек-өкпе тоқтауы, өкпе ісігі, тромбоэмболия, мидың зақымдануы және өлім. Осы жағдайды емдеу жүктілік кезінде жүрек жеткіліксіздігімен ауыратын науқастарды емдеуге ұқсас, алайда, ұрықтың қауіпсіздігіне басымдық берілуі керек. Мысалы, тромбоэмболия қаупінің жоғары болуына байланысты антикоагуляциялық терапия үшін, жүктілік кезінде қолдануға қауіпсіз төмен молекулалық гепарин, плацентадан өтетін варфариннің орнына қолданылады.

Гипотиреоз

Гипотиреоз (көбінесе Хашимото ауруынан туындайды) – қалқанша безіне әсер ететін және қалқанша безі гормондарының деңгейін төмендететін аутоиммундық ауру. Гипотиреоз симптомдары: шаршаңқылық, суыққа төзбеушілік, бұлшықеттердің құрысуы, іш қату, есте сақтау және концентрациялау қиындықтары. Диагнозы қалқанша безін стимуляциялайтын гормонның (ТТГ) деңгейінің жоғарылауы арқылы қойылады. ТТГ деңгейі жоғары және еркін тироксин (Т4) деңгейі төмен болған пациенттерде ашық гипотиреоз деп саналады. Ал ТТГ деңгейі жоғары, бірақ еркін Т4 деңгейі қалыпты болған жағдайда – субклиникалық гипотиреоз деп есептеледі. Жүктілік кезінде гипотиреоз даму қаупін арттыратын факторлар: йод тапшылығы, қалқанша безі ауруларының тарихы, көзге көрінетін зоб, гипотиреоз симптомдары, отбасыда қалқанша безі ауруларының болуы, 1-ші типті диабет немесе аутоиммундық жағдайлар, сондай-ақ, сүзіліс немесе ұрықтың жоғалуы. Жүктілік кезінде әртүрлі гормондар қалқанша безіне әсер етеді және қалқанша безі гормондарына қажеттілікті арттырады. Мысалы, жүктілік кезінде зәрмен йод шығарылуы артады, сондай-ақ тироксин байланыстыратын глобулин және қалқанша безі гормондарының ыдырауы күшейеді, бұл қалқанша безі гормондарына деген қажеттілікті арттырады. Бұл жағдай жүктілік кезінде ана мен ұрыққа елеулі әсер етеді. Сәбиде түрлі туа біткен кемшіліктер пайда болуы мүмкін. Ана мен ұрықтағы асқынулар: преэклампсия, анемия, түсік, төмен салмақты нәресте, өлі туу, жүрек жеткіліксіздігі, нейроинтеллектуалды дамудың бұзылуы және ауыр жағдайда – туа біткен йод тапшылығы синдромы. Емдеу: Көп жағдайда, түйе және ұрық түтігін алып тастау үшін лапароскопиялық операция жасалуы керек. Егер жүктілік өте ерте сатысында болса, ол өздігінен тоқтауы мүмкін немесе метотрексат – абортқа қолданылатын препаратпен емдеу жүргізіледі.

Төсік

Түсік – жүктіліктің 20 аптаға дейін аяқталуы. Ұлыбританияда түсік – жүктіліктің алғашқы 23 аптада аяқталуы деп есептеледі. Кешенді көмек геномдық консультацияны және қажетті медициналық немесе хирургиялық араласуларды қамтиды. Қайғыға ұшыраған жандарға отбасы мүшелерінің, туыстарының және достарының психологиялық қолдауы да қажет. Қайғыны басаздау үшін ең тиімді құралдар – аутопсия және қайғы-қасірет бойынша кеңес беру. Жүктіліктің шамамен 80% бірінші триместрде тоқталады, ал 12 аптадан кейін тәуекел төмендейді. Кейбір факторлар, мысалы, ананың жасы үлкен болуы немесе хромосомалық аномалиялар, көп рет түсік түсіру қаупін арттырады. Өздігінен аяқталушы түсіктер толық, тоқталып қалған, жоғалған және қауіпті түсіктерге бөлінеді:
Толық: Қынаптан қан кету және жүктілік қалдықтарының жатыр мойны арқылы толық шығуы. Тоқталып қалған: Қынаптан қан кету байқалады; жатыр мойны жабық, жүктілік қалдықтарының жақын арада шығатынын көрсетеді. Жоғалған: Қынаптан қан кету байқалады және жүктілік қалдықтарының бір бөлігі жатыр мойны арқылы шыққан болуы мүмкін; жатыр мойны жабық және ультрадыбыс тірі емес ұрық пен қалған жүктілік қалдықтарын көрсетеді. Қауіпті: Қынаптан қан кету байқалады; жатыр мойны жабық және ультрадыбыс тірі ұрықты көрсетеді.

Өлі туылған бала

Өлі туған нәресте – жүктіліктің 20 аптасынан кейін ұрықтың жоғалуы немесе өлімі. Ерте өлі туған – жүктіліктің 20 мен 27 аптасы аралығында, ал кеш өлі туған – жүктіліктің 28 мен 36 аптасы аралығында болады. 37 аптадан кейін болатын өлім – мерзімі келген өлі туған болып есептеледі. Бұл жағдай тек қайғыға ғана емес, сондай-ақ ананың ерекше сезімдеріне қатысты алаңдаушылыққа немесе босанғаннан кейінгі күтімге байланысты туындаған қиындықтарға да әкелуі мүмкін. Мұндай ата-аналарға тек көңіл жағу жеткіліксіз, көбінесе оларға ауыр қайғыдан шығу үшін тиісті медициналық көмек бағдарламалары қарастырылуы керек. Психиатриялық көмек, кеңес беру және өзара қолдау тобының көмегі баласын жоғалтқан ата-аналарға көмектесу процесінде пайдалы болуы мүмкін. Эпидемиология: Жылына 2 миллионнан астам өлі туған нәресте тіркеледі, ал әр 1000 туған нәрестенің шамамен 6-сы өлі туған болады (0,6%). Клиникалық көрінісі: Ұрықтың қозғалысының азаюы немесе ұрықтың сезімі жоғалуы сияқты ұрықтың мінез-құлқындағы өзгерістер өлі туғандықтың белгісі болуы мүмкін, бірақ көрініс әртүрлі болуы мүмкін. Қауіп факторлары: Ананың салмағы, жасы, темекі шегуі, сондай-ақ ананың диабет немесе гипертониясы. Симптомдардың ауырлығы мен плацентаның ерте бөлінуінің арасындағы байланыс маңызды болмаса да, олар диагноз қоюды және емдеуді қиындатуы мүмкін. Плацентаның бөлінуіне бірнеше фактор себеп болуы мүмкін. Оларға: ананың бұрыннан бар факторлары (мысалы, темекі шегу, гипертония, жасы ұлғайған), жүктілікке байланысты факторлар (мысалы, көп балалы жүктілік немесе жатыр ішіндегі инфекциялар) жатады. Ана мен ұрыққа зиян келтірмеу үшін, қауіп факторларын алдын ала анықтау және жағдайға жылдам ден қою өте маңызды. Плацентаның жарылуына қатысты емдеу әдістері ұрықтың жүктілік мерзіміне және ана мен баланың жағдайына байланысты болады. Толық мерзімді (36 апта немесе одан да көп) жүктілік кезінде немесе ананың жағдайы нашарлаған жағдайда дереу босандыру қажет. Жетілмеген ұрықтың жағдайы ауыр болмаған жағдайда, оны мұқият бақылау керек, ал қажет болған жағдайда уақтылы араласу жүргізіледі. Плацентаның бөлінуін азайту үшін, өзгертілетін қауіп факторларын жою мақсатында жүктілікке дейінгі кеңес беру сияқты профилактикалық шаралардың енгізілуі маңызды. Бала туғаннан кейін ана мен балаға тиетін ұзақ мерзімді әсерлерді білу қажет. Ұдайы зерттеулер мен дәлелге негізделген тәсілдер тиімді емдеуді қамтамасыз етуге көмектеседі. Дәрігерлер мен науқастардың бірлескен жұмысы плацентаның бөлінуінің нәтижесін анықтайды. Клиникалық көрінісі: Симптомсыздықтан бастап, қынаптан қан кетуге және іштің ауыруына дейін әртүрлі болуы мүмкін. Қауіп факторлары: Бұрынғы плацентаның бөлінуі, темекі шегу, жарақат алу, кокаин қолдану, көп ұрықты жүктілік, гипертония, преэклампсия, тромбофилия, ананың жасы ұлғайған, мерзімінен бұрынғы жарылу, жатыр ішіндегі инфекциялар және көп сулылық. Емдеу: Ұрық жетілген болса (36 апта немесе одан үлкен болса) немесе ананың немесе жас ұрықтың жағдайы нашарлаған жағдайда дереу босандыру. Жағдайы ауыр емес, жетілмеген ұрықтың жағдайында, жағдайды ауруханада бақылауға алып, қажет болған жағдайда емдеуді бастау керек.

Плацентаның алдыңғы жағы

Плацента превиа – плацентаның жатыр мойнының толық немесе ішінара жабуынан туындайтын жағдай.

Акреталық плацента

Плацента аккретасы – плацентаның жатыр қабырғасына қалыптан тыс жабысуы. Нақтырақ айтқанда, плацента аккретасы плаценталық трофобласттың жатыр миометрийіне қалыптан тыс жабысуын қамтиды. Плацента аккретасының қауіп факторларына плацента превиасы, екінші триместрдегі АФП және бос β-ХГЧ деңгейінің жоғарылауы, жүкті ананың жасының ұлғаюы, әсіресе 35 жастан асқан жағдайда жатады. Бұған қоса, бұрынғы кесаров тілігі плацентаның қалыптан тыс децидуализациясына алып келетін жатырдың жарасын тудыруы салдарынан плацента аккретасының ең көп кездесетін қауіп факторы болып табылады. Плацентаның жатыр қабырғасына қалыптан тыс жабысуына байланысты, көбінесе кесаров тілігі және кесаров гистерэктомиясы қажет болады. Сонымен қатар, көп жүктіліктің салдарынан туындайтын денсаулық проблемаларын ерте анықтау және оларға жауап беру, болашақ ата-аналар мен медициналық қызметкерлерге репродуктивті денсаулықтың осы ерекше мәселесіне жауапкершілікпен қарауға көмектеседі.

Жалпы тәуекел факторлары

Жүкті әйелдің медициналық тарихында жүктілікке дейін немесе жүктілік кезінде жүктілік асқынуларының қаупін (жүкті әйелге, ұрыққа немесе екеуіне де) қалыпты деңгейден жоғарылататын факторлар болуы мүмкін. Бұл факторлар жеке тұлғаның генетикасына, физикалық немесе психикалық денсаулығына, оның тұратын ортасына және әлеуметтік мәселелерге қатысты немесе осылардың жиынтығы болуы мүмкін.

Жоғары қауіпті жүктілік

Кейбір аурулар мен жағдайлар жүктілікті жоғары тәуекелді деп санауға себеп болуы мүмкін (АҚШ-та жүктіліктердің шамамен 6-8% - ы) және ерекше жағдайларда жүктілікке тыйым салуға әкелуі мүмкін. Жоғары тәуекелді жүктіліктер ана мен ұрықтың денсаулығы саласында маманданған дәрігерлердің басты назарында болады. Әйелдің жүктілікті сәтті аяқтау қабілетін төмендететін, бұрыннан бар ауыр ауруларға туа біткен кемшіліктер (яғни, әйел туған кезден бар болған жағдайлар, мысалы, жүрек немесе көбелек мүшелерінің аурулары, олардың кейбіреулері жоғарыда аталды) және әйел өмірінің кез келген уақытында пайда болған аурулар жатады.