Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық контрабасист және фотограф (1910–2000)
American bassist and photographer (1910–2000)
Милтон Джон Хинтон (23 маусым 1910 – 19 желтоқсан 2000) – американдық контрабасист және фотограф. Америкалық джаз контрабасшілерінің шебері саналған ол, Чикагодағы жылдары "Спортты", Кэб Каллоуэймен бірге саяхат еткен кезінде "Фамп", ал 1950-ші жылдардан бастап "Төреші" деген лақап атымен танылды. Хинтонның жазу мансабы 60 жылдан астамға созылды, негізінен джаз жанрында, бірақ сонымен қатар көптеген басқа жанрларда да өнімді студиялық музыкант ретінде жұмыс істеді. Ол сондай-ақ белгілі фотограф болды, 20-ғасырдағы американдық джазды көркем суреттер арқылы бейнелегені үшін жоғары бағаланды.
Milton John Hinton (June 23, 1910 – December 19, 2000) was an American double bassist and photographer. Regarded as the Dean of American jazz bass players, his nicknames included "Sporty" from his years in Chicago, "Fump" from his time on the road with Cab Calloway, and "The Judge" from the 1950s and beyond. Hinton's recording career lasted over 60 years, mostly in jazz but also with a variety of other genres as a prolific session musician. He was also a photographer of note, praised for documenting American jazz during the 20th Century.
Миссисипидегі ерте өмір (19101919)
Хинтон АҚШ-тың Миссисипи штатындағы Виксбург қаласында Хилда Гертруда Робинсонның жалғыз баласы ретінде дүниеге келді, оны ол "Титтер" деп атады, ал әкесі Милтон Диксон Хинтон болды. Әкесі оны үш айлық кезінде тастап кеткен. Ол анасымен, анасының анасымен (Джефферсон Дэвистің ағасы Джо Дэвистің бұрынғы құлы) және анасының екі әпкесімен бірге өсті. Оның Виксбургтегі балалық шағы өте кедейлік пен нәсілшілдікпен сипатталды. Сол кезде линчелеу жиі кездесетін құбылыс болды. Хинтон балалық шағындағы ең айқын естеліктерінің бірі – ол кездейсоқ линчелеуге куә болғаны екенін айтты. Венделл Филлипс орта мектебін бітіргеннен кейін Хинтон екі жыл Крейн колледжінде оқыды, осы уақыт ішінде ол Чикаго маңында еркін музыкант ретінде тұрақты жұмыс істей бастады. Ол Фредди Кеппард, Зутти Синглтон, Джаббо Смит, Эрскин Тейт және Арт Татумпен бірге сахнада өнер көрсетті. Cotton Club-тағы тұрақты өнер көрсету кезеңінде Хинтон Бенни Гудман, Лайонел Хэмптон, Билли Холидей, Этель Уотерс, Тедди Уилсон және тағы да басқалармен бірге жазуға қатысты. Осы кезде ол 1939 жылдың тамызында "Pluckin' the Bass" деген мүмкін, бірінші басқа арналған музыкалық шығарманы жазды. Хинтон Каллоуэйдің тобында радиода жиі пайда болды, немесе Cotton Club-тан тікелей эфирде берілген концерттерде бас гитарамен, немесе "Cab Calloway's Quizzicale" атты қысқа мерзімді музыкалық викторина шоуының қатысушысы ретінде. Бұл хабарлар Каллоуэй тобына ұлттық назар аударды және топтың сәтті ұлттық гастрольдерін ұйымдастыруға көмектесті. Олар тыңдаушыларға джив тілінің мысалдарын ұсынды, оны Каллоуэй 1938 жылы жарық көрген "Хепстер сөздігі" сияқты басылымдар арқылы қалыптастырды.
Hinton was born in Vicksburg, Mississippi, United States, the only child of Hilda Gertrude Robinson, whom he referred to as "Titter," and Milton Dixon Hinton. He was three months old when his father left the family. He grew up in a home with his mother, his maternal grandmother (a former slave of Joe Davis, the brother of Jefferson Davis), and two of his mother's sisters. His childhood in Vicksburg was characterized by extreme poverty and extreme racism. Lynching was a common practice at the time. Hinton said that one of the clearest memories of his childhood was when he accidentally came upon a lynching. After graduating from Wendell Phillips High School, Hinton attended Crane Junior College for two years, during which time he began receiving regular work as a freelance musician around Chicago. He performed with Freddie Keppard, Zutty Singleton, Jabbo Smith, Erskine Tate, and Art Tatum. During the Cotton Club residencies, Hinton took part in recording sessions with Benny Goodman, Lionel Hampton, Billie Holiday, Ethel Waters, Teddy Wilson, and many others. It was at this time that he recorded what is possibly the first bass feature, "Pluckin' the Bass" in August 1939. Hinton appeared regularly on radio while in Calloway's band, either on bass in concerts broadcast from the Cotton Club, or as a cast member for the short lived music quiz show "Cab Calloway's Quizzicale." These broadcasts brought national attention to the Calloway band and helped enable the successful national tours the band would schedule. They also gave listeners a chance to hear examples of jive talk, which Calloway would formalize through publications such as his Hepster's Dictionary, first published in 1938.
Кэб Каллоуэйден кейін (19501954)
1950 жылға қарай танымал музыка талғамы өзгерді, ал Каллоуэйдің үлкен оркестрді ұстап тұруға қаржысы жетпеді. Оның орнына ол Хинтонды және бірнеше музыкантты кішігірім топ құру үшін шақырды – бастапқыда септет, содан кейін квартет. Бұл топ 1952 жылдың маусымына дейін, Куба мен Уругвайға сапарлар жасап, гастрольдік сапарларда болды. Каллоуэй тобы тарағаннан кейін Хинтон Нью-Йорк қаласында тәуелсіз студиялық музыкант ретінде көбірек уақыт жұмсады.
By 1950, popular music tastes had changed, and Calloway lacked the funds to support a full big band. Instead, he hired Hinton and a few others to create a smaller ensemble, first a septet and later a quartet, which toured until June 1952, with trips to Cuba and Uruguay. After the Calloway ensemble disbanded, Hinton spent more time as a freelance studio musician in New York City.
Музыкалық шеберлік
Хинтон өзінің керемет техникасын және кең ауқымды гармониялық білімін қолдағы орындауға дұрыс қолдану үшін сезімталдыққа ие болған, толыққанды жанкүйер ретінде танылды. Ол сондай-ақ иілу, пиццакато және "шапқылау" сияқты әдістерді де жақсы меңгерген, бұл әдіс оның мансабының басында Кэб Каллоуэй оркестрімен ойнап жүргенде танымал болды. Ол сондай-ақ, Каллоуэймен бірге жол жүріп дамыған және бірнеше онжылдық студиялық жұмысы кезінде жетілдірілген, жақсы оқыды. Ол өзінің техникалық әртүрлілігін сипаттағанда: "Кабпен он алты жыл жұмыс істеу мені тозуы мүмкін еді. Бір музыканы қайта-қайта ойнайсың, біраз уақыттан кейін оны ұйқыда да орындай аласың. Көптеген музыканттар оны осылай ұнатады, өйткені ол оңай болды. Бірақ топтың ісі нашарлай бастағанда, олар басқа ештеңе жасауға дайын болмады. Екінші жағынан, мен радио мен теледидарда жұмыс істедім және әр түрлі жазбаларға шақырылдым. Осылай жаттығу мен тәртіпті ұстанудың пайдасы зор болды". Жинаққа 35 мм-лік қара-ақ негативтер мен түсті мөлдірліктер, анықтамалық және көрмелер сапасындағы басылымдар, Хинтонның өмірі бойы берген және жинаған фотосуреттері кіреді. Бұл жұмыста алты онжылдық бойы жолдарда, студияларда, кештерде және үйде түрлі жанрларда джаз әртістері мен танымал орындаушылардың суреттері бейнеленген. 1960-шы жылдардың басында Хинтон мен Бергер бірге жұмыс істеп, фотосуреттерді ұйымдастырды және фотосуреттердегі адамдарды анықтады. 1981 жылдың маусым айында Филадельфияда Хинтонның алғашқы жеке фото көрмесі өтті, содан бері Жинақтың экспонаттары елдегі және Еуропадағы ондаған көрмелерде көрсетілді. Жинақтың суреттері мерзімді басылымдарда, күнтізбелерде, пошта карточкаларында, CD-нің сыртындағы жазбаларда, фильмдерде және кітаптарда жиі пайда болады. Хинтон мен Бергер бірлесіп "Бас желісі: Милт Хинтонның әңгімелері мен суреттері" (Temple University Press, 1988) кітабын жазды, ал Холли Макссонның қосылуымен үш автор бірлесіп "OverTime: The Jazz Photographs of Milt Hinton" (Pomegranate Art Books, 1991) және "Өзгерістерді ойнау: Милт Хинтонның өмірі әңгімелер мен суреттерде" (Vanderbilt University Press, 2008) кітаптарын жазды. Жинаққа негізделген көрнекті деректі фильмдерге "Леди Дейдің ұзақ түні" (Билли Холидей), "Жыртқыш пен сұлу" (Бен Вебстер) және "Тыңда" (Квинси Джонс) кіреді. Esquire журналының 1958 жылы джаз аңыздарын фотоға түсіру туралы "A Great Day in Harlem" (1994) деректі фильмінде Милттің көптеген фотосуреттері мен Мона түсірген үй кинофильмдері бар. 2002 жылдың соңында Бергер мен Максон жинақты және Хинтонның достары мен әріптестерімен бірнеше түпнұсқа сұхбаттарды пайдаланып, "Уақытты сақтау: Милт Хинтонның өмірі, музыкасы және суреттері" атты деректі фильмін жасады. Ол Лондон кинофестивалінде көрсетілді, 2003 жылы Трибека кинофестивалінде көрермендер сыйлығын жеңіп алды және отандық және шетелдік кинофестивальдерде көрсетілді.
Hinton was broadly regarded as a consummate sideman, possessing a sensitivity for appropriately applying his formidable technique and his extensive harmonic knowledge to the performance at hand. He was equally adept at bowing, pizzicato, and "slapping," a technique for which he first became famous while playing with the Cab Calloway Orchestra early in his career. He was also an accomplished sight reader, a skill which he developed on the road with Calloway and honed during his several decades of studio work. As he described his technical diversity, "Working with Cab for sixteen years could have made me stale. You play the same music over and over, and after awhile you can do it in your sleep. Many guys liked it that way because it was easy. But when the band business got bad, they weren’t prepared to do anything else. On the other hand, I was able to work on radio and TV and get all kinds of record dates. In a real way, practicing and discipline paid off." The Collection includes 35mm black and white negatives and color transparencies, reference and exhibition quality prints, and photographs given to and collected by Hinton throughout his life. The work depicts an extensive range of jazz artists and popular performers in varied settings on the road, in recording studios, at parties, and at home over a period of six decades. Beginning in the early 1960s, Hinton and Berger worked together to organize the photographs and identify the subjects of the photos. In June 1981, Hinton had his first one person photographic exhibition in Philadelphia, and since then items from the Collection have been featured in dozens of exhibits across the country and in Europe. Photographs from the Collection have also regularly appeared in periodicals, calendars, postcards, CD liner notes, films, and books. Hinton and Berger co wrote Bass Line: The Stories and Photographs of Milt Hinton (Temple University Press, 1988), and with the addition of Holly Maxson, the three co wrote OverTime: The Jazz Photographs of Milt Hinton (Pomegranate Art Books, 1991) and Playing the Changes: Milt Hinton’s Life in Stories and Photographs (Vanderbilt University Press, 2008). Notable documentary films that have drawn upon the Collection include The Long Night of Lady Day (Billie Holiday), The Brute and the Beautiful (Ben Webster), and Listen Up (Quincy Jones). A Great Day in Harlem, a 1994 documentary about Esquire's photographic shoot of jazz legends in 1958, features numerous photographs by Milt as well as a home movie shot by Mona. In late 2002 Berger and Maxson utilized the Collection along with a number of original interviews with Hinton's friends and colleagues to produce the documentary film Keeping Time: The Life, Music & Photographs of Milt Hinton. It debuted at the London Film Festival, won the Audience Award at the Tribeca Film Festival in 2003, and has been shown at film festivals both domestically and abroad.