Италияның Кальдоньо қаласы: тарихы мен ескерткіштері

Кіріспе

Кальдоньо – Италиядағы Виченца қаласына жақын орналасқан қала және коммуна. Оның халқы 11 337 адамды құрайды. Оның аумағындағы Вилла Кальдоньо Нордера архитекторы Андреа Палладио салған деп есептеледі. Бұл футболшы Роберто Баджионың туған жері.

Кресол

Оливьери, аймақтың топонимикасының көрнекті ғалымы, ежелгі иесі "Кресий" есімімен байланысты латын тегін растайды. Ол алғаш рет Бачильоне өзеніне қарай беткейде орналасқан жерде, аймақтың алғашқы тұрғын ошағын құраған қарапайым үйлерді салған. Пендин бұл атаудың "кретула" – бұл аймақта бұрын кең таралған, сортаң жерлерде өсетін қамыстан шыққан болуы мүмкін екенін түсіндіреді. Дәуірді анықтау қиын, себебі мұнда жазулар немесе сәндік элементтер жоқ. Қабырғаларға қолданылған кірпіштердің кейбіреулері жақсы пішінді әрі төртбұрышты (өркендеген кезеңнің белгісі), ал енді біреулері дөңгелектелген саздан жасалған (кедей кезеңдерге тән). Дегенмен, бұл әлдеқашан Сан-Микеле кіші шіркеуінен бұрынғы кезеңге жатады, оның пайда болуы VII ғасырдың екінші жартысына дейін соққандығы айтылады. Ең төменгі деңгейі V ғасырға қатысты, апсидасы шығысқа қараған. Келесі деңгейі VI ғасырға, ал жоғарғысы X ғасырға жатады. Қазіргі құрылымы 1818 жылы салынған орталық кемеден бастау алады, ол сол кездегі шіркеу болған және 1906-1907 жылдары Ферруччо Каттанео жобасымен кеңейтілген. Құрылыс 20 ғасырда, әсіресе 1976 жылғы Фриули жер сілкінісінен кейін, көптеген өзгерістерге ұшырады. 1990 жылы жаңа еден төселді, соның нәтижесінде Каттанеоның 20 ғасырдың басында жобалаған үш кемесі бір деңгейге келтірілді. Ішінде 1901-1908 жылдары Кальдоньо приход пасторы болған Феличе Понсоның сүйектері салынған мазар орналасқан. Кеменің бүкіл төбесінде Жақияның өмірінен төрт маңызды оқиғаны бейнелейтін төрт фрескадан тұратын серия суреттелген. Кіреберістің жанында Захарияға ұлының дүниеге келуі туралы хабар берілген, кеменің ортасында тууы бейнеленген, үшінші панельде Жақияның суреттелген бейнесі және пресвитерияның үстінде Саломе күміс табақта оның және анасының күнәсі үшін кінәлаған адамның басын алған салтанатты тойдың суреті салынған. Бұл жұмыстың авторы 1839 жылы Джузеппе Поппини де Скио болған, бірақ оның қолы тек соңғы бөлігінде ғана бар. Баптистерияда Джузеппе Поппинидің Мәсіхтің шомылдыру рәсімін бейнелеген кенептері ілулі тұр. Сант-Урбано шіркеуі. Сант-Урбано шіркеуі – Кальдоньо ауылында орналасқан Крэсоле приход шіркеуі. Ол 1185 жылдан бері сақталған, сол жылы Виченца канондарының қызметін епископ Писторе растады, ал 1444 жылы приход мәртебесіне ие болды. Қабырғаларды алғаш рет 1656 жылы қайта жаңарту жұмыстары жүргізілді, сол кезде оны приход пасторы мен капеллан басқарды, ол 1829 жылы шіркеуге тиесілі үйді пайдалана алды. 1797 жылы үшінші құрбандық тақтасы қалпына келтіріліп, қосылды. 1901 жылы шіркеудің есептік кітабында кеңейту жұмыстарына байланысты алғашқы шығындар тіркелді, бірақ олар 1906-1907 жылдары ресми түрде жүзеге асырылды. Жобалаушы Герардо Маркиоро болды, ал тұсаукесер 11 тамыз 1907 жылы Монсеньор Де Маркидің қатысуымен өтті. 1994 жылы тағы бір қайта жаңарту жұмыстары жүргізілді. Шіркеудің оңтүстікке қараған қасбеті бар және негізінен неоклассикалық стильде салынған. Шіркеуде төрт жақтағы құрбандық тақталары бар үш кемеден тұрады: біреуі XVIII ғасырдан бастап, Гаэтано және Люция әулиелеріне арналған, 1843 жылы Джобатта Стефани салған суреттерімен, біреуі 1944 жылғы "Біздің Розарий ханымның" мәрмәр мүсінімен және оң жақтағы екеуі 1990 жылдары салынған, олар Сент-Антони мен Біздің Ханымға арналған. Бруно Ведовато осы шіркеу үшін екі фреска салған: біреуі төбесінде Исаның бейнесі бейнеленген, ал екіншісі есік үстінде Таудағы уағыз. Бас құрбандық тақтасының суреті Агостино Боттацциге тиесілі болып көрінеді, ол оны XIX ғасырдың ортасында киелі Урбанның киелі Люция мен екі солдатпен бірге киінген бейнесімен салған, олар оның ағалары Валериан мен Максим. Кейбір Франческо Милано үйін салу үшін кірпіштерді алып, XVIII ғасырдағы екі жақтағы құрбандық тақталары мұра етілген шіркеуді қиратқан. Шіркеу 1888-89 жылдары бұрынғы құрылымдарды сақтап, он төртінші ғасырдың флоренциялық шіркеулерінен шабыттанған неоготикалық стильде қайта салынды және бүгінгі күнгі сыртқы түріне ұқсас болды. 1898 жылы шіркеу кеңейтіліп, басты кемеге төртінші арка қосылды, осылайша қасбеті солтүстікке қарай кеңейтілді. Сан-Микель шіркеуі немесе Лонгобард шіркеуі – Кальдоньо зиратының шіркеуі. Шіркеудің Ломбард дәуірінде салынғаны анық, бұл туралы басты кіреберіс үстіндегі пердеден көрінеді. Ғасырлар бойы ол көптеген қиратуларға ұшырады, бастапқы көрінісін өзгертті және тек бастапқы материалдарды қалдырды, олар қайта өңдеу үшін қолданылды. 1927 жылы подэста оны бұзуға бұйрық берді. Апсидасы шығысқа қараған, ерте христиандық ерекшеліктерін көрсетеді. Әртүрлі материалдардан салынған, дөңгелектелген кірпіштерден бастап, шағын тас текшелерге дейін, олардың арасында көп мөлшердегі шылымдама бар, ол сол дәуірге тән құрылымдағы көптеген қателіктерді көрсетеді. Бастапқыда ол зиратқа жақын болмаған, ол шіркеудің айналасына салынған, кейіннен Сан-Джованни Баттиста шіркеуінен (қазіргі приход шіркеуі) көшірілген. Сыртқы және ішкі жағында XIV ғасырдың фрескалары сақталған, қазір өте солған, Лонгобард дәстүріне жақын тұлғаларды бейнелейді: Сент-Мартин Турский, Мәсіх, Құдай анасы және Сент-Агата. Аналық шіркеуі. Аналық шіркеуі – бұрын Вилла Фогаццаро Арнальдиге қарасты мал төлқұжаттары арқылы жалғанған шағын оратория. Оның пайда болуы немесе алғашқы қолданылуы туралы ешбір жазба жоқ. Макка XIX ғасырдың басында оның ресми емес және Нанти отбасына тиесілі болғанын еске алады, содан кейін Фогаццаро және кейіннен Арнальди оның иегерлеріне айналды. Бірінші дүниелік соғыс кезінде әскерлер екі құрылымды да басып алды: әсіресе олар шіркеуді түрмеге айналдырып, қабырғаларын жазулармен бүлдірді. Сан-Раффаэле Арканджело діни бірлестігі қасиетті жиһаздардың көп бөлігін алып кеткеннен кейін шіркеу деконсакрацияланды және 1954 жылға дейін қойма ретінде пайдаланылды. Сол жылы еріктілер шіркеуді қайта жаңарту жұмыстарын жүргізіп, оны қайтадан діни мақсатқа пайдаланды. Бұл кезеңде Христиандардың көмекшісі болған Құдай анасының мүсіні, бұрын шіркеуге тиесілі емес, елдегі салезиандықтар тобымен сыйға тартылды. Фасад дизайны 1972 жылы жаңарту кезінде жасалды. Сент-Антонио кіші шіркеуі. Бұл Кальдоньо муниципалитетінде орналасқан оратория, бірақ Виллаверланың бөлігі болған Новоледо приходіның құрамына кіреді. Салынған кезде шіркеу Кальдоньо приходіне бағынышты болды және Сан-Доменикоға арналды, бірақ 1874 жылы Новоледо приходіне қосылып, титулды әулиені Сент-Антониоға ауыстырды. Бастапқыда ол XVII ғасырдың екінші жартысында Геллини отбасы үшін салынған дворян қапшығы болды. Новоледо приході 1927 жылы шіркеуді сатып алғаннан кейін, ол бірден қайта жаңарту жұмыстарын жүргізіп, 1978 жылы жаңа шаралар қабылдады. Жобалаушы Жерардо Маркиоро болды және тұсаукесер 11 тамыз 1907 жылы Монсеньор Де Маркидің қатысуымен өтті. 1994 жылы тағы бір қайта жаңарту жұмыстары жүргізілді. Шіркеудің оңтүстікке қараған қасбеті бар және негізінен неоклассикалық стильде салынған. Шіркеуде төрт жақтағы құрбандық тақталары бар үш кемеден тұрады: біреуі XVIII ғасырдан бастап, Гаэтано және Люция әулиелеріне арналған, 1843 жылы Джобатта Стефани салған суреттерімен, біреуі 1944 жылғы "Біздің Розарий ханымның" мәрмәр мүсінімен және оң жақтағы екеуі 1990 жылдары салынған, олар Сент-Антони мен Біздің Ханымға арналған. Бруно Ведовато осы шіркеу үшін екі фреска салған: біреуі төбесінде Исаның бейнесі бейнеленген, ал екіншісі есік үстінде Таудағы уағыз. Бас құрбандық тақтасының суреті Агостино Боттацциге тиесілі болып көрінеді, ол оны XIX ғасырдың ортасында киелі Урбанның киелі Люция мен екі солдатпен бірге киінген бейнесімен салған, олар оның ағалары Валериан мен Максим.

Olivieri, a great scholar of the toponymy of the region, assures a Latin origin linked to the name of the ancient owner "Cresius", who first built, in the area overlooking the banks of the Bacchiglione, the huts that constitute the first residential nucleus. Pendin explains how the name could derive from "cretulae", a species of marsh reeds present in the area originally marshy. Dating is difficult since there are no graffiti or decorative elements and the bricks with which the walls are made are both well shaped and squared (index of a florid period) and rough and mixed clay (typical instead of poorer periods), although it is certainly before the little church of San Michele, whose origin seems to date back to the second half of the seventh century. The lowest level, in fact, corresponds to the fifth century and had the apse to the east; the next level is from the sixth century and the upper one from the tenth century. The present structure originates from the central nave, built in 1818, which was the church of that time and was enlarged in the first half of the 20th century by a design of Ferruccio Cattaneo. The structure was often modified during the 20th century both to expand and restore it, especially after the Friuli earthquake in 1976. In 1990 a new pavement was laid, which brought to the same level the three naves designed by Cattaneo in the early twentieth century. Inside there is the tomb containing the bones of Felice Ponso, parish priest of Caldogno from 1901 to 1908. The entire ceiling of the nave is painted with a series of four frescoes representing four important stages in the life of the patron saint Saint John the Baptist. Near the entrance there is the annunciation to Zacharias of the birth of his son, in the centre of the nave is depicted the birth, in the third panel the figure of John the Baptist and above the presbytery the image of the banquet during which Salomè received on a silver tray the head of the one who blamed her and her mother for the sins committed: John the Baptist. The author of this work, in 1839, seems to be Giuseppe Poppini of Schio whose signature, however, is present only in the last box. In the baptistery there is a canvas depicting the Baptism of Christ by Giuseppe Poppini. Church of Sant'Urbano. The church of Sant'Urbano is the parish church of Cresole, hamlet of Caldogno. It has existed since 1185, the year in which the confirmation of the officiation of the Canons of Vicenza by Bishop Pistore took place and became a parish in 1444. The first rebuilding of the walls took place in 1656 and at the time it was officiated by the parish priest and a chaplain who, as a collaborator, could use a house that became property of the church in 1829. In 1797 a third altar was restored and added. As early as 1901, the first expenses for the expansion works began to appear in the church's accounting register, but they were officially carried out between 1906 and 1907. The designer was Gerardo Marchioro and the inauguration took place on 11 August 1907 in presence of Monsignor De Marchi. A further restoration took place in 1994. The church has a facade facing south and is built with a predominantly neoclassical style. The church clearly has three naves with four side altars: one from the eighteenth century dedicated to the Saints Gaetano and Lucia with a canvas by Giobatta Stefani dated 1843, one with the marble statue of "Our Lady of the Rosary" of 1944 and the two on the right built in the nineties dedicated to Saint Anthony and Our Lady. Bruno Vedovato painted two frescoes for this church: one on the ceiling depicting the transfiguration of Jesus and one above the front door with the sermon on the mountain. The altarpiece of the high altar seems to be attributed to Agostino Bottazzi who painted it in the middle of the nineteenth century with the representation of Saint Urban dressed as a pontiff with Saint Lucia and two soldiers in chain, his brothers Valerian and Maximus. by a certain Francesco Milano who recovered the bricks to build his home, it was demolished to leave room for an eighteenth century church of which the two side altars were inherited. The church was rebuilt respecting the pre existing structures in the years 1888–89, with a neo Gothic structure inspired by the Florentine churches of the fourteenth century and with an appearance not very dissimilar to that of today. In 1898 the church was enlarged by adding a fourth arch to the nave, thus expanding the facade to the north. Church of San Michele, or Longobard church, is the church of the cemetery of Caldogno. The church was almost certainly built in the Lombard era, as evidenced by the lintel above the main entrance. During the centuries it has suffered countless destructions that have definitely changed the original appearance leaving only the original materials, which have been recycled for remaking. In 1927 the podestà wanted it to be shot down. The apse towards the east, denotes early Christian features. Built with various materials, ranging from rough bricks to small stone cubes tied by layers of abundant mortar, it presents numerous inaccuracies in the structure, typical of that era. Originally it was not close to the cemetery, which was built around the church later to move it from the church of San Giovanni Battista, the current parish church. On the outside and inside there are frescoes of the fourteenth century, now very faded, representing figures very dear to the Longobard tradition: Saint Martin of Tours, Christ, the Virgin and Saint Agatha. Church of the Motherhood of Mary. The little church of the Motherhood of Mary is a small oratory once attached, through the rustic structures housing the stables, to the Villa Fogazzaro Arnaldi. There is no record of its origin or its first uses. Maccà recalls how, at the beginning of the nineteenth century, it was unofficial and belonged to the Nanti family, then Fogazzaro and later the Arnaldi became its owners. During the First World War, the soldiers took possession of both structures: in particular they desecrated the church to turn it into a prison and defaced the walls with inscriptions and more. After the religious association San Raffaele Arcangelo took away almost all the sacred furnishings, the church was deconsecrated and used as a warehouse until 1954. In that year, the restoration works were carried out by volunteers who brought the church back to religious use. The statue of the Virgin Help of Christians, not originally from the church, was donated in this period by a group of Salesians in the country. The design of the facade was carried out during a restoration in 1972. Little church of Sant'Antonio. It is an oratory located in the municipality of Caldogno, but is part of the nearby parish of Novoledo, fraction of Villaverla. At the time of its construction, the church was located under the parish of Caldogno and was dedicated to San Domenico, but in 1874 it was aggregated to the parish of Novoledo and changed the titular saint to Sant'Antonio. Initially, it was built as a noble chapel for the Ghellini family in the second half of the seventeenth century. When the parish of Novoledo bought the church in 1927, it immediately gave way to restoration work followed by new interventions in 1978.

Азаматтық сәулет

Вилла Кальдоньо. Басты ескерткіші – ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енген Палладиан вилласы. Ескі қалалық әкімдік. Бруно Виола алаңындағы бұрынғы қала әкімдігі ғимараты, көбінесе «ескі ратуша» деп аталады, Кальдоньо графтарына тиесілі болған резиденциялардың бірі. Шындығында, бұл құрылым елдің осы бөлігіндегі ақсүйектердің бастапқы резиденциясы емес, өйткені он жетінші ғасырда батыс жағында бірнеше рет қайта жаңартылып, бастапқы келбетін жоғалтқан. Он төртінші ғасырда құрылыстың оңтүстік жағында үлкен терезелермен биіктелген төрт аркалы веранда салынған: олардың тек біреуі және қалғандарының кілті ғана сақталған. Қала орталығында орналасқан, ол XVI ғасырдың соңында белгісіз тармақ шежіресінің бастамасымен салынған. Қазіргі уақытта муниципалитетке тиесілі және оны сату немесе қалпына келтіру мүмкіндігі талқылануда. Вилла Тодескато – 1534 жылы Микеле Кальдоньо Кальдоньо қамалын жаңарту кезінде салған резиденция. Бұл құрылыстың тарихы қамал тарихымен тығыз байланысты. Кальдоньодағы қамалдың болуы Леогра және Астико аңғарларына, Рим су құбырының бастауына және Виченца қаласына жақын орналасқан жолдарды бақылауға қолайлы жағдайымен түсіндіріледі. Сондықтан XIV ғасырдың басындағы құжаттарда бұл жерде ежелгі қамал болғаны айтылған. 1000 жылдан кейін ол епископтық қамалға айналды, ал алғашқы феодалдық иесі Кальдоньо графы болды. 1313 жылы Падуан шабуылдарынан толығымен қирады, бірақ дереу қайта салынды: XIV және XV ғасырларда толыққанды жұмыс істеді. 1534 жылы Микеле Кальдоньо оны толығымен жаңартты, қамалдың сыртқы түрін өзгертті, қазіргі келбетін таңдады, бұл жоба, әрине, Джандоменико Скамоцциге тиесілі. Бұл жаңартудан кейін, қамалдың функциясы тоқтатылды, ал ауылдық резиденция құрылысы басталды, бірақ гипстің астында қамал қабырғалары сақталған. Соңғы жөндеу жұмыстары көне құрылымның іздерін одан әрі жойды. Сондай-ақ, ежелгі құжаттарда сипатталған көгершіндер мен қорғаныс жүйелері (оның ішінде ор және көпір) жоғалып кетті. Алдыңғы есіктің алдында көптеген кірпіштері ашық көрінетін қабырға бар, гипс түскен жерлерде. Солтүстік және оңтүстік қабырғалар еңісті шатырдан сәл биік. Екінші екі жағында тіс тістейтін жиек бар, ол кемінде XV ғасырға жататындығын көрсетеді. Кальдоньодан кейін ол Паджеллоға, ал 1920 жылдан бастап Тодескатоға тиесілі болды. Вилла Фогаццаро Арнальди – 18 ғасырдың венециандық виллалары стиліндегі резиденция, Виченцалық жазушы Антонио Фогаццаро ұзақ жылдар бойы жазғы резиденция ретінде пайдаланған. Бәлкім, XVII ғасырдың екінші жартысындағы ертерек тұрғын үйге негізделген, вилла бір кезде қоралар мен шаруашылық үйлерден тұратын тұрғын үй кешенінің бөлігі болған, олар бір-біріне жақын, Мария анасының кішкентай шіркеуімен біріктірілген. Макканың сөзінше, ол бастапқыда Нантиге тиесілі болған, содан кейін Вальмаранаға, Фогаццароға және соңында Арнальдиге өтті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде вилла мен шіркеуді әскерилер басып алып, зақымдады. Вилланың құрылымы шаршы жоспарға орналасқан, негізгі қасбеті оңтүстікке қараған. Барлық композициялық элементтер қатаң симметриялық және симметрия осіне қарай тығыздығы артады. Ішкі бөлмелер бірнеше рет өзгертілген, бірақ әлі де венециандық виллалардың типтік құрылымын сақтайды, симметриялық бүйір бөлмелері ашылатын жарық алатын үлкен орталық залмен. Ерікті қабатта жоғарырақ бөлмелер және әртүрлі ағаш өңдеулері бар. Орта ғасырлардан бері Геллини отбасы бұл аймақта резиденцияға ие болған, бірақ тек XVII ғасырдың ортасында ғана граф Джованни Баттиста Геллини оны жаңартып, XVIII ғасырда ерекше демалыс орнына айналдырды. Алайда, вилланың өмірі қысқа: XX ғасырда ол бірнеше иеге бөлінді және олардың әрқайсысы ғимараттың барлық ежелгі сәнін жоғалтып, оны өз қажеттіліктеріне бейімдеу үшін қайта құрылымдады. Виллаға жалғастырылған Сант-Антонио шіркеуі қазір Новоледо приход шіркеуіне қарасты. Вилла Курти – Ретторгольде орналасқан тұрғын үй кешені. Мүмкін, ол 19 ғасырдың соңында жергілікті шебер салушы салған, ол Палладианнан кейінгі виллаларға өте ұқсас: фасад симметриялық және үш секторға бөлінген (бір орталық сәл алға шығып тұрған және екі бүйірлік), бастапқыда типтік фронтонсыз, бірақ үш бөлікке арналған бірдей жиекпен. 1990 жылдардың соңындағы жөндеу кезінде орталық секторға үшбұрышты фронтон қосылды. Оның оңтүстік жағы өте кең. Оң қанат үш қабатты құрылыммен байланысады, бірақ кішкентай, ол сегіз бағанадан және екі тіреуден тұратын XVII ғасырлық барчессаға жалғасқан, демек, тоғыз аралықтар бар. Ішінде венециандық виллалардың типтік құрылымы сақталған, үлкен орталық зал екі қабатқа ашылады және бүйір бөлмелеріне есіктер ашылады. Вилла Флориани Пагани – Ретторгольде, Кальдоньоның шағын ауылында орналасқан резиденция. Ретторгольдегі бастауыш мектепке иелік ететін, ол 1973 жылы Антонио Пагани сатып алып, жаңартып жаңартқан. Құрылымның негізгі қасбеті шығысқа қараған, венециандық виллаларға тән, орталық негізгі сектор және екі симметриялық қанаттар сәл төмендеген. Фронтонның үстінде үш мүсін орналасқан, олардың арасында Юпитер, ал екі жағында Геркулес және әйел тұлғасы бейнеленген. Ол Флориани отбасы 1713 жылы салған, бұл туралы тақтада жазылған: «Жованни, Фламинио және Анджело Флориани ағалары Құдайдың 1713 жылында негіздерінен бастап тұрғызды».

Villa Caldogno. The main monument of Caldogno is a Palladian villa that is included in the list of UNESCO World Heritage Sites. Old town hall. The former town hall in Piazza Bruno Viola, commonly called "old town hall", is one of the residences that belonged to the Counts Caldogno. In reality, this structure is not the original residence of the nobles on this side of the country since the whole structure remodelled several times in the west side in the seventeenth century and that led to the loss of its original appearance. In the fourteenth century a structure was built whose southern facade possessed a large porch with four arches dominated by large windows: of these, only one of the arches and the keystones remains of the other three. Located in the town centre, it was built towards the end of the sixteenth century when an unknown branch of the family had the initiative. It is currently owned by the municipality and the possibility of selling or restoring is under discussion. Villa Todescato is a residence that was built in 1534 by Michele Caldogno while renovating the castle of Caldogno. The history of this structure is intimately linked to that of the Castle itself. The presence of a castle in Caldogno is easily explained by its optimal position for controlling the roads that led to the Val Leogra and Val d'Astico, the origin of the Roman aqueduct, and the proximity to the city of Vicenza. It is therefore clear how, in the documents of the early fourteenth century, an existing and ancient castle is mentioned. Shortly after the year 1000, it became an episcopal castle and certainly the first feudal lord was a count of Caldogno. In 1313 it was completely destroyed by the Paduan raids, but, immediately rebuilt: it was already fully operational in the fourteenth and fifteenth centuries. In 1534 it was completely renovated by Michele Caldogno, who completely changed the appearance of fortress preferring the current appearance on a project, most likely, by Giandomenico Scamozzi. After this remodelling, the fortress chapter ceases for the building to begin that of country residence, although under the plaster the walls of the castle still remain. Recent restorations have further erased the traces of the ancient structure. Also the dovecote and defense systems, described by ancient documents (including moat and drawbridge), have disappeared. The front door opens into a wall that has many exposed bricks that come out in the areas where the plaster has fallen. The walls of the north and south elevations are enclosed by a cornice that is slightly higher than the sloping roof. On the two other sides, instead, there is a saw tooth frame, an indication of its belonging at least to the fifteenth century. After Caldogno, it belonged to Pagello and from 1920 to Todescato. Villa Fogazzaro Arnaldi is a residence in the style of 18th century Venetian villas used as a summer residence for a long time by the writer from Vicenza Antonio Fogazzaro. Probably based on an earlier dwelling of the second half of the seventeenth century, the villa was once part of a residential complex consisting of stables and rustic environments partly demolished that, one close to the other, joined the little church of the Motherhood of Mary, not far away. According to Maccà, it originally belonged to the Nanti, then passed to Valmarana, Fogazzaro and finally to Arnaldi. During the First World War the villa and the adjoining church were seized by the militaries, who damaged them. The structure of the villa is set on a square plan, whose main facade is facing south. All the compositional elements are rigidly symmetrical and with a density that is growing towards the axis of symmetry. The interiors have been tampered several times, but still remain on the typical structure of the Venetian villas, with large central hall that receives light from the facades on which open symmetrical side rooms. The noble floor has higher rooms and is rich of joineries. Since the Middle Ages, the Ghellini family had a residence in this area, but it was only in the mid seventeenth century that it was restored by Count Giovanni Battista Ghellini, making it a very characteristic holiday resort in the eighteenth century. The villa, however, has a short life: in the twentieth century it was divided into several owners and each restructured to adapt it to their needs by losing all the ancient splendour of the building. Attached to the villa is the church of Sant'Antonio, now under the parish church of Novoledo. Villa Curti is a residential complex located in Rettorgole. Probably built by a local master builder at the end of the 19th century, it is very similar to the Post palladian villas: the facade is symmetrical and divided into three sectors (one central slightly advanced and two lateral), originally without the typical pediment, but with the same ledge for the three parts. A triangular tympanum was added to the central sector with the restoration of the late 1990s. It has a southern elevation very wide. The right wing communicates with a three storey structure, but smaller, which is connected to a seventeenth century barchessa consisting of eight columns and two pillars at the end that derive, then, nine intercolumns. Inside, the typical organization of the Venetian villas is respected, with a large central hall that gives on two elevations and doors that give to the side rooms. Villa Floriani Pagani is a residence in Rettorgole, a hamlet of Caldogno. Hosting the elementary school of Rettorgole, it was bought by Antonio Pagani in 1973, who restructured it. The structure has a main facade facing east typical of Venetian villas, with a central main sector and two symmetrical wings slightly falling. On the pediment are three statues representing Jupiter in the centre, Hercules and a female figure on the sides. It was built by the Floriani family in 1713, as can be read in the plate: «The brothers Giovanni, Flaminio and Angelo Floriani erected from the foundations in the year of the Lord 1713»

Қалалық әкімдік. Қалалық әкімдіктің орны – XVIII немесе XIX ғасырдың соңында муниципалитет сатып алған, оны муниципалитет орны ретінде пайдалану мақсатымен салынған белгісіз шығу текті ежелгі вилла. Ол қазіргідей үш қабатты болған, бірақ қазіргіге қарағанда төменірек болған, өйткені олардың биіктігі қазіргі екінші қабаттың жоғарғы жағына жеткен. 1861 жылғы құжатта былай деп жазылған: «Кальдоньоның муниципалдық үйі, кеңселік пайдалануға, мектепке, шапликке және муниципалдық агентке арналған, шын мәнінде тәртіпсіз және дереу жаңартуға лайық». Бұл 1868 жылы инженер Джироламо Бонато жобалаған радикалды жөндеуге әкелді, ол үш қабатты бөлуді сақтап қалды, бірінші қабаттағы терезелер қарапайым жиекпен қалды, ал бірінші қабаттағы терезелер «цимазамен» безендірілді. Бастапқы ішкі жоспарлау ғимараттың әртүрлі функцияларына бейімделу үшін әртүрлі жаңартулармен өзгертілді: 1931 жылға дейін ол муниципалдық орын болды, 1931 жылдан 1959 жылға дейін бастауыш мектеп болды, содан кейін Кәсіби бағдар беру мектебіне айналды, содан кейін 15 жасқа дейінгі міндетті білім беру ұзартылғанда орта мектепке айналды. Кейбір бөлмелер тісті кабинеттері мен пошта бөлімшелері болды. 1984 және 1987 жылдар арасында құрылым муниципалитетке берілгеннен кейін ғимараттың толыққанды жөндеуі жүргізілді, тек батыс қабырғасы сақталды. Офистер 1987 жылдың 15 қазанында көшірілді. Монастырь. Монастырь – Ретторгольдегі приход шіркеуінен шамамен жарты миль қашықтықта, Муццана каналының жанында орналасқан XVI ғасырдың басындағы ежелгі ғимарат. Оны жергілікті егде жастағы адамдар осылай атайды, өйткені жергілікті дәстүр бойынша ол монастырь болған, бірақ мөлшеріне қарай, ол кейбір діни орденге немесе Виченцадағы монастырьға мүліктің қалдығы болған, содан оның атын алған немесе, бәлкім, ол орын ретінде пайдаланылған...

Town hall. The seat of the town hall corresponds to an ancient villa of unknown origin that was purchased by the municipality in the late eighteenth or early nineteenth century, with the intention of making it the municipal seat. At the time it presented three floors as it is now, but much lower than the current one, since together they reached the height of the top of the current second floor. In a document of 1861 we find written that «the municipal house of Caldogno, which serves for office use, and school, and for the home of the chaplain, and municipal agent, found in fact in a state of disorder and worthy of prompt instauri». This led to a radical restoration in 1868 to a design by engineer Girolamo Bonato, which kept the subdivision in three floors, the windows of the ground floor remained with a simple frame, while those of the first floor were enriched with a "cimasa". The primitive internal layout was modified by various remodelings to adapt it to the various functions for which the building was used: until 1931 it was a municipal seat, from 1931 to 1959 it was an elementary school, it then became a School of Professional Initiation, then converted to Middle School when compulsory schooling was extended to 15 years. Some rooms were even a dental cabinet and post office. Between 1984 and 1987, after the decision to allocate the structure to the municipality, a complete renovation of the building took place, which kept intact only the western wall. The offices moved on 15 October 1987. Convent. The Convent is an ancient building of the early sixteenth century about half a mile from the parish church of Rettorgole near the canal Muzzana. It is so called by the elderly of the place because a local tradition wants it to have been a convent although, given the size, it was most likely a legacy to some religious order or some convent of Vicenza from which it took its name or, perhaps, it was used as a place of convalescence or quiet of some religious. In the eastern wall the windows were walled, and the stone frames of the latter were then covered by plaster. The window frames of the upper storey now serve as doorposts for the doors of the southern side giving into a small courtyard. The interiors were renovated and divided several times and the elegant fireplaces inside were lost. [95] Still intact is the gate on the eastern side that leads to a barn housing the stable, a barn and a woodshed. To the right of this entrance are traces of a fresco depicting a crucifix with faded forms of the Father, the Son and a globe that unleashes flames with probable subject, therefore, the Trinity. At the foot of the crucifix the fresco loses, leaving the design unknown. From the first decades of the 16th century to the present day it was modified many times by the various tenants until a radical intervention in 1970. ).

Кітапханалар

Елордада "Бибиоинрете" желісіне қосылған, Виченца кітапханалар желісіне жататын көптеген кітапханалармен бірге Азаматтық кітапхана орналасқан.

Университет

Калдоньода Виченца аумағында ересектер/қарттар университетінің 22 оқу орнының бірі орналасқан.

Спорт

Негізгі футбол командасы – "Promozione" лигасында ойнайтын "Calidonense", және ол "L. R. Vicenza" футбол клубына қарасты. Ал Кальдоньо муниципалитетінің тағы бір командасы – "Cresole 80", олардың арасында қызығын қоздыратын спорттық бәсекелестік бар. Бұл жер Роберто Баджионың туған отаны ретінде танымал.