Қоршаған ортаны қорғау мақсатындағы ереуіл әрекеттері
Green ban
Жасыл тыйым – қоршаған ортаны қорғау мақсатымен жұмысшылар тарапынан ұйымдастырылған ереуіл. 1970-жылдары Австралияда кең таралған, тарихы бар ғимараттарды сақтауға көмектескен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қоршаған ортаға қатысты ереуіл шаралары
Environment related strike action
Жасыл тыйым – бұл ереуілдің бір түрі, әдетте кәсіподақтар немесе басқа ұйымдасқан еңбек ұжымдары тарапынан жүзеге асырылады және экологиялық немесе табиғатты қорғау мақсатында қолданылады. Олар негізінен 1970 жылдары Австралияда, Құрылысшылар еңбекшілері федерациясының (BLF) жетекшілігімен жүргізілді және саябақтарды, аз қамтылғандарға арналған тұрғын үйлерді және тарихи маңызы бар ғимараттарды қорғау үшін пайдаланылды. Кейде өндірістік шаралар басқа мәселелерге байланысты қолданылды, мысалы, студенттік жатақтан гей ер адам Джереми Фишер шығарылғандықтан Маккуори университетіне «қызғылт тыйым» салынған кезде.
A green ban is a form of strike action, usually taken by a trade union or other organised labour group, which is conducted for environmentalist or conservationist purposes. They were mainly done in Australia in the 1970s, led by the Builders Labourers Federation (BLF) and used to protect parkland, low income housing and buildings with historical significance. At times, industrial action was used in relation to other issues, such as when a 'pink ban' was placed on Macquarie University due to the expulsion of Jeremy Fisher, a gay man, from student housing.
Тарих
Жасыл тыйымдарды алғаш рет Австралияда 1970 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльс құрылысшылар жұмысшыларының федерациясы (BLF) жүргізді. Жасыл тыйымдар ешқашан BLF-тің бір жақты бастамасы болған жоқ, барлық жасыл тыйымдар тұрғындар тобының өтінішімен және олардың қолдауымен жасалды. Алғашқы жасыл тыйым Сиднейдің Хантерс-Хилл қалашығындағы соңғы дамытылмаған бұталы жерді қорғау үшін енгізілді. Жергілікті әйелдер тобы бұл мәселе бойынша жергілікті кеңеске, қала әкіміне және Жаңа Оңтүстік Уэльс премьер-министріне жүгінгеннен кейін, көмек сұрап BLF-ке жүгінді. BLF әйелдерден 600 тұрғын қатысқан қоғамдық жиналыс өткізуді сұрады және BLF-тен нысанға құрылыс салуды тоқтатуды ресми түрде өтінді. Құрылысшы, A V Jennings, ереуіл бұзушылар ретінде кәсіподаққа мүше емес жұмысшыларды пайдаланатынын жариялады. Жауап ретінде, BLF мүшелері басқа A V Jennings құрылыс жобаларында жұмысты тоқтатты. A V Jennings ақырында Келли Буш-ты дамыту жоспарларынан бас тартты. Джек Мунди жасыл тыйымдардың философиясын былай түйіндеді: “Иә, біз салуды қалаймыз. Дегенмен, біз қажетті ауруханалар, мектептер, басқа да коммуналдық қызметтер, сапалы пәтерлер, үйлер салуға дайынбыз, егер олар қоршаған ортаға тиісті көңіл бөліп жобаланған болса. Біз сәнді емес, қиялдамайтын, архитектуралық тұрғыдан банкрот бетон және шыныс кеңселер салуды қаламаймыз. Барлық мүшелерімізді жұмыспен қамтамасыз етуді қаласақ та, біз долларды қоршаған ортадан жоғары қоятын құрылысшылардың басшылығымен роботтарға айналмаймыз. Біз қандай ғимараттар салу керектігін анықтайтын боламыз. Үш миллион адамның қоршаған ортаға қатысты мүддесі қауіпте және оны пайда табуды мақсат тұтқан құрылыс салушылар мен жұмыс берушілерге қалдыруға болмайды. Сондықтан біз сияқты прогрессивті кәсіподақтар азаматтардың мүддесі үшін пайдалы әлеуметтік рөл атқарады және біз оны ойнауға ниеттіміз. BLF 1974 жылы Норм Галлахер басшылығымен Жаңа Оңтүстік Уэльс филиалының басшыларын қызметтен босатудан кейін жасыл тыйымдарды тоқтатты. 1970 жылдан бері бірнеше рет жасыл тыйымдар енгізілгенімен, олар бұрынғыдай кең таралған да, олардың әсері де соншалық емес. BLF-тің жасыл тыйымдарының нәтижесінде 1971 және 1974 жылдар аралығында 3 миллиард австралиялық долларына (2018 жылы шамамен 25 миллиард австралиялық доллары) жететін құрылыс жобалары тоқтатылды деп есептеледі.
Green bans were first conducted in Australia in the 1970s by the New South Wales Builders Labourers Federation (BLF). Green bans were never instigated unilaterally by the BLF, all green bans were at the request of, and in support of, residents' groups. The first green ban was put in place to protect Kelly's Bush, the last remaining undeveloped bushland in the Sydney suburb of Hunters Hill. A group of local women who had already appealed to the local council, mayor, and the Premier of New South Wales, approached the BLF for help. The BLF asked the women to call a public meeting, which was attended by 600 residents, and formally asked the BLF to prevent construction on the site. The developer, A V Jennings, announced that they would use non union labour as strikebreakers. In response, BLF members on other A V Jennings construction projects stopped work. A V Jennings eventually abandoned all plans to develop Kelly's Bush. Jack Mundey summarised the philosophy of the Green Bans as such:<blockquote>Yes, we want to build. However, we prefer to build urgently required hospitals, schools, other public utilities, high quality flats, units and houses, provided they are designed with adequate concern for the environment, than to build ugly unimaginative architecturally bankrupt blocks of concrete and glass offices Though we want all our members employed, we will not just become robots directed by developer builders who value the dollar at the expense of the environment. More and more, we are going to determine which buildings we will build The environmental interests of three million people are at stake and cannot be left to developers and building employers whose main concern is making profit. Progressive unions, like ours, therefore have a very useful social role to play in the citizens' interest, and we intend to play it. The BLF stopped conducting green bans in 1974 after the federal leadership under Norm Gallagher dismissed the leaders of the New South Wales branch. Although green bans have been implemented on a number of occasions since the 1970s, they have not been so prevalent, nor so comprehensive in their effect. One estimate of the effect of the BLF's green bans puts the amount of development prevented at A$3 billion between 1971 and 1974 (approximately A$25 billion in 2018 money).