Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Испан драматургі Антонио Хуртадо де Мендоса (1586 жылдың 22 қыркүйегі – 1644 жылдың 22 қыркүйегі) – испан драматургі.
Spanish dramatist
Antonio Hurtado de Mendoza (158622 September 1644) was a Spanish dramatist.
Өмірбаян
Хуртадо Кантабрияның Кастро-Урдиалес қаласында дүниеге келген. Ол граф де Салданияның (герцог де Лерманың ұлы) пажын болды және Мигель де Сервантестің "Парнас саяхаты" (1614 ж.) шығармасында дамып келе жатқан ақын ретінде танылды. Ол Филипп IV-нің қызығушылығына тез ие болды, ол оны жеке хатшылыққа тағайындады, Аранхуэстегі патша театры үшін комедиялар жазуды тапсырды және 1623 жылы оған Сантьяго және Калатрава ордендері табысталды. Оның көптеген замандастары мен бәсекелестері "el discreto de palacio" деп құрмет көрсетті, ал Мендоса Руис де Аларконнан басқа барлық драматургтерімен жақын қарым-қатынаста болған сияқты. Ол Оливарестің құлауына қатысқан деген қауесет бар, және 1644 жылдың 19 қыркүйегінде Сарагосада күтпеген жерден қайтыс болды. Оның театрлық туындыларына көптеген "энтремес" шығармалары кіреді. Оның пьесаларының тек біреуі, "Querer por solo querer", оның рұқсатымен жарияланды; ол 1622 жылы Аранхуэстегі қойылымдар туралы жартылай ресми есебі бар (1623) томға енді. Мендосаның пьесалары мен өлеңдерінің ең жақсы басылымы "Obras liricas y comicas, divinas y humanas" (1728) деп аталады. Оның көптеген шығармалары әдемі және шебер өлең деңгейінен аспайды; бірақ оның жоғары қасиеттері "El marido hace mujer" комедиясында көрінеді, ол Мольердің "École des maris" пьесасының негізгі көзі болып табылады. "Fiesta que se hizo en Aranjuez" және "Querer por solo querer" шығармаларын Мадрид елшісі болған сэр Ричард Фэншоу 1671 жылы жарық көрген өнегелік томда ағылшын тіліне аударған.
Hurtado was born in Castro Urdiales, Cantabria. He became page to the count de Saldaña (son of the duke de Lerma), and was recognized as a rising poet by Miguel de Cervantes in the Viaje del Parnaso (1614). He rose rapidly into favor under Philip IV, who appointed him private secretary, commissioned from him comedias palaciegas for the royal theatre at Aranjuez, and in 1623 conferred on him the orders of Santiago and Calatrava. Most of his contemporaries and rivals paid court to el discreto de palacio, and Mendoza seems to have lived on the friendliest terms with all his brother dramatists except Ruiz de Alarcón. He is said to have been involved in the fall of Olivares, and died unexpectedly at Zaragoza on 19 September 1644. His theatrical works include numerous entremés works. Only one of his plays, Querer por solo querer, was published with his consent; it is included in a volume (1623) containing his semi official account of the performances at Aranjuez in 1622. The best edition of Mendoza's plays and verses bears the title of Obras liricas y comicas, divinas y humanas (1728). Much of his work does not rise above the level of graceful and accomplished verse; but that he had higher qualities is shown by El marido hace mujer, a brilliant comedy of manners, which forms the chief source of Molière's École des maris. The Fiesta que se hizo en Aranjuez and Querer por solo querer were translated into English by Sir Richard Fanshawe, afterwards ambassador at Madrid, in a posthumous volume published in 1671.