Портленд және Огденсбург темір жолының тарихы

Кіріспе

Портленд және Огденсбург темір жолы - Портленд, Мэн штатын Огденсбург, Нью-Йорк қаласына қосу жоспарланған темір жол еді. Жоспар орындалмады, ал 1880 жылы Вермонт бөлігі қайта ұйымдастырылып, Бостон және Лоуэлл темір жолына жалға берілді. 1886 жылы Мэн және Нью-Гэмпшир бөлігі Портленд және Огденсбург темір жолы ретінде қайта құрылды. Осы бөлігі 1888 жылы Мэн Орталық темір жолына жалға берілді, ал 1912 жылы Мэн Орталық, B&L-дің ізбасары Бостон және Мэн темір жолынан Вермонт бөлігінің шығыс бөлігін жалға алды.

Тарих

Американың орталық-батысы мен Жоғарғы Канаданың дамуымен осы аймақтар мен сыртқы әлем арасындағы көлік мәселесі туындады. Табиғи байланыс – Ұлы көлдер мен Сент-Лоуренс өзені болды, бірақ өзеннің кейбір бөліктерінде таяздықтар болды және қыста мұздап қатып, келу-кету қиын болды. Темір жол арқылы мұз жармайтын портына баламалы тасымалдау мүмкін болды, нәтижесінде Бостонның маңызы артты, бірақ Бостонның монополиялық жағдайы Ұлы көлдер мен әсіресе Монреаль мүдделеріне ыңғайсыздық тудырды, олар балама жолдарды іздеуді бастады. Портленд (Мэн штаты) Солтүстік Американың шығыс жағалауындағы ең солтүстік мұз жармайтын порт болып есептеледі және сыртқа шығу мүмкіндігі ретінде назар аударды. Бірақ мәселе көл немесе өзен портынан Портлендке темір жол салуда еді. Монреальдің шешімі – Сент-Лоуренс және Атлантика темір жолын салу болды, бірақ бұл Ұлы көлдердің мүдделерін ескермеді. 1867 жылдың 11 ақпанында Портленд және Огденсбург темір жолы Портлендтен Фабианға дейін жүру үшін құрылды. Фабиан – Ақ таулардағы Карролл (Нью-Гэмпшир штаты) түйіспесі, онда Бостон, Конкорд және Монреаль темір жолы батысқа қарай жалғасатын еді. Сол жылдың жазында Джон Нил және Портлендтен келген басқа да бизнес өкілдері Освегоға (Нью-Йорк штаты) сапар шегіп, маршруттың мүмкіндігін анықтады және оның тиімді екенін растады. Екі компанияның темір жолдары 1875 жылдың 7 тамызында Кроуфорд Ночтың ең биік нүктесінде өткен салтанатты шарада біріктірілді, ал 1875 жылдың 16 тамызында жол ашылды. 1864 жылы Эссекс округінің темір жолы Коннектикут және Пасумпсик өзендерінің темір жолынан Нью-Гэмпшир штатының шекарасындағы Луненбургке дейін жүруге шартты түрде бекітілді. 1866 жылы Монпельер және Сент-Джонсбери темір жолы Сент-Джонсбериден Монпельерге батысқа қарай жүру үшін құрылды. 1867 жылы Ламоилл аңғары темір жолы Батыс Дэнвиллден жоспарланған M&SJ арқылы солтүстік-батысқа қарай Суонтонға дейін жүру үшін құрылды. Үш компания 1875 жылдың 7 тамызында Портленд және Огденсбург темір жолының Вермонт бөлімін құру үшін біріктірілді, және басталған құрылыс жалғастырылды, бірақ Батыс Дэнвиллден батысқа қарай M&SJ бөлігі ешқашан салынбады. Вермонт бөлімінің құрылысы 1871 жылы басталды және 1877 жылы аяқталды. Екі бөлімді байланыстыру үшін компания бастапқыда Бостон, Конкорд және Монреаль темір жолындағы Фабианнан Нью-Гэмпшир штатының Дальтон қаласына дейінгі жолдарды пайдалану құқығын пайдаланды, бірақ жақын уақытта өз желісін салды. Суантонның батысында P&O Огденсбург және Лейк Шамплен темір жолымен одақтасып, Нью-Йорк штатының Роузс-Пойнт қаласынан Огденсбургке дейін батысқа қарай жүрді және оған жету үшін Вермонт және Канада темір жолын пайдаланды. Монреаль, Портленд және Бостон темір жолы 1876 жылы Монреаль (Квебек штаты) қаласынан ұлттық шекараға дейін ашылды және P&O филиалы ретінде Вермонтқа жалғастыру жоспарланды. Вермонт бөлімі аяқталғаннан кейін компания банкротқа ұшырады және 1877 жылдың 19 қазанында қабылдаушыға берілді. Вермонт бөлімі 1880 жылдың 31 қаңтарында Сент-Джонсбери және Лейк-Шамплен темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды. 1882 жылдың 9 тамызында Монреаль, Портленд және Бостон темір жолы оны жалға алды, бірақ көп ұзамай Бостон және Лоуэлл темір жолы оны иеленді. Негізгі бөлім 1884 жылдың 8 маусымында Портленд және Огденсбург темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды, ал 1888 жылдың 20 тамызында Мэн Орталық темір жолы оны өздерінің Тау бөлімі ретінде жалға алды (оның кейбіреулері бүгінде Конвей көрікті темір жолы ретінде сақталған). 1912 жылдың шілдесінде Мэн Орталық темір жолы ескі Вермонт бөлімін жалға алды, бірақ 1927 жылдың 1 тамызында жалға беру тоқтатылды және жаңа жалға беру тек Сент-Джонсберидің шығыс бөлігіне жасалды. Вермонт бөлімінің қалған бөлігі 1948 жылы Сент-Джонсбери және Ламоилл округі темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылғанға дейін Санкт-Джонсбери және Лейк-Шамплен темір жолы ретінде жұмыс істеді.

With the growth of the American Midwest and Upper Canada, transportation between those areas and the outside world became an issue. The natural connector was the Great Lakes and St Lawrence River, but the river had rapids in some areas and froze in the winter. Alternative transportation to an ice free port by rail was possible, and Boston increased in importance as a result, but Boston's monopoly position proved bothersome to Great Lakes and especially Montreal interests, who began to look for alternatives. Portland, Maine, was the most northerly ice free port on the east coast of North America, and attracted attention as an outlet. The problem was building a railroad from a lake or river port to Portland. Montreal's solution was the St. Lawrence and Atlantic Railroad, but this left Great Lakes interests out. The Portland & Ogdensburg Railroad was chartered on February 11, 1867 to run from Portland to Fabyan, a junction at Carroll, New Hampshire in the White Mountains, where the Boston, Concord & Montreal Railroad would continue west. In the summer of that year John Neal and other Portland business representatives traveled to Oswego, New York to determine the route's feasibility and determined it so. The two companies' track joined in a ceremony at the summit of Crawford Notch on August 7, 1875, then opened on August 16, 1875. In 1864, the Essex County Railroad was chartered to run from St. Johnsbury, Vermont, on the Connecticut & Passumpsic Rivers Railroad, east to Lunenburg on the border with New Hampshire. The Montpelier & St. Johnsbury Railroad was chartered in 1866 to run west from St. Johnsbury to Montpelier. The Lamoille Valley Railroad was chartered in 1867 to run from West Danville on the planned M&SJ northwest to Swanton. The three companies were consolidated on August 7, 1875 to form the Vermont Division of the Portland & Ogdensburg Railroad, and the construction that had started was continued, except that the part of the M&SJ west of West Danville was never built. Construction on the Vermont Division began in 1871, and was complete in 1877. To connect between the two divisions, the company at first used trackage rights over the Boston, Concord and Montreal Railroad from Fabyan to Dalton, New Hampshire, but soon built its own alignment. West of Swanton, the P&O was allied with the Ogdensburgh & Lake Champlain Railroad, running west from Rouses Point, New York to Ogdensburg, and used the Vermont & Canada Railroad to access it. The Montreal, Portland & Boston Railway opened in 1876 from Montreal, Quebec to the national border, and was planned to continue into Vermont as a branch of the P&O. Just after completion of the Vermont Division the company went bankrupt, was taken over by the receiver on October 19, 1877. The Vermont Division was reorganized as the St. Johnsbury & Lake Champlain Railroad on January 31, 1880. On August 9, 1882 the Montreal, Portland & Boston Railway leased it, but it was soon taken over by the Boston & Lowell Railroad. The main division was reorganized on June 8, 1884 as the Portland & Ogdensburg Railway, and on August 20, 1888, the Maine Central Railroad leased it as their Mountain Division (some of which survives as the Conway Scenic Railroad, a heritage railroad). In July 1912, the Maine Central Railroad leased the old Vermont Division, but on August 1, 1927 the lease was terminated, and a new lease was made on only the part east of St. Johnsbury. The remainder of the Vermont Division operated as the St. Johnsbury & Lake Champlain Railroad until reorganized as the St. Johnsbury & Lamoille County Railroad in 1948.