Louis-Antoine Jullien

Кіріспе

Француз дирижері және композиторы Луи Жорж Морис Адольф Рош Альберт Абель Антонио Александр Ное Жан Люсьен Даниэль Евгений Жозеф ле брун Джозеф Барем Томас Томас Томас Пьер Арбон Пьер Маурел Бартелем Артус Альфонс Бертран Диодонне Эммануэль Джозе Винсент Люк Мишель Жюль де ла Плейн Жюль Базин Жюль Цезарь Джульен (23 сәуір 181214 наурыз 1860), өзінің атын Луи Антуан Джульен деп қысқарған, француз дирижері және жеңіл музыка композиторы.

Өмірбаян

Джульен Систерон қаласында, Альп де-Аут Прованс қаласында дүниеге келді. Оның шомылдыру рәсімінен өткен Люи Джордж Морис Адольф Рош Альберт Абель Антонио Александр Ное Жан Лусьен Даниэль Евгений Жозеф ле брун Жозеф Барем Томас Томас Томас Томас Пьер Арбон Пьер Маурел Бартелеми Артус Альфонс Бертран Диодонне Эмануэль Джошуа Винсент Люк Мишель Жюль де ла Плейн Жюль Базин Хулио Сезар Джульен. Оның әкесі Антонио Жульен скрипкашы болған. Оның ерекше көп есімінің түсіндірілуі, сәбиді шомылдыру рәсімінен өткізу уақыты келгенде, оның әкесі Систерон филармониясы берген концертте ойнауға шақырылды және оркестр мүшелерінің біреуінен құда ата болуды сұрауды әдепті деп санады: бірақ әр мүшесі артықшылыққа ие болғысы келгендіктен, ол қоғамның барлық отыз алты мүшесінің есімдерімен шомылдыру рәсімінен өтті. Ол әскерде қызмет етіп, Париж консерваториясында оқыды. Оның шоумендікке деген сүйіспеншілігі мен музыканың жеңіл түрлеріне деген сүйіспеншілігі оған мектептегі орнын жоғалтты. Ол 1826-1838 жылдары Парижде тұрып, "Жарден Тюрк" оркестрін басқарады. Бірақ ол несие берушілерден қашу үшін кетуге мәжбүр болды және Лондонға (1840 - 1856) көшіп келді, онда ол жақсы оркестр құрып, шолу концерттерінде оркестрлер мен оркестрлерді жүргізді. Олар Лондонның көңіл көтеру бақтарында 18 ғасырдың ортасынан бастап болды, бірақ Джулианның (содан кейін сэр Артур Салливанның) басшылығымен жабық балабақшалар 1838 жылдан бастап Лондондағы 19-ғасырлық музыкалық өмірдің ерекшелігі болды. Би-би-сидің жыл сайынғы "Барлар" сериясы осы қозғалыста қалыптасқан. Кейін ол өзінің оркестрімен Нидерланды, Шотландия, Ирландия және Америкаға саяхаттап, жеңіл халық музыкасы мен классикалық репертуардың эклектикалық қоспасын ойнады. Оның классикалық музыканы халыққа танытудағы рөлі зор болды. Көптеген жылдар бойы ол Англияның танымал музыка әлемінде танымал тұлға болды, ал оның салмақты пішіні күрделі жилеттерімен "Панчтың" алғашқы томдарында жиі кездеседі. Ол Ковент-Гарденде (1852) "Пьетро-иль-гранде" операсын шығарды, бұл керемет масштабта оны құртты, өйткені Энрико Тамберликтің титулдық рөлінде болғанына қарамастан, бұл шығарма толығымен сәтсіздікке ұшырады. Ол Америкада 1854 жылға дейін болды, содан кейін ол қысқа уақытқа Лондонға оралды; ақырында ол Парижге оралды, онда 1859 жылы қарыз үшін тұтқындалып, түрмеге жабылды. Ол Нойли-сюр-Сендегі психиатриялық ауруханада қайтыс болды, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін жиырма жыл өткеннен кейін Лондонда әлі де еске алынды: ол В. С. Гилберттің "Сабырлық" либреттосында "Жулиан, көрнекті музыкант" деп сипатталды (1881).

Jullien was born in Sisteron, Alpes de Haute Provence, and was baptised Louis George Maurice Adolphe Roche Albert Abel Antonio Alexandre Noë Jean Lucien Daniel Eugène Joseph le brun Joseph Barême Thomas Thomas Thomas Thomas Pierre Arbon Pierre Maurel Barthélemi Artus Alphonse Bertrand Dieudonné Emanuel Josué Vincent Luc Michel Jules de la plane Jules Bazin Julio César Jullien. His father was Antonio Jullien, a violinist. The explanation of his unusual number of names is that when the time came for the baby to be baptised, his father had been invited to play at a concert given by the Sisteron Philharmonic Society, and considered it only polite to ask one of the members of the orchestra to be godfather: but since every member wished to be considered for the privilege, he was christened with the names of all thirty six members of the society. He served in the army and studied at the Paris Conservatoire. His fondness for showmanship and the lighter forms of music cost him his position in the school. He lived in Paris between 1826 and 1838, and there conducted the band of the Jardin Turc. But he was compelled to leave to escape his creditors, and came to live in London (1840 1856), where he formed a good orchestra and conducted bands and orchestras at promenade concerts. These had existed in London's pleasure gardens since the mid 18th century, but under the direction of Jullien (and later Sir Arthur Sullivan) indoor proms became a feature of 19th century musical life in London from 1838. The annual series of BBC Proms continuing today had their roots in that movement. Subsequently he travelled to Netherlands, Scotland, Ireland and America with his orchestra, playing an eclectic mix of light popular music and the classical repertoire. His was an important role in presenting classical music to the public. For many years he was a familiar figure in the world of popular music in England, and his portly form with its elaborate waistcoats occurs very often in the early volumes of Punch. He brought out an opera, Pietro il grande, at Covent Garden (1852) on a scale of magnificence that ruined him, for the piece was a complete failure, despite the presence of Enrico Tamberlik in the title role. He was in America until 1854, when he returned to London for a short time; ultimately he went back to Paris, where, in 1859, he was arrested for debt and put into prison. He died in an asylum at Neuilly sur Seine, Hauts de Seine, but was still remembered in London twenty years after his death: he was described as "Jullien, the eminent musico" in W. S. Gilbert's libretto for Patience (1881).