Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жан Батист Номпьер де Шампаньи, 1-ші герцог де Кадор (1756 жылы 4 тамыз - 1834 жылы 3 шілде) - француз адмиралы және саясаткері. Ол Роан қаласында дүниеге келген. 1774 жылы француз корольдік флотына кірген ол Америкадағы соғыста соғысты аяқтап, 1787 жылы отставкаға кетті. 1789 жылы Форз абыройының генерал-штаттарына депутат болып сайланған ол 21 маусымда Үшінші штатқа ауысты және Ұлттық құрылтайшы жиналыстың жұмысына, әсіресе, теңіз флотын қайта ұйымдастырумен айналысты.
Jean Baptiste Nompère de Champagny, 1st duc de Cadore (4 August 1756 – 3 July 1834) was a French admiral and politician. He was born in Roanne, Loire. Entering the French royal navy in 1774, he fought through the war in America and resigned in 1787. Elected député by the noblesse of Forez to the Estates General in 1789, he went over to the Third Estate on the 21st of June and collaborated in the work of the National Constituent Assembly, especially occupying himself with the reorganization of the navy.
Мансап
Саяси мансап оған аз қызығушылық туғызған сияқты; ол 1791 жылдан 1799 жылға дейін жеке өмірде болды, содан кейін Наполеон оны мемлекеттік кеңес мүшесі етіп тағайындады. 1801 жылдың шілдесінен 1804 жылдың тамызына дейін ол Венадағы Франция елшісі болды және екі соттың арасындағы үздіксіз келіссөздерді үлкен ақылмен басқарды. 1804 жылдың тамызында Наполеон оны ішкі істер министрі етіп тағайындады, ол үш жыл бойы осы лауазымда бірінші реттік әкімші болды. Ол өзінің кеңсесінің әдеттегі міндеттерінен басқа әскерге шақыруды басқаруға, 1806 жылғы Француз өнеркәсібі өнімдерінің көрмесін ұйымдастыруға және Париж мен бүкіл Францияда жүргізілген қоғамдық жұмыстарды аяқтауды тапсырды. Ол Наполеонға деген құлшынысын білдіріп, сөйлеген сөзінде оны дәріптеп, мақтаған. 1807 жылдың тамызында император оны Таллеранттың орнын басатын сыртқы істер министрі етіп таңдады. 1808 жылы сәуірде Папалық мемлекеттерді аннексиялауға басшылық етті, 1808 жылы мамыр айында Испания королі Карл IV-тің орнынан түсуін қамтамасыз етуге тырысты, Вена бейбітшілігін (1809) және Наполеонның үйленуін келіссөздер жүргізді. Император оны Фриулиде, Наполеонның Италия патшалығында, герцог де Кадор ("Герцог Кадор", 1893 жылы жойылған) герцогтің үлкен феодалы герцогтігінің сирек кездесетін мұрагерлік атағымен марапаттады. 1811 жылы сәуірде императормен айтысып, зейнеткерлікке шықты және ол патшаның генерал-интенданты лауазымына ие болды. 1814 жылы императордан бас тартқаннан кейін, императрица оны Австрия императорына нәтижелі емес миссияға жіберді. Содан кейін ол Бурбондарға барды. Жүз күндік соғыста ол тағы да Наполеонға қосылды. Бұл оны Людовик XVIII-ден шеттетуге әкелді, бірақ 1819 жылы ол өзінің қадір-қасиетімен Франция жұрты болды. 1834 жылы Парижде қайтыс болды.
A political career seems to have attracted him little; he remained in private life from 1791 to 1799, when Napoleon named him member of the council of state. From July 1801 to August 1804 he was ambassador of France at Vienna, and directed with great intelligence the incessant negotiations between the two courts. In August 1804 Napoleon made him minister of the interior, and in this position, which he held for three years, he proved an administrator of the first order. In addition to the ordinary charges of his office, he had to direct the recruitment of the army, organize the Exposition des produits de l'industrie française of 1806, and to complete the public works undertaken in Paris and throughout France. He was devoted to Napoleon, on whom he lavished adulation in his speeches. In August 1807 the Emperor chose him to succeed Talleyrand as minister for foreign affairs. He directed the annexation of the Papal States in April 1808, worked to secure the abdication of Charles IV of Spain in May 1808, negotiated the Peace of Vienna (1809) and the marriage of Napoleon. The Emperor rewarded him with the rare hereditary title of a duché grand fief als duc de Cadore ("Duke of Cadore", extinct 1893) in Friuli, in Napoleon's own kingdom of Italy. In April 1811 a quarrel with the Emperor led to his retirement, and he obtained the sinecure office of intendant general of the crown. In 1814, after the abdication, the Empress sent him on a fruitless mission to the Emperor of Austria. Then he went over to the Bourbons. During the Hundred Days he again joined Napoleon. This led to his exclusion by Louis XVIII, but in 1819 he recovered his dignity of Peer of France. He died in Paris in 1834.