Кіріспе

Британдық жазушы, канадалық саясаткер Джон Расселл Тейлор (1935 жылы 19 маусымда туған) - ағылшын сыншысы және жазушысы. Ол британдық театрдың сын зерттеулерінің авторы; Альфред Хичкок, Алек Гиннес, Орсон Уэллс, Вивьен Ли және Ингрид Бергман сияқты кино қайраткерлерінің сын өмірбаяндары; Бейнедегі бейтаныс адамдар: Голливуд эмигранттары 1933-1950 (1983); және өнер туралы бірнеше кітаптар.

Жеке

Тейлор Доверде Артур Рассел мен Кэтлин Мэри (Пикер) Тейлордың ұлы болып дүниеге келді және қазір Лондонда және Батыс Уэльсте тұрады. Ол Довер грамматикалық мектебінде оқыды, Кеймбридждегі Джесус колледжінде ағылшын тілінен екі есе жоғары білім алды және Куртольд өнер институтында модерн стилі бойынша кітап иллюстрациясын оқыды. 2006 жылы ол өзінің ұзақ уақыт бойы серігі, суретші және фотограф Ин Ён Лимен азаматтық серіктестікке кірді.

Мансап

1960 жылдары Тейлор Sight and Sound және Monthly Film Bulletin журналдарында кино туралы, Plays and Players журналында театр туралы, The Listener және Times Educational Supplement журналдарында теледидар туралы, The Times Literary Supplement журналында өнер туралы жазды. 1950 жылдардың аяғынан бастап ол The Times телеарнасы мен театрында жасырын түрде жаза бастады, ал 1962 жылға қарай ол газеттің кино сыншысы болды, бастапқыда жасырын, бірақ кейіннен 1967 жылы қаңтарда Уильям Рис Мог редактор болған кезде газеттің жасырындық ережесінен бас тартқанынан кейін аталған. Осы дәуірде ол "Ашу және кейін: жаңа британдық драмаға нұсқаулық" (1962) кіретін кітаптар жазды. АҚШ-тағы ашулы театр; қайта қаралған және кеңейтілген және қағаз түрінде басылып шыққан (1969); Теледидарлық пьесаның анатомиясы (1962), креслодағы театр қойылымдары туралы Нимфаның түстен кейін және Роза ісі; Кино көзі, кино құлағы: Алпысыншы жылдардың кейбір негізгі кино түсірушілері (1964); және Ұлыбританиядағы модерн кітабы (1966). Кейіннен ол "Театрдың пингвин сөздігі" (1966), "Жақсы жасалған пьесаның көтерілуі мен құлдырауы" (1967), "Сәнгерлер" (1969) және "Голливуд музыкалық" (1971), сондай-ақ Британдық кеңестің Гарольд Пинтер, Питер Шаффер және Дэвид Стори туралы монографияларын жазды. Ол сондай-ақ Грэм Гриннің фильм сын-қағаздарын редакциялады The Pleasure Dome (1972, АҚШ-та Грэм Грин фильм туралы деп аталады). 1969 жылы ол 19-шы Берлин халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасының мүшесі болды, кейіннен Дели, Венеция, Краков, Корк, Стамбул, Троя, Парну, Рио-де-Жанейро, Монреаль және бірнеше рет Чикаго халықаралық кинофестивалінде қазылар алқасында болды. 1970-ші жылдардың басында Тейлор "Екінші толқын: 60-шы жылдардың британ драмасы" кітабын, "Ашу және кейін" роліне жалғасы және бірнеше телеспектаклдерді жазды, соның ішінде Драккуланың Дэнхолм Эллиоттпен бірге басты рөлде болған нұсқасы, Кингсли Амис оны ең жақсы нұсқа деп мақтады. 1972 жылы Калифорнияға көшіп, Лос-Анджелестегі Оңтүстік Калифорния университетінде кинодан сабақ берді. 1972 жылдан 1978 жылға дейін кино профессоры қызметін атқарды. Осы кезеңде ол "Режиссерлер мен режиссерлер: жетпіс жылдардың киносы" (1975) атты кітабының авторы болды. 1970-ші жылдары Альфред Хичкокпен достық қарым-қатынас орнатып, ол Хичкоктің авторитетті өмірбаянына айналды. 1978 жылы Hitch басылымын шығарғаннан кейін Тейлор Ұлыбританияға оралып, The Times журналының өнер сыншысы болды, ол 2005 жылға дейін осы лауазымда болды. 1978 жылдан бастап оның басқа кітаптарына Бейнедегі бейтаныс адамдар: Голливуд эмигранттары 19331950 (1983) және Ингрид Бергманның биосаяси зерттеулері (1983), Алек Гиннес (1984), Вивьен Ли (1984), Орсон Уэллс (1986), Элизабет Тейлор (1991), кинотарихшысы Джон Кобал (2008) және суретшілер Эдвард Вольф (1986), Питер Самуэльсон (1987), Робин Таннер (1989), Бернард Менинский (1990), Джон Копли (1990), Мюриэль Пембертон (1993), Рикардо Циналли (1993), Клод Моне (1995), Билл Джеклин (1997), Сирил (1997), Питер Кокер (2002), Зюсси Робоз (2005), Питер Прендергаст (2006), Калузоти Калори (2007), Карл Лаубин (2007), Филипп Саттон (2008), Филипп Хикс (2013) және Дей (2016). Өнер туралы жалпы кітаптарға Импрессионисттік армандар (1990) және Дұрысдық: Гиперреалистік өнер бүгін (2009) кіреді. 2005 жылдан бастап ол The Times журналына өнер және кино тақырыптары бойынша, сондай-ақ Apollo журналына өнер туралы жиі еңбек етіп келеді. 1983 жылдан 1990 жылға дейін "Фильмы и кино" журналының редакторы болды. 2013 жылы Хичтің Hitchcock-пен қарым-қатынасының тарихын беретін ұзақ кіріспе тарауы бар Hitch кітабы басылып шықты, ал оның алғашқы бес кітабы, Ашу және кейін, Жақсы жасалған ойынның өрлеуі мен құлдырауы, Екінші толқын, Кино көзі, Кино құлағы және Режиссерлер мен бағыттар, Routledge классикалық сын мәтіндер сериясының бөлігі ретінде қайта басылды.