Лес Бланк: Америкалық деректі фильмдер жасаушысының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық деректі фильмдер режиссері Лес Бланк (27 қараша 1935 – 7 сәуір 2013) – американдық дәстүрлі музыканттардың бейнелерін жасауымен әйгілі болған американдық деректі фильмдер режиссері.

Өмір және мансап

Лесли Харрод Бланк-младший 1935 жылдың 27 қарашасында Флорида штатының Тампа қаласында дүниеге келді. Ол Филипс академиясын және Жаңа Орлеандағы Тулейн университетін бітірді, онда ағылшын тіліндегі біліміне жоғары баға берілді. Сонымен қатар ол қысқа мерзімге Калифорнияның Беркли университетінде оқыды. 1960 жылдардың басында Бланк Оңтүстік Калифорния университетінде кино өнерін оқып, магистр дәрежесін алды. Университетті бітіргеннен кейін ол "Операция сәттілік" деп аталатын киностудияда жұмыс істеді, кейіннен ол бұл фильмдерді "бизнес пен өнеркәсіпті насихаттауға арналған әсерсіз фильмдер" деп сипаттады. 1967 жылы ол өзінің "Flower Films" атты жеке киностудиясын құрды, алғашқы туындысы "God Respects Us When We Work, but Loves Us When We Dance" болды – Лос-Анджелестің "Elysian Park Love in" атты қысқа түсті деректі фильмі. 1968 жылдың ақпан айының соңында Марди Гра мерекесі кезінде Бланк, Барри Файнштейн және басқалар "Easy Rider" фильмінің түсіріліміне қатысқан "жер асты режиссерлерінің" алғашқы құрамында болды. Олар фильмнің психоделикалық сахнасын түсірді, бірақ кейін тәжірибелі командамен алмастырылды. Бұдан кейін "The Blues Accordin' to Lightnin' Hopkins" (1968) және Хьюстондық блюз орындаушысы Лайтнин Хопкинс туралы "The Sun's Gonna Shine" (1968) фильмдері түсірілді. Бланк енді өндірістік фильмдер түсірмей, барлық фильмдерін тәуелсіз өндірісте жасады, көбінесе мәдени агенттіктердің гранттарымен, мемлекеттік де, коммерциялық емес де. Оның көптеген фильмдері американдық дәстүрлі музыка жанрларына арналған, олардың ішінде блюз, Аппалачи, Каджун, Креол, Техас-Мексика, полька, тамбурица және Гавай музыкасы бар. Осы фильмдердің көптегені қазір қайтыс болған музыканттардың жалғыз бейнежазбалары болып табылады. Бланктың музыкалық тақырыптарға арналған фильмдері көбінесе музыканың өзіне емес, оның мәдени контекстіне назар аударады, осы американдық халықтық музыканың туған жерін көрсетеді. Басқа да танымал фильмдерге сарымсақ туралы және тісі жоқ әйелдер туралы фильмдер, сондай-ақ неміс режиссері Вернер Герцог туралы екі фильм кіреді: "Werner Herzog Eats His Shoe" (1980) және "Burden of Dreams" (1982), соңғысы Герцогтың "Fitzcarraldo" фильмінің түсірілімі туралы. "The Maestro: King of the Cowboy Artists" (1994) және "Sworn to the Drum: A Tribute to Francisco Aguabella" (1995) – Бланктың 16 мм пленкада түсірген соңғы екі фильмі. Кейін ол цифрлық бейнеге көшті. Оның соңғы фильмдерінің бірі – шығармашылық серіктесі Джина Лейбрехтпен бірлесіп түсірілген "All in This Tea", ол батыс Марин округындағы шай импорттаушысы және саяхатшы Дэвид Ли Хоффман туралы фильм. 2014 жылы оның соңғы туындысы "How to Smell a Rose: A Visit with Ricky Leacock in Normandy" Джина Лейбрехт тарапынан оның қайтысынан кейін аяқталды, бұл Direct Cinema негізін қалаушы Ричард Ликокқа арналған портрет. 2007 жылы Бланк көркем өнер саласындағы беделді Эдвард Макдауэлл медалімен марапатталды. Лестің ұлы Харрод Бланк та деректі фильмдер режиссері болды. Бланк Беркли төбелерінде тұрды және 30 жылдан астам уақыт бойы Беркли қаласының тұрғыны болды, ол 2013 жылдың 22 қаңтарында Лес Бланк күнін атап өтті. "Les Blank Films" коммерциялық емес ұйымы Бланктың туындыларын жариялауды жалғастыруда.

Leslie Harrod Blank Jr. was born November 27, 1935, in Tampa, Florida. He attended Phillips Academy, and Tulane University in New Orleans, where he received a B. A. degree in English. He also briefly attended University of California, Berkeley. In the early 1960s, Blank studied filmmaking at the University of Southern California and received his master's degree. Following his university education, he worked for a production company called Operation Success, making films that he would later describe as "insipid films that promote business and industry." In 1967 he founded his own production company, Flower Films, with the release of God Respects Us When We Work, but Loves Us When We Dance, a short colorful document of Los Angeles' Elysian Park Love in. During Mardi Gras in late February 1968, Blank, Barry Feinstein and others were in New Orleans as part of the original “underground filmmakers” crew of Easy Rider which produced the acid trip segment of that movie, but was replaced afterwards by a more experienced crew. This was followed by The Blues Accordin' to Lightnin' Hopkins (1968) and The Sun's Gonna Shine (1968) about Houston blues musician Lightnin' Hopkins. He never went back to work making industrial films and all of his films were independently produced, often with the assistance of grants from cultural agencies, both governmental and non governmental. Most of his films focused on American traditional music forms, including (among others) blues, Appalachian, Cajun, Creole, Tex Mex, polka, tamburitza, and Hawaiian music. Many of these films represent the only filmed documents of musicians who are now deceased. Blank's films focusing on musical subjects often spent much of their running time focusing not on the music itself but on the music's cultural context, portraying the surroundings from which these American roots musics come. Other notable films on non musical subjects include a film about garlic and another about gap toothed women, as well as two films about German film director Werner Herzog: Werner Herzog Eats His Shoe (1980) and Burden of Dreams (1982), the latter about the filming of Herzog's Fitzcarraldo. The Maestro: King of the Cowboy Artists (1994) and Sworn to the Drum: A Tribute to Francisco Aguabella (1995) were Blank's last two films using 16mm film. He later worked in digital video. One of his last films, All in This Tea, which was co directed with his creative partner Gina Leibrecht, was a profile of the western Marin County based tea importer and adventurer David Lee Hoffman. In 2014, his last film How to Smell a Rose: A Visit with Ricky Leacock in Normandy was completed shortly after his death by Gina Leibrecht, and was a portrait of the co founder of Direct Cinema, Richard Leacock. In 2007 Blank was awarded the prestigious Edward MacDowell Medal in the Arts. Les's son, Harrod Blank, has also become a documentary filmmaker. Blank lived in the Berkeley Hills and for more than 30 years he was a resident of Berkeley, which celebrated Les Blank Day on Jan 22, 2013. The nonprofit Les Blank Films continues to release Blank's work.

Мұра

Бланк 2007 жылы Эдвард Макдауэлл медалін алған тұңғыш деректі фильм режиссері болды, бұл бір жылда бір суретшіге берілетін ұлттық құрмет. 2011 жылы Халықаралық деректі фильмдер қауымдастығы Бланкты өмірінің жетістіктері үшін марапаттады. Бланк қайтыс болғанға екі ай қалғанда, Hot Docs Canadian International Documentary Festival фестивалінде оның туындыларының ретроспективасымен бірге 2013 жылғы Ерекше жетістік сыйлығын беруге қабылданғанын хабарлады, бұл фестиваль 2013 жылдың 25 сәуірінен 5 мамырына дейін өтті.

Мұрағат

Лес Бланктың қозғалыс суретінен жасалған жинағы Академия кино мұрағатында сақталады. Академия кино мұрағаты «Жақсы өткізілген өмір», «Мәңгілік ләззат» және «Вернер Герцог өзінің туфлісін жейді» фильмдері, соның ішінде Лес Бланктың көптеген фильмдерін сақтап қалды.