Қайта жаңғыру дәуіріндегі қаһармандық драма – өлеңмен жазылған, тарихи тақырыптарды қамтитын театр жанры. Джон Драйден мен Роджер Бойл қалыптасуына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әдеби жанр
Literary genre
Батырлық драма – Англиядағы Реставрация дәуірінде кең таралған, өлеңдік құрылымымен және мазмұнымен ерекшеленетін пьеса түрі. Батырлық драма жанры 1660 жылдардың ортасы мен соңында жарық көрген бірнеше туындылар арқылы қалыптасты; Джон Драйденнің "Индия императоры" (1665) және Роджер Бойлдың "Қара ханзадасы" (1667) оның дамуына ықпал еткен маңызды туындылар еді.
Heroic drama is a type of play popular during the Restoration era in England, distinguished by both its verse structure and its subject matter. The subgenre of heroic drama evolved through several works of the middle to later 1660s; John Dryden's The Indian Emperour (1665) and Roger Boyle's The Black Prince (1667) were key developments.
1670 жылы Драйден
"Батырлық драма" термині Драйден өзінің "Гранаданы жаулау" (1670 ж.) пьесасы үшін ойлап тапты. Пьесаның баспа нұсқасының алғы сөзінде Драйден драманың сахнаға арналған эпикалық поэзияның бір түрі екенін, эпостың басқа поэзияға қатысты болғандай, батырлық драманың да басқа пьесаларға қатысты екенін айтты. Осыған байланысты Драйден осы пьеса түрі үшін бірқатар ережелерді жасады. Біріншіден, пьеса қаһармандық өлеңмен (ямбикалық пентаметрде жабық жұптар) жазылуы керек. Екіншіден, пьеса ұлттық негіздерге, мифологиялық оқиғаларға немесе маңызды және үлкен мәселелерге қатысты тақырыптарды қамтуы керек. Үшіншіден, батырлық драманың басты кейіпкері күшті, шешімді болуы керек, тіпті жаңылысқан кезде де Ахиллес сияқты үстемдік танытуы керек. "Гранаданы жаулау" пьесасы осы ережелердің барлығына сай келді. Оқиға Испанияның ұлттық негізін қалау туралы болды (сонымен қатар король Карл II испандық пьесаларды ұнататыны белгілі болды), ал батыр Алманзор – ұлы жауынгерлік шеберлікке және темпераментке ие адам еді. Драйденнің "Гранаданы жаулау" пьесасы көбінесе жақсы батырлық трагедиялардың бірі саналады, бірақ оның ең үлкен жетістігі – Шекспирдің "Антоний мен Клеопатра" пьесасын батырлық формулаға бейімдеуі (ол оны "Барлығы махаббат үшін", 1678 ж. деп атады). Басқа батырлық драматургтардың қатарында Натаниел Ли ("Соперницы") және Томас Отуэй болды, оның "Венеция сақталды" трагедиясы форманың әдеттегі шектеулерінен асып түсетін көрнекті туынды.
The term "heroic drama" was invented by Dryden for his play, The Conquest of Granada (1670). For the Preface to the printed version of the play, Dryden argued that the drama was a species of epic poetry for the stage, that, as the epic was to other poetry, so the heroic drama was to other plays. Consequently, Dryden derived a series of rules for this type of play. First, the play should be composed in heroic verse (closed couplets in iambic pentameter). Second, the play must focus on a subject that pertains to national foundations, mythological events, or important and grand matters. Third, the hero of the heroic drama must be powerful, decisive, and, like Achilles, dominating even when wrong. The Conquest of Granada followed all of these rules. The story was that of the national foundation of Spain (and King Charles II was known to be fond of Spanish plays), and the hero, Almanzor, was a man of great martial prowess and temperament. Dryden's Conquest of Granada is often considered one of the better heroic tragedies, but his highest achievement is his adaptation (which he called All for Love, 1678) of Shakespeare's Anthony and Cleopatra to the heroic formula. Other heroic dramatists were Nathaniel Lee (The Rival Queens) and Thomas Otway, whose Venice Preserv'd is a fine tragedy that transcends the usual limitations of the form.
Басқа драматургтар
"Батырлық драманы" көбінесе "батырлық жұп өлеңі" қолданылуымен байланыстыратындар, оның мерзімін әдетте 1664-1678 жылдар аралығы деп белгілейді. Бұл, әрине, оның ең толық даму және беделді кезеңі. "Батырлық" терминінің өзі ұсынатын мәнді, қатаң ұйқасты өлең формасынан гөрі баса көрсетуді жақсы көретіндер, оның шектерін кеңейтуге дайын. Сэр Уильям Дэвенент, Томас Отуэй, Натаниел Ли, Джон Кроун, Элкана Сетл және Джон Бэнкстің қайта жаңғырту пьесалары, сондай-ақ Николас Роу мен Джозеф Аддисонның кейінгі туындылары батырлық драманың тар немесе кең анықтамаларына енгізілген.
"Those who associate 'heroic drama' primarily with the use of the 'heroic couplet' usually set as its extent the years from 1664 to 1678. This, certainly, is its period of fullest development and authority. Those who prefer to accentuate the elements suggested by the very term 'heroic' rather than the strict rhymed verse form are willing to admit wider limits." Restoration plays by Sir William Davenant, Thomas Otway, Nathaniel Lee, John Crowne, Elkanah Settle, and John Banks, and later works by Nicholas Rowe and Joseph Addison, have been included in tighter or looser definitions of heroic drama.
Әдеби сындағы батырлық драма
Бүгінде драма көптеген қосалқы жанрларға бөлінген; алайда Драйден классикалық сыншылардың еңбектерін пайдаланды. Оның сүйене алатын драмалық сын теориясы шамалы болды, ал Франциядан әкелінген жаңа ережелер (әсіресе Корнель мен Буалоның) ағылшын театр тарихымен немесе тәжірибесімен үйлеспеді. Бірліктерге және классикалық тұрғыдан тыйым салынған драмалық формаларды сақтауға баса назар аударған Томас Раймер сахнаның әртүрлілігін сынады. Аристотель тек сатира, эпос және трагедия туралы айтқан, ал Гораций да тек комедия, трагедия және сатира туралы жазғандықтан, Драйден нақты театр тәжірибесін әдебиеттің ежелгі үлгісімен сәйкестіруге тырысты.
Today, drama is divided up into numerous subgenres; Dryden, however, worked from Classical critics. There was little dramatic critical theory for him to appeal to, and the new rules brought over from France (particularly those of Corneille and Boileau) did not match English theatrical history or practice. The emphasis on unities and on maintaining only Classically proscribed dramatic forms also came from Thomas Rymer, who condemned the heterogeneity of the stage. Aristotle had only spoken of satire, epic, and tragedy, and Horace also wrote only of comedy, tragedy and satire, and so Dryden was seeking to square actual theatrical practice with an ancient framework for literature.
Сатирикалық жауап
Джордж Вильерс, Букингемнің 2-ші герцогы және басқалар "Репетиция" пьесасында батырлық драманы пародиялады. Пародия осыншалықты сәтті болды, кейін қаһармандық драма көбінесе тоқтатылды. Букингем, қуып жете алмайтын, бос сөздерге құмар әскери батырлардың ақымақтығын, сондай-ақ әскери және ұлттық тарихтың маңызды тақырыптары туралы драмалық қойылым жасауға тырысудың өзімшілдігін сынады. Букингемнің "Репетиция" пьесасындағы Драйденге жасаған сынысы – Драйденнің пафостық өлеңдерімен қатар, одан да маңыздысы, Драйденнің "таза" драма жасауға жеке қызығушылығы. Бейз кейіпкері өлең жазушы ретінде нашар болғаны үшін емес, керісінше, нақты пьесаларды сынап, ойдағы пьесаларды жоғары қойған өршілдігі үшін күлкілі болып көрінеді.
George Villiers, 2nd Duke of Buckingham and others satirised heroic drama in The Rehearsal. The satire was successful enough that heroic drama largely disappeared afterwards. Buckingham attacked the stupidity of blustering, military heroes, as well as the apparent self importance of attempting a dramatic entertainment about the serious subjects of military and national history. Buckingham's criticism of Dryden in The Rehearsal is partly Dryden's bombastic verse but, more pointedly, Dryden's personal interest in creating a "pure" drama. The character of Bayes is ludicrous more for his hubris in damning actual plays in favour of imagined ones than he is for being a poetaster.