Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бангладеш аралы
жазу жүйесі
Island in Bangladesh
the writing system
Сандуип – Бангладештің оңтүстік-шығыс жағалауында, Чаттограм ауданында орналасқан арал. Урир Чар аралымен бірге Сандуип Упазиласының құрамына кіреді.
Sandwip is an island located along the southeastern coast of Bangladesh in the Chattogram District. Along with the island of Urir Char, it is part of the Sandwip Upazila.
Сипаттама
Сандвип Бенгал шығанағының солтүстік-шығысында, Читтагонг қаласының жанында орналасқан. Ол Бенгал шығанағындағы Мегхна өзенінің сағасына жақын және Читтагонг жағалауынан Сандвип арнасымен бөлінген. Оның халқы шамамен 700 мың адамды құрайды. Сандвип аралында он бес округ, 62 махалла және 34 ауыл бар. Аралдың ұзындығы мен ені зор. Аралдың солтүстігінде Компанигандж, оңтүстігінде Бенгал шығанағы, шығысында Ситакунда, Миршарай және Сандвип арнасы, ал батысында Ноахали Садар, Хатия және Мегхна өзендерінің құйылыс жерлерімен шектеседі.
Sandwip is located in the north east of the Bay of Bengal, near the port city of Chittagong. It is close to the mouth of the Meghna River in the Bay of Bengal and is separated from the Chittagong coast by Sandwip Channel. It has a population of nearly 700,000. There are fifteen wards, 62 mahallas and 34 villages on Sandwip Island. The island is long and wide. The island is bounded by Companiganj on the north; the Bay of Bengal on the south; Sitakunda, Mirsharai, and Sandwip Channel on the east; and the Noakhali Sadar, Hatiya and Meghna estuaries; on the west.
Тарих
Кейбір дереккөздер Сандуип аралының шамамен 3000 жыл бұрын пайда болғанын және Саматата мемлекетінің бір бөлігі болғанын мәлімдейді. Дереккөздерде Сандуиптің бастапқыда Читтагонгпен құрлықпен байланысқандығы, ал табиғи апаттар салдарынан байланысы үзілгендігі айтылады. Ноахалиден бұрын да адамдар осы аралда қоныстанған. Сандуип Таңсидің 150 жылғы "Төменгі Ганг" есебінде, 1560 жылғы "Барос картасында", Санчан Абевельдің суретінде және 1752 жылғы Анвел Курттың суретінде сияқты ғылыми еңбектерде кездеседі. Араб саудагерлері осы аймақта өте ерте заманнан бері сауда жасап келген. 14-ғасырда Ауғанстаннан келген суфи, Сұлтан Балхи аралға келіп, бірнеше жыл тұрды. 16-ғасырда арал Бенгал үшін тұздың маңызды көзіне айналды. Фредерик бұл аралды тығыз халқы бар, жақсы өңделген және морилер (арабтар) қоныстанған арал деп сипаттады. 1923 жылы Шри Раджкумар Чакрабарти "Сандуип тарихы" еңбегінде аралда 400-500 жылдық өсімдіктердің көптеп кездесетінін айтқан.
Some sources claim Sandwip island is around 3000 years old, and was a part of the Samatata realm. The sources state that Sandwip was originally connected to Chittagong by land and was disconnected by natural disasters. The island was inhabited by people even before Noakhali. Sandwip is mentioned in scholarly sources such as Tansi's report Lower Gangas in 150, The Baros Map in 1560, Sanchan the Abevel's drawing map, and the Anvel Curt's drawing map in 1752. Arab merchants began trading in the area since very early on. In the 14th century, a Sufi from Afghanistan called Sultan Balkhi visited the island and lived there for a few years. In the 16th century, the island became an important source of salt for Bengal. Frederick described the island as a densely populated, well cultivated island inhabited by Moors. In 1923, Sri Rajkumar Chakrabarty mentioned in History of Sandwip the prevalence of 400 to 500 year olplants on the island.
Ерте заманауи кезең
Сандуип аралы Мұғол империясы кезінде Фатхабад саркасының басқаруында болды. 17 ғасырдың басында арал португалдық қарақшы Антонио де Соуза Годиньоның билігінде болды, бірақ оған дейін шығыс Бенгалияның ірі бөлігін бақылаған бенгалдық индус әміршісі Кедар Рай басқарған. Пьер Дю Жаррик айтуынша, Кедар Рай португалдық қарақшылардың тағы бір тобының көмегімен Годиньодан Гоандвипті қайтарып алған. Мұғолдар мен Аракандықтар Кедар Райдан Сандуипті жаулап ала алмады. 1602 жылы Кедар Райдің қызметіндегі Монтаргильден келген португал қоныс аударушысы Домингос Карвалхо, Аракан мен Мұғолдарға қарсы шайқастарда Райге көмектескеннен кейін Сандуип губернаторы болды. Эммануэль де Маттос Читтагонгтен Карвалхоға португалдықтармен бірге көмекке келді, және олар аралды өзара және Гонсалвес арасында бөлісті. Филипп де Брито аралда бекініс салған. Әр жыл сайын Сандуиптен Ливерпульге тұзбен жүктелген шамамен 300 кеме келіп тұрған. Сол кезде Сандуип тұз өнеркәсібімен қатар кеме жасаумен де белгілі болды. Ақырында, арал Аракандықтар мен Мұсылман билеушілерімен бірлесіп португалдықтардың бақылауына көшті. Күні бүгінге дейін аралдағы кейбір архитектуралық ескертулер аралдың 17 ғасырдағы қарақшылар бекінісі болған тарихын көрсетеді. Португалия королі Филип III Карвалхоның еңбегі үшін оны абыройлы атаққа ие етті. Басқа дереккөздерде Карвалхоны Пратападития өлтірмеген, бірақ Мұғолдарға қарсы шайқаста жараланған және Хуглиге қашқан делінеді. Оның орнын Мануэль де Маттос басты, бірақ португалдықтар Маттостың өкілеттігі кезінде Сандуипте жеңіліске ұшырады және аралды Фатех Хан басып алды. Сандуипте үлкен шайқас болды, ол тек испандық 50 сарбаздық кеме аралға португалдықтарға Сандуип бекінісін басып алуға көмектесу үшін келгеннен кейін шешілді. Фатех Хан, 3000 мұсылман қарақшысы және аралдың барлық еркек мұсылман тұрғындары өлтірілді, Тибао Сандуиптің билеушісі болды. Разаги 700 піл, 200 кеме және 4000 сарбаз, сондай-ақ 90 000 әскерді Тибаоның әскеріне қосылу үшін жіберді, бірақ олар оның басқаруында болды. Кейін Тибао одақты бұзып, 1611 жылы "кеңесте капитандырын өлтіріп" барлық теңіз флотын басып алды. Тибао 80 зеңбірекпен жабдықталған кеме, 200 жылқы, 2000 жергілікті сарбаз және 1000 португал сарбазынан тұратын әскер құрды. Кейін Тибао Батекала (Бакола) раджасынан Оңтүстік Шахбазпур және Пательбанга аралдарын жаулап алды. 1616 жылы Тибао өзін тәуелсіз билеуші деп жариялап, Португалия империясының тәуелді билеушісі болуға және жыл сайын Португалия Гоасын үлкен мөлшерде күрішпен қамтамасыз етуге ұсыныс жасады. Келісімнің шарты бойынша, Гоаның португал вице-королі Тибаоға Араканға қарсы шайқаста көмектесуі керек еді, оны қазір Разагидің ұлы Мин Хамаунг басқарып отырған. Гоаның вице-королі келісімді қабылдап, Дон Франциско басқаратын флотты жіберді. Олар Тибаоның Араканға қарай бет алған елу кемесіне қосылды. Алайда Хамаунг пен оның голландтық одақтастары Тибаоны жеңіп, ол Сандуипке қашып кетті. 1617 жылы Сандуипті Мраук У басып алды, Тибаоны бұрынғы жағдайына түсіріп, көптеген тұрғындарын өлтірді. Көптеген португалдық қарақшылар да Хамаунг мұсылмандардың күшейіп бара жатқан күшінен қорқып, Читогонгке теңізшілер мен артиллериялықтар ретінде тасымалданды.
The island of Sandwip was administered under the Sarkar of Fatehabad under the Mughal empire. A the start of the 17th century, the island was under the rule of Antonio de Sousa Godinho, a Portuguese pirate, though it had previously been ruled by Kedar Rai, a Bengali Hindu chieftain who controlled large parts of eastern Bengal. According to Pierre Du Jarric, Kedar Rai managed to reclaim the governance of goandwip from Godinho with the help of another group of Portuguese pirates. The Mughals and the Arakanese failed to annex Sandwip from Kedar Rai. By 1602, a Portuguese settler from Montargil in Kedar Rai's service, Domingos Carvalho, managed to earn the governorship of Sandwip after assisting Rai in battles against the Arakan and the Mughals. Emmanuel de Mattos came from Chittagong to aid Carvalho in the Portuguese annexation, and they divided the island between them and Gonçalves. Philippe de Brito also established a fort on the island. It is said that each year about 300 salt loaded ships sailed from Sandwip for Liverpool. In addition to its salt industry, Sandwip also became known for its ship building at the time. Eventually, the Portuguese held the island in conjunction with the Arakanese and Muslim rulers. Even today some of the architecture on the island reflects the island's history as a 17th century pirate stronghold. Philip III, the King of Portugal, ennobled Carvalho for his efforts. Other sources say that Carvalho was not killed by Pratapaditya but was wounded in battle against the Mughals, and that he fled to Hugli. He was succeeded by Manuel de Mattos, but the Portuguese were defeated in Sandwip during Mattos' office and the island was taken by Fateh Khan. A great battle took place in Sandwip, and it was only resolved after a Spanish ship of 50 men arrived at the island to help the Portuguese take over the Sandwip Fort. Fateh Khan, 3000 Muslim pirates and all of the island's male Muslim inhabitants were killed, allowing Tibao to become the ruler of Sandwip. Razagyi despatched 700 elephants, 200 ships with 4000 men, and 90,000 soldiers to join Tibao's military, but be under his command. Tibao later broke the alliance and seized the entire naval fleet by "murdering its captains at a council" in 1611. Tibao developed a military of 80 cannon ships, 200 horses, 2000 native soldiers and 1000 Portuguese soldiers. Tibao later colonised the islands of South Shahbazpur and Patelbanga from the Raja of Batecala (Bacola). In 1616, Tibao denounced himself as an independent sovereign, offering to become a dependent ruler under the Portuguese Empire and annually provide Portuguese Goa with large amounts of rice. The condition behind the deal was for the Portuguese Viceroy of Goa to assist Tibao in a battle against Arakan, which was now ruled by Razagyi's son, Min Khamaung. The Viceroy of Goa accepted the deal and dispatched a fleet led by Don Francisco. They joined Tibao's fifty ships, sailing towards Arakan. However, Khamaung and his Dutch allies defeated Tibao, who fled back to Sandwip. By 1617, Sandwip was seized by Mrauk U, reducing Tibao to his former miserable condition and killing many of its inhabitants. Many Portuguese pirates were also transported to Chittagong as sailors and gunners as Khamaung feared the growing power of the Muslims.
Сандуипті моғолдар жаулап алды
1620 жылдары дін қызметкері Сэмюэл Пурхас Сандуип тұрғындарын басым көпшілігі мұсылман деп сипаттады және аралда 300 жылдық мешіт бар екенін айтты. Абдул Хаким – сол кезеңде белсенді болған Сандуиптен шыққан ортағасырлық бенгал ақыны. Делвар хан, сондай-ақ Раджа Дилал деп танылған, Сандуиптің соңғы қаракет билеушісі. Бұрынғы моғол офицері болған ол, жеке әскерімен аралды шамамен 50 жыл дербес басқарды. 1665 жылдың қараша айында Бенгалияның моғол губернаторы Шайста хан, голланд әскерінің қолдауымен Сандуипті жаулап алуды басқарған генерал Абуль Хасанды тағайындады. Дилвар сол кезде 80 жаста болды. Абуль Хасан Сандуипке шабуыл жасап, Дилавармен шайқасты, ол жебеден жараланғаннан кейін ормандарға қашты. Осы уақытта Аракан флоты Дилаварға көмек көрсету үшін Сандипке келді. Абуль Хасан Аракан флотына шабуылға дайындалды, бірақ олар шегінді, ал Абуль Хасан оларды қумай, Ноахалиге қайтты. Бұл туралы естіген шағаба Шаиста хан Абуль Хасанды нығайту үшін 1500 зеңбілші мен 400 атты әскерден тұратын қосымша флотты, Наварах (флот) суперинтенданты Ибн Хусейн, Джамал хан, Серандаз хан, Қарам хан және Мұхаммед Бегтің басшылығында жіберді. Олардың міндеті – Абуль Хасанмен бірлесіп жұмыс істеу, Сандуипті басып алу және Дилаварды жою болды. Ибн Хусейн бұл күштермен Сандуипке жақын Ноахалиге келді және Аракан флотының өтуін тоқтату үшін Мұхаммед Бегпен бірге тоқтады. Абуль Хасан және басқалары Сандуипке шабуыл жасап, Дилавардың ұлы Шарифті жаралап, тұтқынға алды. Содан кейін, қызу шайқастан кейін Дилавар мен оның ізбасарларын тұтқынға алып, Джахангирнагарға (Дакка) жіберді. Дилавардың көптеген ұлдары мен екі қызы болды: Мусабиби мен Марям Биби. Ұлдарының ішінде Шариф ханның есімі ғана белгілі. Өтемақы ретінде Шаиста хан Дилавардың кіші ұлдарына Дака маңындағы Патаргата Митапукурдағы Далешвари өзенінің жағасындағы 10-12 ауылдан иелік берді. Бірақ екі жүз жылдан кейін бұл ауылдар өзеннің эрозиясынан жойылды. Содан кейін отбасы Савардағы Ганда ауылына көшіп кетті. Аракандықтар португалдармен де қарым-қатынаста болды, нәтижесінде португалдар моғолдарға көмектесті. 1666 жылдың 26 қаңтарында Сандуипті моғолдар жаулап алды және еуропалық қаракеттердің бас капитаны марапатталды. Дилалдың күйеу баласы Чандхан 1670 жылдары танымал болды, ал моғол әкімшілігі Сандуиптен түсетін табысты жинау Хан олардың жағында болмаса, оңай шаруа емес екенін түсінді. Сандуиптің жалға алу шарты табыс жинауды жеңілдету үшін Ханға берілді. Жалға алу шартын жасасқаннан кейін Хан, Сандуиптің үлкен аумағынан табыс жинау өзіне ғана күш келмейтінін түсінді. Ол аралдың әртүрлі бөліктерін екі туысы Бахтияр Мұхаммед пен Мұхаммед Ханифке, сондай-ақ Канунго кеңсесінің қызметкері Бакла Чандрадуиптің Мадхусудан Чадхуриге тапсырды. Кейіннен бұл жалға алушылар Сандуиптің заминдары болды. Хан аралдың жартысынан астамын өзіне қалдырып, қалғанын Бахтияр Мұхаммед пен Мұхаммед Ханифке сегізден бес бөліктен, ал Мадхусудан Чоудхуриге сегізден үш бөліктен үлестірді. Сандуиптің бір бөлігі, Шоло Анна, түрлі шығындарды жабу үшін ортақ меншікте болды. Кейіннен қосалқы келісімшарт бойынша жалға алынған жерлердің бір бөлігі Дихи Мусапур, Дихи Бахарпур және Дихи Рампур деп аталды. Ханның штаб-пәтері Мусапур Дигидің батысында орналасқан және қазір ғимарат жоқ болғанымен, Садари Бхита деп аталады. 1690-1730 жылдары Сандуиптің заминдары Чандханның екі ұлы Джунудхан мен Мукимхан, Мұхаммед Ханифтің ұлы Мұхаммед Муким, сондай-ақ Мадхусудан Чадхуридің ұлы Жандардан Чадхури болды. Чандханның мұрагерлері болғандықтан Джунудхан мен Мукимхан аралды билеуде басымдық танытты. Келесі кезеңде аралдың көрнекті жер иелері Мұхаммед Раджа (Джунуд Ханның ұлы), Мұхаммед Хусейн (Муким Ханның ұлы), Бахар Мұхаммед және Зафар Мұхаммед (Мұхаммед Мукимнің ұлдары) және Рамчандра Чодхури (Жандардан Чодхуридің ұлы) болды. Бахарпур Бахар Мұхаммедтің заминдарисі есімімен аталған. Мұхаммед Хусейн 1743 жылы қайтыс болды. Сандуиптің келесі заминдары Чоудхури Абу Тораб Хан, Мұхаммед Мурад, Мұхаммед Ибрагим, Мұхаммед Васим, Мұхаммед Акбар және Сурья Нараян Чоудхури болды. 1750-1763 жылдары Әбу Тораб басқа заминдарды жеңіп, аралды біртұтас билік астына біріктірді. Хідрпурдың Гошаль әулетінің негізін қалаушы және Читтагонгтың алғашқы британдық губернаторы Гарри Верелсттің кеңсе қызметкері Гошаль 1763 жылы Верелстке Сандуипті отарлап, моғол вададары Озакур Малды өзімен алмастыруды ұсынды. Verelst қызметкерлерінің бірі Вишнучарн Басу Британдық Сандуипте алғашқы вададар болды. Рам Кишор Бадужедж Басудың орынбасары болып тағайындалды. Әбу Тораб Гошальдың билігін қабылдай алмады және оған қарсы күресті, бірақ соңында жеңіліске ұшырады. Моғол кезеңінде Сандуипте кеме жасау өндірісі кеңінен дамыды. 17 ғасырда Сандуиптің кеме жасаушылықтары Осман халифалары үшін соғыс кемелерін жасау үшін пайдаланылды. 18 ғасырдың соңы мен 19 ғасырдың басында Армян саудагерлері аралда бизнес жасауды бастады. Ходжа Каворке, Ходжа Майкл және Аға Баршик Сандуипте бірнеше тұз фермаларына ие болды, ал итальяндық саяхатшы Никколо Мануччи тұз фабрикаларының бар екенін атап өтті.
In the 1620s, cleric Samuel Purchas described the inhabitants of Sandwip as majority Mohammedans and mentioned the presence of a 300 year old mosque in the island. Abdul Hakim was a prominent medieval Bengali poet from Sandwip who was active in this period. Delwar Khan, also known as Raja Dilal, was the final pirate ruler of Sandwip. A former Mughal officer, he and his private army governed the island independently for about 50 years. In November 1665, Shaista Khan, the Mughal governor of Bengal, appointed General Abul Hasan to lead the conquest of Sandwip with the support of the Dutch military. Dilwar was 80 years old by that time. Abul Hassan attacked Sandwip and fought with Dilawar, who after being hit by an arrow fled to the jungles. Meanwhile, the Arrakanese fleet came up to Sandip to render assistance to Dilawar. Abul Hassan prepared to assault the Arrakanese fleet, which withdrew, and Abul Hasan, not pursuing it, retired to Noakhali. Nawab Shaista Khan, on hearing of this, sent another fleet consisting of 1,500 gunners and 400 cavalry, commanded by Ibn i Husain, Superintendent of the Nawarah (Fleet), Jamal Khan, Serandaz Khan, Qaramal Khan, and Muhammad Beg to reinforce Abul Hassan; to co operate with the latter and occupy Sandwip; and to extirpate Dilawar. Ibn i Husain with this reinforcement moved up to Noakhali, in front of Sandwip, and halted there with Muhammad Beg in order to blockade the passage of the Arrakanese fleet. Abul Hassan, with others, then attacked Sandwip, wounded and captured Sharif, son of Dilawar, and also captured, after severe fighting, Dilawar and his followers, and sent them prisoners to Jahangirnagar (Dacca). Dilawar had many sons and two daughters; Musabibi and Maryam Bibi. Among his sons, only the name of Sharif Khan is known. As a means of compensation, Shaista Khan granted Dilawar's younger sons a jagir of 10 12 villages on the banks of the Dhaleshwari River in Patharghata Mithapukur near Dhaka. These villages were destroyed due to fluvial erosion two hundred years later. The family then relocated to the village of Ganda in Savar. The Arakanese also fell out with the Portuguese, which led to the Portuguese assisting the Mughals. By 26 January 1666, the Mughal conquest of Sandwip was successful and the chief captain of the european pirates was rewarded. Dilal's son in law Chand Khan rose to prominence in the 1670s and the Mughal administration realised that collecting Sandwip's revenue would not be an easy task if Khan was not on their side. Sandwip's lease arrangement was given to Khan to facilitate revenue collection. After settling the lease, Khan realised that it would not be possible for him to collect the revenue of the vast Sandwip alone. He subcontracted various parts of the island to two relatives, Bakhtiyar Muhammad and Muhammad Hanif, as well as Madhusudan Chaudhuri of Bakla Chandradwip, an employee of the Qanungo office. These lessees later became the Zamindars of Sandwip. Khan left more than half of the island to himself and then distributed five eighths of the remainder to Bakhtiyar Muhammad and Muhammad Hanif and three eighths to Madhusudan Chowdhury. A portion of Sandwip, Sholo Anna was jointly owned to meet various expenses. Part of the sub contracted lessees later became known as Dihi Musapur, Dihi Bakharpur and Dihi Rampur. Khan's headquarters was located west of the Musapur Dighi (lake) and continues to be known as Sadari Bhita although the building is no longer standing. From around 1690 to the 1730s, the zamindars of Sandwip were Chand Khan's two sons, Junud Khan and Muqim Khan, Muhammad Hanif's son Muhammad Muqim, as well as Madhusudan Chaudhuri son Janardan Chaudhuri Being the successors of Chand Khan, Junud Khan and Muqim Khan generally dominated rule over the island. In the next period, the prominent landowners of the island were Muhammad Raja (son of Junud Khan), Muhammad Husayn (son of Muqim Khan), Bakhar Muhammad and Zafar Muhammad (sons of Muhammad Muqim) and Ramchandra Chaudhuri (son of Janardan Chowdhury). Bakharpur was named after Bakhar Muhammad's zamindari. Muhammad Husayn died in 1743. The next zamindars of Sandwip were Chowdhury Abu Torab Khan, Muhammad Murad, Muhammad Ibrahim, Muhammad Wasim, Muhammad Akbar and Surya Narayan Chowdhury. From 1750 to 1763, Abu Torab overpowered the other zamindars and dominated the island under a single authority. Ghoshal, the founder of Khidrpur's Ghoshal dynasty and the clerk of Harry Verelst, the first British governor of Chittagong, suggested that Verelst colonise Sandwip in 1763 and replace the Mughal wadadar Ozakur Mal with him. One of Verelst's employees Vishnucharan Basu took the role as the first Wadadar in British Sandwip. Ram Kishore Badujej was appointed as Basu's deputy. Abu Torab could not accept Ghoshal's authority and fought against it, but was ultimately defeated. The volume of shipbuilding in Sandwip increased extensively during the Mughal period. In the 17th century, the shipyards of Sandwip were used to build warships for the Ottoman caliphs. In the late 18th century to early 19th century, Armenian merchants began to do business on the island. Khojah Kaworke, Khojah Michael and Agha Barshick owned several salt farms in Sandwip, and the existence of salt factories were noted by Italian traveller Niccolao Manucci.
Қазіргі заман
Уақыт өте келе арал британдықтардың билігіне өткенде, онда бенгалдықтардың әртүрлі халқы қоныстанды, олардың ішінде мұсылмандар да, индуистер де болды, көптегендері Даккадан келген, сондай-ақ буддалық аракандықтар да бар еді. Жұмыс істейтін халық шаруалар, балықшылар, қарақшылар мен тонаушылардан құралды. Британдықтар бастапқыда аралды басқаруда қиындықтарға тап болды, себебі арал тұрғындары жиі шағымданып отырды. Соңында олар комиссар тағайындады, бірақ ол да Талуқдарлардан келіп түсетін үнемігі өтініштерге байланысты аралды басқарудың қиындықтарына шағымданды. Әбу Тораб 1767 жылы Бенгалиядағы британдықтарға қарсы алғашқы шаруалар көтерілісін жетекшілік етті. Дүрбелеңді әкімшілік салдарынан 1785 жылы арал тікелей аудандық коллектордың қарауына берілді. 1822 жылы арал Ноахали ауданының құрамына кірді. 1912 жылы Сандуиптен көптеген мұсылман ер адамдары Балқан соғысы кезінде Осман империясының жағында соғысу үшін Балқан түбегіне сапар шекті. Үнді Ұлттық Конгресінің президенті Кешаб Гош 1930 жылы Сандуипте Заңды бұзу науқанын жетекшілік етті. Сингапур үкіметі елге әскери медициналық миссия жіберді, ол кейін Сандуипке жөнелтілді, онда олар шамамен 27 000 адамды емдеді және обаға қарсы вакцинация жұмыстарын жүргізді. 1971 жылғы Бангладеш Азаттық соғысы кезінде Сандуип 1-ші секторға қосылды. 10 мамырда көптеген бейбіт тұрғындар қаза тапты, олардың ішінде Сандуип қаласындағы адвокат Жахедур Рахман Каргил көпірінде өлтірілді. Сол күні Читтагонг колледжінің студенті Жасим Уддин Сандуипте тұтқындалып, Читтагонгқа түрмеге қамалды. Кейін ол босатылды, бірақ бенгалдық азаттық күрескері ретінде күресін жалғастырды, нәтижесінде 10 желтоқсанда өлім жазасына кесілді. "Күштер мақсаты 2030" аясында Сандуип арнасында кемелерді тоқтату мүмкіндігі бар Бангладеш Әскери-теңіз күштерінің штаб-пәтері салынуда.
By the time the island came under British rule, it had a mixed population of Bengalis, both Muslim and Hindu, many of whom had arrived from Dhaka, as well as Buddhist Arakanese. The working population consisted of farmers, fishermen, pirates, and robbers. The British initially struggled in administrating the island as its inhabitants frequently made complaints. They eventually appointed a commissioner but he too would complain of the difficulties in managing the island with constant petitions from the Taluqdars. Abu Torab led Bengal's first anti British peasant rebellion against Captain Nollekins in 1767. As a result of the tumultuous administration, the island was given direct attention to the District Collector in 1785. In 1822, the island joined the District of Noakhali. In 1912, many Muslim men from Sandwip travelled to the Balkan Peninsula to fight alongside the Ottoman Empire during the Balkan Wars. Keshab Ghosh, a President of the Indian National Congress, led the Violation of Law movement in Sandwip in 1930. The Government of Singapore sent a military medical mission to the country, which was then deployed to Sandwip where they treated nearly 27,000 people and carried out a smallpox vaccination effort. During the Bangladesh Liberation War of 1971, Sandwip was included in Sector 1. On 10 May, many civilians were murdered including Jahedur Rahman, a lawyer in Sandwip town, who was killed on Kargil Bridge. On the same day, Jasim Uddin, a student at the Chittagong College, was arrested in Sandwip and taken to Chittagong to be imprisoned. He was later released but continued as a Bengali freedom fighter, leading to his execution on 10 December. A Bangladesh Navy fleet headquarters at the Sandwip Channel with ship berthing facilities is being constructed as part of the Forces Goal 2030.
Ауыл шаруашылығы
Сандуип аралы Мегна өзенінің сағасынан келген шөгінділердің нәтижесінде пайда болған. Бұл жерді құнарлы етеді. Сандуиптегі халқының көп бөлігі ауыл шаруашылығымен айналысады. Олар күріш, джут, картоп, бетель жапырағы, бетель жаңғағы, жасыл бұрыш, қант қамысы, түймекей, помидор, баклажан, гүлді капуста, бамия, капуста, жүгері, бұршақ, тәтті картоп, сәбіз және тағы да басқаларын өсіреді. Сондай-ақ, олар қарбыз, манго, жаңғақ, банан, кокос, папайя, гуава, куль және құрма сияқты жемістерді де өсіреді.
Sandwip Island was formed by silt deposits from the estuary of the Meghna river. This makes the land fertile. Agriculture is the main occupation of most people on Sandwip. They cultivate paddy, jute, potato, betel leaf, betel nut, Green chilli, sugarcane, radish, tomato, brinjal, cauliflower, Ladies finger, Cabbage , Maize, Beans, sweet potato, carrot, etc. They cultivate fruit including watermelon, mango, jackfruit, banana, Coconut, papaya, guava, kul, and dates.
Табиғи апат
Сандуиптің географиялық орналасуы аралды 200 жылдан бері тропикалық циклон мен дауыл толқындарына осал етіп келді, себебі әлемдегі циклонның шамамен 10% Бенгал шығанағында пайда болады. 1825, 1876, 1970, 1985, 1991 және 1997 жылдары Сандуипке қатты зиян келтірген циклон мен торнадолар соқты. 1991 жылғы циклонның нәтижесінде, Бангладештің алыс аймақтардағы ауылдық кеңесі арал тұрғындарын қорғау үшін дауыл ескерту сигналдарын кеңінен тарату, сондай-ақ Әлеуметтік даму қауымдастығы сияқты қоғамдық ұйымдар басқаратын көмек және қалпына келтіру бағдарламалары арқылы күшейтілген шаралар қабылдауға кірісті, бұл болашақ табиғи апаттардың әсерін азайтуға бағытталған.
The geographical location of Sandwip has made the island more vulnerable to tropical cyclones and storm surges for over 200 years, since nearly 10% of the world's cyclones develop in the Bay of Bengal. In the years 1825, 1876, 1970, 1985, 1991, and 1997, Sandwip was affected by devastating cyclones and tornadoes. As a result of the 1991 cyclone, the Bangladesh Remote Union Council began to take more enhanced measures to protect residents of the island through wider distribution of storm warning signals, as well as relief and rehabilitation programs led by NGOs such as the Association for Social Advancement to reduce the impact of future natural disasters.