Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Герберт Стансер OBE (т. Поклингтон, Йоркшир, Англия, 17 сәуір 1878 ж. – ө. 1962 ж. қазан) – 19 ғасырдың соңындағы ағылшын велошабандығының шебері. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Британдық велотуристер клубының (CTC) басқарушыларының бірі болды. Ол жыл сайынғы жасөспірімдер арасындағы 10 мильдік "GHS" жеке уақыт сынағы чемпионатымен еске алынады.
George Herbert Stancer OBE (b. Pocklington, Yorkshire, England, 17 April 1878 –d. October 1962) was an English racing cyclist of the late 19th century who became one of the administrators of the British Cyclists' Touring Club (CTC) after World War I. He is commemorated by the annual juvenile 10 mile "GHS" individual time trial championship.
Алғашқы жылдар
Стансер Йоркширдегі Йорктан шығысқа қарай 14 миль қашықтықта орналасқан Поклингтон ауылында дүниеге келген. Оның әкесі жергілікті газетті, The Pocklington Weekly News-ті иеленіп, басқарған. 14 жасында Стансер осы газетке велосипед туралы мақалалар жазды. 1898 жылы Йоркшир жол клубының мүшесі болды және өмірінің соңына дейін клубта қалды. Досы Фредерик Томас Бидлайк сияқты, Стансер үш дөңгелекті велосипедті ұнатты. 1910 жылы Стансер мен Л. С. Лик тандемді үш дөңгелекті велосипедте Road Records Association London Brighton және кері жол рекордтық көрсеткішін 5 сағат 59 минут 51 секундпен жаңартты.
Stancer was born in Pocklington, a village 14 miles east of York in Yorkshire. His father owned and ran the local newspaper, The Pocklington Weekly News and at 14 Stancer wrote cycling articles for it. He became a member of the Yorkshire Road Club in 1898 and remained with the club until his death. Like his friend, Frederick Thomas Bidlake, Stancer favoured the tricycle. Stancer and L. S. Leake beat the Road Records Association London Brighton and back record on tandem tricycle in 1910, with a time of 5 hours 59 minutes 51 seconds.
Әкімші және журналист
Ол 1944-1950 жылдары Үш дөңгелекті велосипедтер қауымдастығының тұңғыш президенті болды. Ол тоғыз жыл бойы «Велосипед» журналының редакторы, журналист болып жұмыс істеді. 1920 жылы ол Велосипедшілер туристік клубының президенті болды, сол кезде мүшелік саны 8 500-ге дейін азайған еді. 1945 жылы ол зейнеткерлікке шыққан кезде мүшелерінің саны 50 000-нан асып кетті. «Велосипед» газеті былай жазды: «Жаңа басшы, әрине, керемет емес болғанымен, өте тазалыққа ұмтылды. Бес шиллингтік (25 пеннилік) жарна екі есеге артты, және көптеген адамдар осындай саясаттың «ақылсыздығына» бас шайқаса да, оның сәттілігіне күмән болған жоқ, ал мүшелік саны он бес, жиырма, жиырма бес және отыз мыңға жетті». Ол 34 жыл атқару комитетінде жұмыс істегеннен кейін Road Records Association-ның президенті болды. Британдық жарыс велосипедшілері лигасы ұсынған кезде ол жолдағы жаппай жарыстарды қайта жаңғыртуға қарсы болды. Оның және Ұлттық велосипедшілер одағының қорқынышы, жарысты өткізуге полициядан рұқсат сұрау велосипедшілердің жарыстарды, немесе кемінде сағатқа қарсы жеке жарыстарды кедергісіз өткізуге деген құқығын жояды деп еді. «Сәтсіз көтеріліс» деген тақырыпта ол «Велосипед» журналында былай деп жазды:
He was the first president of the Tricycle Association from 1944–1950. He worked as a journalist, editor of Cycling magazine for nine years. In 1920, he took over as president of the Cyclists Touring Club at a time when membership had dwindled to 8,500. By the time he retired in 1945, membership had exceeded 50,000. The Bicycle wrote: "The new broom, if it went to work in unspectacular fashion, swept exceedingly clean. The five shilling [25p] subscription was doubled, and although many heads were shaken at the 'folly' of such policy, its success was never in doubt, and membership figures ascended into the fifteen, twenty, twenty five, and thirty thousand classes." He became president of the Road Records Association after 34 years on its executive committee. He was an opponent of the revival of massed racing on the road when it was proposed by the British League of Racing Cyclists. His fear, and that of the National Cyclists' Union, was that asking the police for permission to hold a race ended the freedom of cyclists to hold races, or at any rate lone races against the clock, without interference. Under the headline A hopeless revolt, he wrote in Cycling:
Олар салдарына қарамастан, қауіпті тәжірибеге батылып кірісті. «Тәуелсіздер» жарыстарды полиция рұқсатымен және полиция қорғауымен өткізуді қалайды деп түсінемін, ал рұқсат алынбаған жағдайда, олар жарнамалық қызметтен бас тартып, жабылатын болады. Егер біз жол жарыстарын полиция бақылауына ерікті түрде тапсырсақ, біз оның өлім қағазына қол қоямыз. Егер біз жолда жарыс жасағымыз келсе, құдайға шүкір, біз оны бос азаматтар ретінде жасайық, полиция рұқсатымен емес. Велосипед импорттаушысы және көтерме саудагері Рон Китчинг оның туралы былай деді: «Ол өте әдепті адам еді; ол ешқашан дұрыс емес сөз айтпады немесе ызаландырмады». Стансер 1943 жылы британдық велосипед спортының ең жоғары наградаларының бірі – Бидлаке естелік сыйлығымен марапатталды.
They have plunged into their dangerous experiment without regard for the consequences I understand that the 'rebels' want to go on holding races by police permit and under police protection; and when this is withdrawn they are apparently content to put up the shutters and go out of business as promoters If we voluntarily place road racing under police control, we sign its death warrant If we are to race on the road, for heaven's sake let us do it as free citizens, and not by permission of the police. The cycling importer and wholesaler, Ron Kitching, said of him: "He was a very proper gentleman; he never said a wrong word or got overheated." Stancer was awarded the Bidlake Memorial Prize, one of British cycling's top honours, in 1943.
Ескерткіштер
Стансердің қайтысынан кейін, жас велосипедшілерді дамыту және қолдау мақсатында сенім қоры құрылды. 1970 жылы Жолдық уақыт сынақтары кеңесі (қазіргі Велосипедтік уақыт сынақтары) ұлттық мектептер арасында 10 мильдік жеке жүріс чемпионаты енгізілді.
After Stancer's death, a trust fund was established to promote and encourage young cyclists. A national schools 10 mile time trial championship was instituted, adopted in 1970 by the Road Time Trials Council (today Cycling Time Trials).