Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздық роялистік әскери шенеунік (1766–1793)
French royalist military officer (1766–1793)
Луи Мари де Сальг, Лескур маркизі (13 қазан 1766 – 4 қараша 1793) – француз әскерінің офицері және француз революциясына қарсылас, Анри де ла Рошжаклеленнің туысы.
Louis Marie de Salgues, marquis de Lescure (13 October 1766 – 4 November 1793) was a French soldier and opponent of the French Revolution, the cousin of Henri de la Rochejaquelein.
Ерте өмір
Версальде дүниеге келді және он алты жасында тастап кеткен Әскери мектепте білім алды. Лескур Корольдік Пьемонт полкіндегі атқыштар ротасының командирі болды. 1791 жылы ол өзінің туысы Виктория де Доннисан де Ла Рошжакленге үйленді, ол сондай-ақ Вендеядағы тағы бір роялистік көтерілісші Анри де Ла Рошжакленнің де туысы еді. Революция идеяларына қарсы болғандықтан, ол 1791 жылы эмиграцияға кетті, бірақ көп ұзамай қайтып оралып, 1792 жылдың 10 тамызындағы көтеріліске қатысып, Париж жұртынан Тюильри сарайын қорғауға атсалысты. Одан кейін күні ол астананы тастап кетуге мәжбүр болды және Брессуир маңындағы Клиссон сарайына паналады.
He was born in Versailles and educated at the École Militaire, which he left at the age of sixteen. Lescure was in command of a company of cavalry in the Regiment de Royal Piémont. In 1791, he married his cousin Victoire de Donnissan de La Rochejaquelein, who was also the cousin of Henri de La Rochejacquelein, another royalist rebel of Vendée. Being opposed to the ideas of the Revolution, he emigrated in 1791, but soon returned, and, on the Insurrection of 10 August 1792, took part in the defence of the Tuileries Palace against the mob of Paris. The day after, he was forced to leave the capital, and took refuge in the château of Clisson near Bressuire.
Вандедегі соғыс
Вендеде Республикаға қарсы көтеріліс басталғанда, ол тұтқынға алынып, бүкіл отбасымен бірге көтерілістің ұйымдастырушыларының бірі ретінде түрмеге қамалды. Ол роялистер тарапынан босатылып, олардың басшыларының бірі болды. Лескюр 1793 жылғы мамыр айында Туар қаласындағы шайқасқа қатысты. Фонтенэй-ле-Конт шайқасында ол қалаға бірінші болып кіріп, ішіндегі роялистер тұтқындарын босатты. Ол маусым айында Саумр шайқасында жараланды. Нантқа жасаған сәтсіз шабуылдан кейін, ол Ла Рошжаклеленмен бірігіп, тарап кеткен католик және корольдік армияның әскерлерін қайта жинауға тырысты. Француз революциялық армиясының генералы Франсуа Жозеф Вестерманға қарсы тұрған олардың шаруа әскерлері бірнеше жеңіліске ұшырады, бірақ 1793 жылғы 19 қыркүйекте Тиффож мен Шоле арасында жеңіске жетті. Тиффойда оқтан бас жарақаты алды. Күрес содан кейін Шатильон маңында шоғырланды, оны республикашылар бірнеше рет басып алып, қайта жоғалтты. Лескюр Эрне мен Фужер арасындағы Ла-Тремблай шайқасында, Ла-Тремблай сарайының жанында қаза тапты.
On the outbreak of the Revolt in the Vendée against the Republic, he was arrested and imprisoned with all his family, as one of the promoters of the rising. He was set free by the Royalists and became one of their leaders. Lescure fought at Thouars in May 1793. At the Battle of Fontenay le Comte, he was the first to enter the city and free the Royalist prisoners inside. He was wounded at the Battle of Saumur in June. After an unsuccessful attack on Nantes, he joined forces with La Rochejaquelein and tried in vain to rally the troops of the dispersed Catholic and Royal Army. Their peasant troops, opposed to the French Revolutionary Army General François Joseph Westermann, sustained multiple defeats, but finally gained a victory between Tiffauges and Cholet on 19 September 1793. He was seriously wounded by a bullet to the head at Tiffauges. The struggle was then concentrated around Châtillon, which was time after time taken and lost by the Republicans. Lescure was killed near the château of La Tremblaye at the Battle of La Tremblaye, between Ernée and Fougères.