Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Type 93 және Type 100 жалын шашу машиналары (九十三式小火焔発射機/百式火焔発射機) – Екінші Қытай-жапон соғысы мен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон императорлық армиясы және Жапон императорлық теңіз күштерінің SNLF бөлімдері қолданған жалын шашу машиналары.
The Type 93 and Type 100 flamethrowers (九十三式小火焔発射機/百式火焔発射機) were flamethrowers used by the Imperial Japanese Army and Imperial Japanese Navy's SNLF during the Second Sino Japanese War and World War II.
Тарих және дамуы
Еуропадағы жапондық әскери бақылаушылар Бірінші дүниежүзілік соғыстың окоптық соғыс жағдайында, әсіресе жауынгерлік бекіністер, бункерлер, пулеметтік қасқыр қақпалары және осы сияқты қорғалған нысандарға қарсы жалын тастағыштардың тиімділігін байқады. Осындай нысандар 1904-1905 жылдардағы Ресей-Жапон соғысы кезінде Порт-Артурды қоршау кезінде жапон армиясына үлкен қиындықтар тудырған еді. Еуропалық конструкцияларға негізделген 93-үлгі жалын тастағыш 1933 жылы қабылданып, қолданысқа енгізілді. Ол Маньчжурияда Қытай Республикасының нашар дайындықпен келген Ұлттық-азаттық армиясына және жергілікті соғыс лордтарының күштеріне қарсы қолданылып, айқын психологиялық әсер етті. Дегенмен, қыздырылған электр сымына негізделген тұтандыру жүйесі суық ауа райында сенімсіздікке ұшырады, нәтижесінде 1940 жылы 100-үлгі жалын тастағыш құрылды. Екі үлгі де Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қолданыста болды.
Japanese military observers stationed in Europe noted effectiveness of flamethrowers during the trench warfare conditions of World War I, particularly against battlefield fortifications, bunkers, pillboxes and similar protected emplacements, which had given the Japanese Army such grief during the Siege of Port Arthur during the Russo Japanese War of 1904 1905. The Type 93 flamethrower, largely based on European designs, entered service in 1933. It was used in Manchukuo against the ill prepared National Revolutionary Army of the Republic of China and against local warlord forces with considerable psychological effect. However, its ignition system based on a heated electrical wire had reliability issues under cold weather conditions which led to a redesign designated the Type 100 flamethrower in 1940. Both types remained in service during World War II.
Жауынгерлік іс-әрекет
Жапон жаяу әскер дивизияларының инженерлік полктеріне жалын шашушылар берілді. Әдеттегі инженерлік полк алтыдан жиырмаға дейін жалын шашушымен жабдықталды, оларды арнайы жалын шашушы ротасы басқарды. 100-ші үлгідегі жалын шашушы негізінен Тынық мұхиты соғысының басында, көбінесе Голландиялық Шығыс Индияда, Бирмада және Филиппинде қолданылды. 1942 жылы Палембанг шайқасына 100-ші үлгідегі жапондық парашютистері қатысты. Жапония қорғанысқа көшкендіктен және жау бекіністеріне шабуылдау мүмкіндігі шектеулі болғандықтан, соғыстың кейінгі кезеңдерінде жалын шашушыларға аса қажеттілік болмады. Соғыстың соңында жапон армиясы 100-ші үлгідегі жалын шашушыны, көбінесе тиімді танкіге қарсы құралдардың жетіспеуіне байланысты, танкіге қарсы қару ретінде қолдануға тырысып, белгілі бір табысқа қол жеткізді.
Flamethrowers were assigned to engineering regiments within each Japanese infantry division. A typical engineering regiment would be equipped with between six and twenty flamethrowers, which were operated by a designated flamethrower company. The Type 100 Flamethrower was primarily used in the early stages of the Pacific War, mostly in the Dutch East Indies, Burma and the Philippines. Type 100 equipped Japanese paratroopers participated in the Battle of Palembang in 1942. There was little need for flamethrowers later in the war since Japan was on the defensive and had few opportunities to attack enemy fortifications. In later stages of the war, the Japanese army attempted to use the Type 100 flamethrower as an anti tank weapon, largely due to lack of any effective anti tank guns, and with some success.