Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Кеуіндік миномет" деп қате аталатын, одақтас әскерлерде кең таралған Япон граната тастағышы немесе жеңіл минометі, Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхитындағы театрда кеңінен қолданылды. Ол "тізе минометі" деген лақап атқа ие болды, себебі одақтастар бұл құралды табағын тізеге тіреп атуға болатыны туралы жаңылыс пікірде болды. Бірақ, осылай атуға тырысқан кез келген адам оның күшті кері соққысынан ауыр көгалды немесе тіпті жамбас сүйегінің сынуын алды.
The , inaccurately and colloquially known as a knee mortar by Allied forces, is a Japanese grenade launcher or light mortar that was widely used in the Pacific Theater of World War II. It got the nickname the "knee mortar" because of an erroneous Allied belief that these launchers could be fired by propping its plate against the leg. However, anyone trying to fire it this way would receive a severe bruise (or sometimes a broken femur) from its hefty recoil.
Өмірбаян
Жапон армиясы гранаталардың аз қашықтықты қару екенін ескеріп, оларды жаяу әскерінің жақын арадағы шайқасына бейімдеу жұмыстарын бастады. Жапон армиясы ұрыс даласында гранаталар мен минометтердің қолданылуын зерттегеннен кейін, қол гранаталары, мылтық гранаталары және граната тастағыштар мен миномет оқ-дәрілерін (кішкентай минометтер) қалалық, траншеялық және ормандағы шайқас сияқты жақын қашықтықтағы шайқас орталарына сәйкес етіп жасады. Осы жұмыстың бір бөлігі ретінде, 1932 жылға қарай Жапон армиясы дерлік кез келген жағдайға бейімделетін сынық гранаталар жиынтығын қабылдады. 91-ші үлгідегі сынық гранатаны қолмен лақтыруға, инелі лақтырғыштан атуға немесе минометке ұқсас граната тастағыш – 89-шы үлгіде қолдануға болады.
The Japanese Army, noting that grenades were short ranged weapons, began efforts to optimize these weapons for close in infantry fighting. After studying employment of grenades and mortars on the battlefield, the Japanese Army developed hand grenades, rifle grenades, and grenade and mortar shell dischargers (small mortars) suited to warfare in typical short range combat environments such as urban, trench, and jungle warfare. As part of this effort, the Japanese Army had adopted by 1932 a set of fragmentation grenades with almost universal adaptability. The Type 91 fragmentation grenade could be thrown by hand, fired from a spigot type launcher, or used in a mortar like grenade discharger, the Type 89.
Құрылымы мен жұмыс істеуі
89 типті ауыр граната тастағыш 1929 жылы қабылданып, бірақ өндіріс 1932 жылға дейін басталмады. Ол бұрынғы 10 типті граната тастағыштан айырмашылығы – оның ұңғысы бұрылған. 89 типті граната тастағыш екі түрлі граната немесе снарядты атуға қабілетті: 89 типті тастағышқа бейімделген, әдеттегі жаяу әскердің жарғыш гранатасы – 91 типті граната, және жарылыс қуаты жоғарырақ, соққымен жарғыш снаряд – 89 типті 50 мм снаряд. 89 типті тастағыштан атылғанда, 91 типті жарғыш гранатаға жанар май базасы мен уақыттық фитиль орнатылды. Ол тікелей соққыда жарылмайды, бірақ ұшу барысында тұтандыруға арналған. Гранатаны ату механизміндегі әлсіз серпімді серіппе, граната атылғанда оқтың соққысын кері жылға беруге мүмкіндік берді, соның салдарынан 7-8 секундтық кешігуі бар уақыттық фитиль тұтандырылды. Осы жүйе арқасында 91 типті гранаталарды джунглидің арасынан немесе кішкентай тесіктер арқылы нысанаға жеткенше кездейсоқ соқтығысып жарылып кетпес үшін жіберуге болады. 89 типті тастағышты бір адам да басқара алатын болса да, көбінесе 3 адамнан тұратын экипажпен қолданылды, бұл оған минутына шамамен 25 оқтың ату жылдамдығына қол жеткізуге мүмкіндік берді. 89 типті тастағышпен жеңіл минометке шамалас қуатты соққымен жарғыш снарядты да қолдануға болады. Салмағы шамамен 300 кг болатын ол 89 типті 50 мм снаряды ретінде белгілі болды және жоғары жарылғыш (HE), тұтандырғыш және түтіндік түрлерінде жасалды. Снарядты ату үшін (оның алдынан соққыға арналған, соққыда жарылатын фитилі болған) оны тастағыштың түтігіне төңкеріп салды. 89 типті тастағышты 45 градус бұрышта орнатып, тастағыш механизміндегі өзгермелі камера көлемін реттеу арқылы нысанаға дейінгі қашықтықты өзгерте отырып (Granatnik wz. 36-ны да қараңыз), жауынгерлер джунглидің шатырындағы кішкентай ашық жер арқылы 50 мм-лік соққымен жарғыш снарядты атып, әртүрлі қашықтықтағы бірнеше нысананы атуды реттей алады. Бұл әдіс терең орлардан немесе шұңқырлардан, сондай-ақ салынған қала немесе қала ішіндегі шайқаста әртүрлі ғимараттар арасында да тиімді болды. 89 типті тастағыш Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде Маньчжуриядағы Халхин-Гол шайқасында қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл қару 1942 жылдың мамыр айында Коррегидор шайқасында одақтас әскерлеріне қарсы тиімді қолданылды. Ол сондай-ақ Бирма және Тынық мұхиты аралдарында да қолданылды. Жапон теңіз әскерінің парашютистері 89 типті тастағышқа арналған арнайы контейнерлерді өз жабдықтарына бекітіп алып, қону аймағында оттық қолдау көрсету үшін пайдаланды. Бұл қарудың көшірмелері Демакиджо, Джокьякартада жасалған. Басқалары Қытайдағы азаматтық соғыста және Корея соғысында коммунистік күштер тарапынан қолданылды. Ал Вьетнам соғысы кезінде Вьетконг жасақтары қолданды.
The Type 89 heavy grenade discharger was adopted in 1929, but production did not begin until 1932. It differs from the earlier Type 10 grenade discharger in that it has a rifled barrel. The Type 89 could fire two types of grenades or shells: the Type 91 grenade, which was a normal infantry fragmentation grenade adapted to the Type 89 discharger, and the Type 89 50 mm shell, which was an impact detonated shell with considerably more explosive power. When fired from the Type 89 discharger, the Type 91 fragmentation grenade was fitted with a propellant base and time fuse. It did not explode upon contact, but was designed to ignite its fuse while in flight. A weak creep spring inside the grenade firing mechanism allowed the firing pin to be thrown back upon launching, igniting a time fuse with a 7 8 second delay. Using this system, the Type 91 grenades could be launched through jungle cover or through small openings without the danger of premature detonation in the event the grenade struck an object on its way to the target. Although the Type 89 could be fired by a single person, it was typically operated with a crew of 3, enabling it to reach a rate of fire of about 25 rounds per minute. The Type 89 discharger could also be used with a more powerful impact detonated shell approaching the power of a light mortar. Weighing approximately , it was known as the Type 89 50 mm shell, and was made in high explosive (HE), incendiary and smoke variants. To fire the shell (which had a nose mounted impact fuse that detonated on contact), it was dropped base down inside the tube of the discharger. By setting the Type 89 discharger at a fixed angle of 45 degrees, and varying distance to target by adjusting the size of a variable chamber space inside the discharger mechanism (see also the Granatnik wz. 36), soldiers could adjust fire onto multiple targets at varying ranges while firing the contact detonated 50 mm shell through a single small clearing in the jungle canopy. The method worked equally well when firing from deep trenches or pits, or between various building obstructions when fighting inside a built up town or city. The Type 89 discharger saw service at the Battle of Khalkhin Gol in Manchuria during the Second Sino Japanese War. During World War II, the weapon was used effectively against the Allied defenders in the Battle of Corregidor in May 1942. It also saw service in Burma and the Pacific islands. Japanese Navy paratroopers carried special containers for the Type 89 clipped to their harnesses to provide fire support right on the landing zone. with copies of the weapon manufactured in Demakijo, Yogyakarta. Others were used by Communist forces during Chinese Civil War and Korean War. and by the Viet Cong during the Vietnam War.