Каструччо Кастракани: Лукканың герцогі және кондотьерінің өмірі

Кіріспе

Каструччо Кастракани дельи Антелминелли (қаˈструттʃо kastraˈkaːni; 1281 – 3 қыркүйек 1328) – итальяндық кондотьеро және Лукканың герцогы.

Өмірбаян

Каструччо Лукка қаласында, Гибеллин партиясының Антельминелли асыл тегінің мүшесі ретінде дүниеге келді. 1300 жылы ол ата-анасымен және олардың фракциясының басқа да өкілдерімен бірге Гвельфтердің «Қаралар» партиясымен қуылды, сол кезде олардың ықпалы артып келе жатқан еді. Он тоғыз жасында ол есіктен кетті, содан кейін Фландрияда Франция королі Филипп IV-нің қызметінде кондотьер, содан кейін Ломбардияда Висконтимен, ал 1313 жылы орталық Италияда Пизаның иесі, Гибеллин басшысы Угуччионе делла Фагиоланың қол астында қызмет етті. Ол Угуччионеге көптеген істерде көмектесті, соның ішінде Лукканы (1314) басып алу және Монтекатини шайқасы (1315) болды, онда ол флоренциялықтар басқаратын Гвельфтер лигасына қарсы жеңіске жеткізген басты тұлға болды. Алайда, оның үлкен танымалдылығына байланысты Угуччионе оны түрмеге қамап, өлім жазасына кесті. Луккалықтардың көтерілісі Угуччионе мен оның партиясын қуғынға ұшыратты, Каструччо бостандығын және лауазымын қайтарып алды, ал Гибеллин жеңісі жақын арада қамтамасыз етілді. 1316 жылдың 12 маусымында Лукканың иегері (өмір бойына консул) болып сайланған ол Флоренцияға қарсы үздіксіз соғыс жүргізді, бірақ өз үйінде Серхио өзені арқылы өтетін Понте-делла-Маддаленаны жаңартты. Алғашқыда ол Австрияның Фридрихінің адал кеңесшісі және сергек қолдаушысы болды, ол оны 1320 жылы Лукка, Луниджана және Валь-ди-Ньеволаның императорлық викарийі етіп тағайындады. Мюльдорф шайқасынан кейін ол баварлық Людовик императорына өтті және көп жылдар бойы оған қызмет етті. 1325 жылы ол Альтопассио шайқасында флоренциялықтарды жеңіп, император оны Лукка, Пистойя, Вольтерра және Луни герцогы етіп тағайындады; екі жылдан кейін ол Пизаны басып алды, содан кейін ол императорлық викарий болды. Бірақ кейін Людовикпен қарым-қатынасы нашарлаған сияқты, одан кейін ол Гвельфтердің мүддесі үшін папалық легатымен айырылды (1327 ж.). 1328 жылы қайтыс болғаннан кейін оның жас балаларының тағдыры Гвельфтердің жеңісімен қиын жағдайға түсті. Никколо Макиавелли Каструччо Кастраканидің өмірін жазды. Оның көп бөлігі қияли екені және классикалық афоризмдерге негізделгені белгілі. Бұл Макиавеллидің басқа белгілі туындыларына қарағанда өмірінің соңында жазылған, және кейбір зерттеушілер, мысалы Лео Штраус, оның Макиавеллидің саяси философиясын түсіну үшін маңызды екенін айтады. Мэри Шеллидің 1823 жылы жарық көрген «Вальперга; немесе Лукка князі Каструччоның өмірі мен оқиғалары» романы Каструччо Кастраканидің өміріне негізделген, бірақ күндері сәл өзгертілген.

Castruccio was born in Lucca, a member of the noble family of Antelminelli, of the Ghibelline party. In 1300 he was exiled with his parents and others of their faction by the Guelphs "Black" party, then in the ascendant. At nineteen he became orphaned, and subsequently served as a condottiero under Philip IV of France in Flanders, then with the Visconti in Lombardy, and in 1313 under the Ghibelline chief, Uguccione della Faggiuola, lord of Pisa, in central Italy. He assisted Uguccione in many enterprises, including the capture of Lucca (1314) and the Battle of Montecatini (1315), in which he was the main protagonist of the victory over the Guelph League led by the Florentines. However, due to his growing popularity, Uguccione had him jailed and condemned to death. An insurrection of the Lucchesi having led to the expulsion of Uguccione and his party, Castruccio regained his freedom and his position, and the Ghibelline triumph was presently assured. Elected lord (as lifelong consul) of Lucca on 12 June 1316, he warred incessantly against the Florentines, though at home he renovated the Ponte della Maddalena, spanning the river Serchio. At first, he was the faithful adviser and staunch supporter of Frederick of Austria, who made him imperial vicar of Lucca, Lunigiana and Val di Nievole in 1320. After the Battle of Mühldorf he went over to the emperor Louis the Bavarian, whom he served for many years. In 1325 he defeated the Florentines at the battle of Altopascio, and was appointed by the emperor duke of Lucca, Pistoia, Volterra and Luni; two years later he captured Pisa, of which he was made imperial vicar. But, subsequently, his relations with Louis seem to have grown less friendly and he was afterwards excommunicated by the papal legate in the interests of the Guelphs (1327). At his death in 1328, the fortunes of his young children were wrecked in the Guelph triumph. Niccolò Machiavelli wrote a Life of Castruccio Castracani. It is understood to be fictional in many places, and based upon classical aphorisms. It was made later in his life than some of Machiavelli's more well known works and is thought by some commentators such as Leo Strauss to be significant for the understanding of Machiavelli's political philosophy. Mary Shelley's novel Valperga; or, The Life and Adventures of Castruccio, Prince of Lucca, published in 1823, is based on the life of Castruccio Castracani, though the dates are slightly changed.