Виктор Морель: Француз опера әншісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Француз опера әншісі

Виктор Маурель (17 маусым 1848 – 22 қазан 1923) – опера өнерінде халықаралық даңққа ие болған француз баритоны. Ол Париж мен Лондон, Милан, Мәскеу, Нью-Йорк, Санкт-Петербург және тағы да көптеген опера театрларында ән шырқады. Ол ерекше Верди операларымен байланысты болды және композитордың соңғы операларының тұңғыш қойылымдарында, «Отелло» операсындағы Яго (1887) және «Фальстаф» операсындағы атау рөлінде басты кейіпкерлерді сомдады. Ол Моцарттың «Дон Джованни» операсындағы рөлімен де танымал болды, сондай-ақ Вагнер «Лоэнгрин», «Таннгейзер» және «Ұшатын Голланд» спектакльдеріндегі өнер көрсетуі үшін оған жоғары баға берді. Сахнадан кеткен соң ол Париж, Лондон және Нью-Йоркте ән үйретті.

Өмірбаян

Маурел 1848 жылғы 17 маусымда Марсельде дүниеге келген. Ол Париж консерваториясында Даниэль Аубердің басшылығымен, Шарль Франсуа Дюверной мен Евгений Вотродан сабақ алған. Оның құрбыларының арасында Виктор Капуль мен Пьер Гейхард болды. Le Figaro газетінің мәліметінше, үшеуі консерваторияны «осы отыз жыл бойы Париж хроникаларында қалған оқиғалар, әзіл-қалжыңдар мен вокалдық жеңістердің пикарестік шуымен» реңдетіп жіберді. Маурелдің шалқалауларымен қатар, ол әншілік және опера өнерінде бірінші жүлделерді жеңіп алды. Ол Марсельде (1867) «Гийом Телл» операсындағы рөлімен сахнада алғаш рет өнер көрсетті, ал келесі жылы Париж операсында «Гугеноттар» операсында де Неверс, «Троватор» операсында Луна графы және «Африка» мен «Ла фаворит» операларында ойнады. Операда Жан Батист Фоур жетекші баритон ретінде танылды, ал Маурел мансабын шетелде жалғастыруға шешім қабылдады. Ол 1869 жылы Операдан кетіп, Каир, Лондон, Милан, Мәскеу, Нью-Йорк және Санкт-Петербург опера театрларында өнер көрсетті. Нью-Йоркте ол «Аида» операсының алғашқы американдық қойылымында Амонасро рөлін орындады (1873). – ал «Фальстаф» операсының тұңғыш қойылымында бас рөлді Ла Скалада ойнады (1893). Миландық труппа «Фальстафты» Еуропалық гастрольдік сапарға алып шықты, бірақ Франко-прусс соғысындағы француз жеңілісі француз ұлттық мақтанышына әлі де тиетіндіктен, Маурел труппамен Берлинге барудан бас тартты. Вердидің екі премьерасы арасында Маурел Миландағы Театро Дал Вермеде Леонкаваллоның «Пальяччи» операсында Тонио рөлін жасады (1892). Маурелдің Германияға деген қарсылығы оның музыкасына дейін жетпеді. Ол Вагнердің операларына қатты әсерленді. «Гроувтың музыка және музыканттар сөздігінде» айтылғандай, Маурел дауысының тембрі мен дыбыстық қуаты үшін емес, тынысын толық бақылауы және актерлік шеберлігі үшін ерекше көзге түсті. Маурел 1894–1896 және 1898–1899 жылдары Метрополитен операсына оралды, ал өнерден зейнеткерлікке шыққаннан кейін Гуноның «Мирель» операсының қойылымын жобалады (1919). Бір кезде Лондонда опера студиясы болды, ал 1909 жылдан өмірінің соңына дейін Нью-Йоркте сабақ берді. Ол ән айту және операны қою туралы кітаптар жазды, соның ішінде «Le Giant remove par la science» (1892), «Un Probleme d'art» (1893), «L'Art du chant» (1897) және естеліктер, «Dix ans de carrière» (1897). Маурел Фредерика Розин де Гресакқа үйленді, ол Fred de Gresac псевдонімімен танымал жазушы болған. 1909 жыл шамасында олар Нью-Йоркке көшіп келді, онда Маурел 1923 жылғы 22 қазанда 75 жасында қайтыс болды.

Maurel was born in Marseille on 17 June 1848. He studied at the Paris Conservatoire under Daniel Auber, with Charles François Duvernoy and Eugène Vauthrot as his main teachers. Among his fellow students were Victor Capoul and Pierre Gailhard, and according to Le Figaro the three made the Conservatoire "resound with a picaresque tumult of adventures, jokes and vocal triumphs with which all the chronicles of Paris vibrated for thirty years". In addition to his escapades, Maurel won first prizes for singing and opera. He made his début in Marseille (1867) in Guillaume Tell, and the following year appeared at the Paris Opéra as de Nevers in Les Huguenots, the Count di Luna in Il trovatore and roles in L’Africaine and La favorite. At the Opéra Jean Baptiste Faure was established as the leading baritone, and Maurel decided to pursue his career abroad. He left the Opéra in 1869 and appeared in opera houses in Cairo, London, Milan, Moscow, New York and St Petersburg. In New York he sang Amonasro in the first American production of Aida (1873). – in the title role for the first performance of Falstaff (1893), both at La Scala. The Milan company took Falstaff on a European tour, but with the French defeat in the Franco Prussian War still an affront to French national pride, Maurel refused go with the company to Berlin. Between the two Verdi premieres Maurel created the role of Tonio in Leoncavallo's Pagliacci at the Teatro Dal Verme, Milan (1892). Maurel's antipathy to Germany did not extent to its music. He was much impressed by Wagner's operas,

According to Grove's Dictionary of Music and Musicians, Maurel was outstanding not so much for the timbre or resonance of his voice as for his perfect breath control and skill as an actor. Maurel returned to the Metropolitan Opera in 1894–1896 and 1898–99 and after retiring from performing he designed its production of Gounod’s Mireille (1919). For a time he had an opera studio in London, and from 1909 until his death he taught in New York. He wrote books on singing and opera staging, including Le Giant remove par la science (1892), Un Probleme d'art (1893), L'Art du chant (1897), and memoirs, Dix ans de carriere (1897). Maurel was married to Frédérique Rosine de Grésac, a well known writer who used the pen name Fred de Gresac. In about 1909 they moved to New York, where Maurel died on 22 October 1923 at the age of 75.