Кіріспе
Француз жазушылары ауыл және коммуна Гонкур ағайындылары (/UK//ɡ//ɒ//n/'/k//ʊər/, /US//ɡ//oʊ//ŋ/'/k//ʊər/, ɡɔ̃kuʁ) - Эдмон де Гонкур (18221896) және Жюль де Гонкур (18301870), екеуі де француз натуралистік жазушылар, олар әріптестік бауырлас авторлар ретінде өмірде ажырамас болды.
the village and commune
The Goncourt brothers (/UK//ɡ//ɒ//n/'/k//ʊər/, /US//ɡ//oʊ//ŋ/'/k//ʊər/, ɡɔ̃kuʁ) were Edmond de Goncourt (1822–1896) and Jules de Goncourt (1830–1870), both French naturalism writers who, as collaborative sibling authors, were inseparable in life.
Өмірбаян
Эдмонд пен Жюль кіші аристократтар Марк Пьер Хуот де Гонкур мен оның екінші әйелі Аннет Сесиль де Гонкурдың (туған күні Гюрен) балалары болды. Марк Пьер - Наполеон I-нің Ұлы армиясының атлы әскерінің зейнеткер офицері және эскадрилья басшысы. Ағалардың арғы атасы Антуан Хуот де Гонкур 1786 жылы Муа аңғарындағы Гонкур ауылының иелігін сатып алды, ал олардың бабалары Хуот 1789 жылғы Ұлттық Ассамблеяның депутаты болды. Ағалардың ағасы Пьер Антуан Виктор Хуот де Гонкур 1848 және 1851 жылдар аралығында Ұлттық Ассамблеяда Вожеден депутат болды. 1860 жылы бауырластар "де Гонкур" деген атақты тек қана өздері ғана қолдануға рұқсат беру үшін мөрлерді сақтаушыға өтініш жасады, бірақ олардың өтініші қабылданбады.
Серіктестік
Олар "әдебиет тарихында бірегей болып табылатын серіктестікке" ие болды. Олар барлық кітаптарын бірге жазғаннан басқа, үлкен өмірлерінде бір күннен артық уақыт бөлмеген, ақыры 1870 жылы Жюльс қайтыс болғаннан кейін олар бір-бірінен бөлінді". Олар әдеби шығармалары мен күнделіктерімен танымал.
Мансап
Олардың жазушылық мансабы бірге эссе жасаған мереке туралы әңгімеден басталды. Олар 18 ғасырдағы француз және жапон өнерінің және қоғамның аспектілері туралы кітаптар шығарды. Олардың тарихы (Portraits intimes du XVIIIe siècle (1857), La Femme au XVIIIe siècle (1862), La du Barry (1878) және басқалары) толығымен құжаттардан, автограф хаттардан, костюмдерден, оюлардан, әндерден, сол кездегі санасыз өзін-өзі ашудан тұрады. Олардың алғашқы романы En 18 1851 жылы 2 желтоқсанда, Наполеон III-нің Екінші Республикаға қарсы төңкерісі күні жарық көрген. Осылайша ол мүлдем назардан тыс қалды. Олардың жинақтарында (мысалы, Портреттер intimes du XVIII century), олар Екінші империяның қарапайымдылығын одан да тазартылған дәуірдің пайдасына жоққа шығарды. Олар 1851 жылдан бастап ұзақ уақыт бойы Journal des Goncourt деп аталатын журнал жазды, ол өз уақытының әдеби және әлеуметтік өміріне көзқарас береді. 1852 жылы ағайындылар тұтқындалып, ақырында "халық моралына қарсы көтерілгені" үшін ақталды, өйткені олар мақалада эротикалық Ренессанс поэзиясын келтірді. 1862 жылдан бастап ағалы-інілілер принцесса Матильданың салонына жиі бара бастады, онда олар Густав Флобер, Теофил Готье және Пол де Сент-Виктор сияқты жазушылармен араласты. 1862 жылдың қарашасында олар ақылдылар, жазушылар, журналистер және суретшілер тобымен бірге Магнидің мейрамханасында екі ай сайын кешкі асқа бара бастады. Бұлардың ішінде Джордж Сэнд, Чарльз Августин Сент-Бёв, Флобер, Эрнест Ренан және Пол де Сент-Виктор бар еді. 1863 жылдан бастап бауырластар осы кешкі ас кезінде айтылған пікірлерді жүйелі түрде "Журналға" жазып отырды. 1865 жылы ағайындылар Comédie Française театрында өзінің "Генриетта Марешаль" пьесасын тұсаукесер етті, бірақ оның реализмі наразылық туғызды және ол тек алты қойылымнан кейін тыйым салынды. Олар роман жазуға келгенде, дәл осылай қазіргі өмірдің ішкі, ашылмаған, кішкентай ақиқаттарын беруге тырысты.