Жон Никсон: Уэльс көмірін дамытушы және тау-кен инженерінің өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Джон Никсон (10 мамыр 1815 – 3 маусым 1899) – ағылшын тау-кен инженері және шахта иесі, Оңтүстік Уэльс көмір кені мен экспорт бизнесінің дамуына зор ықпал еткен тұлға.

Өмір

Ол Барлоуда, Гейтсхедте туған, сол ауылдың шаруасының жалғыз ұлы. Ол ауыл мектебінде және көптеген ұлы инженерлердің оқу орны ретінде танымал Ньюкаслдағы доктор Брюс академиясында білім алған. Он төрт жасында мектепті тастап, Никсон бір уақытқа шаруа жұмысына белсенді болды, содан кейін Бьюттің маркизінің бас кен инженері Джозеф Грейдің оқушысы болды. Оқуын аяқтағаннан кейін ол екі жыл бойы Гаресфилд кенішінде бақылаушы болып жұмыс істеді. Осы мерзімнен кейін, 1839 жылы, Оңтүстік Уэльстегі Доуле компаниясының жер асты жұмыстарын зерттеді. Бірнеше жылдан соң ол Нант қаласына жақын Лангенде көмір және темір кенін өндіретін ағылшын компаниясына кен инженері болып тағайындалды. Бірақ ол кәсіптің сәтсіздікке ұшырауға бейім екенін сезіп, өз пікірін жұмыс берушілеріне айтты. Біршама уақыт үмітсіз кәсіпті сақтап тұруға тырысқаннан кейін Англияға оралды. Уэльске алғашқы сапарында Никсон уэльстік көмірдің пештерде қолдануға қолайлылығына қатты әсерленді. Франциядан оралғаннан кейін ол Темза бу кемелерінде қолданыла бастағанын байқады. Ол көмірді теңіз арқылы тасымалдайтын Луарада үлкен мүмкіндіктер бар екенін түсінді. Алайда, ол сауданы бастау үшін жеткілікті көмір таба алмады. Мертирдегі Грейг кенішіндегі Люси Томас, Темза кемелеріне көмір жеткізген, өзінің ісін кеңейтуге құлықсыз болды, сондықтан Никсон Англияның солтүстігіне қайта оралуға мәжбүр болды. Бірақ, Оңтүстік Уэльске қайтадан барғанда, ол кішкентай кемені жалдап, Нантқа жүздеген тонна көмір апарып, Ньюкасл көмірін пайдаланған қант фабрикаларына тегін таратып берді. 1897 жылы Никсон тобының жылдық өндірісі 1 250 000 тоннаны құрады. Никсон ұзақ күрес арқылы Ұлыбританияның теміржол компанияларын локомотивтерінде қолдану үшін уэльстік көмірді қабылдауға көндірді. Ол сондай-ақ Ұлы Батыс теміржолын көмір тасымалын қолдауға итермелеуде де қиындықтарға тап болды, бұл олардың жүк тасымалы бизнесінің маңызды бөлігін құрады. Никсонның табысының көп бөлігі оның кен өндіру өнерін жетілдіруіне байланысты болды. Ол ысырапты «бағаналы-сөрелі» жүйесінің орнына «ұзын қабырға» жүйесін енгізді және ірі көмір мен ұсақ көмірдің арақатынасын дәл өлшейтін «Билли Фэрплей» деп аталатын машинаны ойлап тапты, ол кеңінен қолданыс тапты. Ол сондай-ақ желдету және көтеру машиналарын жетілдірді. Ол жылжымалы баға жүйесін енгізуді бастаушылардың бірі және Монмутшир мен Оңтүстік Уэльс көміршілер қауымдастығының негізін қалаушылардың бірі болды. Ол он бес жыл бойы Оңтүстік Уэльс көмір қауымдастығының төрағасы болды және көп жылдар бойы Ұлыбританияның Кен қауымдастығында Уэльстің өкілі болды. Никсон 1853 жылы Оңтүстік Уэльстегі жетекші тұлғаларды Бьют маркизінің қоршыларына кемежайларды кеңейту туралы петиция жасауға және инженері сэр Джон Реннидің қарсылығына қарамастан, кемежайлардың тереңдігін арттыруға көндірді, осылайша Кардиффтің өсуіне үлкен үлес қосты. Ол 1899 жылдың 3 маусымында Лондонда, 117 Westbourne Terrace, Hyde Park мекенжайында қайтыс болды және 8 маусымда Абердар аңғарындағы Тау күл қорымында жерленді.

He was born at Barlow, Gateshead, the only son of a tenant farmer of that village. He was educated at the village school and at Dr. Bruce's academy at Newcastle on Tyne, famous as the training place of many great engineers. Leaving school at the age of fourteen, Nixon was set to farmwork for a time, and shortly after was apprenticed to Joseph Gray of Garesfield, the Marquis of Bute's chief mining engineer. On the expiry of his indentures he became for two years overman at the Garesfield colliery. At the end of this time, in 1839, he undertook a survey of the underground workings of the Dowlais Company in South Wales. Some years later he accepted the appointment of mining engineer to an English company working a coal and iron field at Languin near Nantes. He perceived, however, that the enterprise was destined to fail, and did not hesitate to inform his employers of his opinion. After labouring for some time to carry on a hopeless concern he returned to England. During his first visit to Wales, Nixon had been impressed by the natural advantages of Welsh coal for use in furnaces. On his return from France he found that it was beginning to be used by the Thames steamers. He perceived that there was a great opening for it on the Loire, where coal was already imported by sea. At the time, however, he was unable to obtain a supply with which to commence a trade. Lucy Thomas of the Graig colliery at Merthyr, who supplied the Thames steamers, was disinclined to extend her operations, and Nixon was compelled to return to the north of England. However, business again taking him to South Wales, he chartered a small vessel, took a cargo of hundreds of tons of coal to Nantes, and distributed it gratuitously among the sugar refineries, which had been using Newcastle coal. and in 1897 the output of the Nixon group was 1,250,000 tons a year. Nixon succeeded, after a long struggle, in inducing the railway companies of Great Britain to adopt Welsh coal for consumption in their locomotives. He had great difficulty also in persuading the Great Western Railway to patronise the coal traffic, which came to form so large a part of their freight business. Much of Nixon's success was due to his improvements in the art of mining. He introduced the 'long wall' system of working in place of the wasteful 'pillar and stall' system, and invented the machine known as 'Billy Fairplay' for measuring accurately the proportion between large coal and small, which came into universal use. He also made improvements in ventilating and in winding machinery. He was one of the original movers in establishing the sliding scale system, and one of the founders of the Monmouthshire and South Wales Coalowners' Association. He was for fifteen years chairman of the earlier South Wales Coal Association, and for many years represented Wales in the Mining Association of Great Britain. Nixon materially contributed to the growth of Cardiff by inducing leading persons in South Wales to petition the trustees of the Marquis of Bute in 1853 for increased dock accommodation, and by persuading the trustees, in spite of the objections of their engineer, Sir John Rennie, to increase the depth of the East Dock. He died in London, on 3 June 1899 at 117 Westbourne Terrace, Hyde Park, and was buried on 8 June in the Mountain Ash cemetery, Aberdare valley.