Жапон әскерінің алғашқы қол гранатасы – 10-шы үлгі
Type 10 grenade
Жапон әскерінің алғашқы фрагментациялық гранатасы – Type 10. Орыс-жапон соғысынан кейін жасалған, 1-ші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибелер негізінде құрылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
10-типті граната (十年式手榴弾) – Жапон императорлық армиясы жасап, қолданысқа енгізген алғашқы сынық-жарылыс қол гранатасы.
The Type 10 grenade (十年式手榴弾) was the first fragmentation hand grenade designed and deployed by the Imperial Japanese Army.
Тарих және дамуы
1904–1905 жылдардағы орыс-жапон соғысынан кейін жапон армиясы түрлі гранаталарды сынақтан өткізді, бірақ ешқайсысы жаппай өндіріске енбеді. Бірінші дүниежүзілік соғыстың Еуропа майданындағы жапон әскери бақылаушылары қол гранаталарының техникалық жетістіктерін және жаяу әскерге қолдау көрсетудегі тактикалық қолданылуын үлкен қызығушылықпен қадағалады. Армияның техникалық бюросына жапон армиясының стандартты жаяу әскер қаруы – 38 типті мылтықпен бірге қолданылатын граната лақтырғышын жасау тапсырылды. Жоба бірнеше себептен сәтсіз аяқталды, соның ішінде ұңғыманың тым кішкентай болуы, қанатын ұзындығының артық болуы және жанармаймен қиындықтар туды. Сондықтан техникалық бюро Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің неміс үлгісіндегі шағын сигналдық минометіне көшті, ол жеке қолданылатын 10 типті граната лақтырғышына айналды. 10 типті граната осы граната лақтырғышымен, оқшаулаушы және жанармай заряды бар базаға бекітілген кезде қолдануға арналған. Оны қолмен лақтыруға немесе құйрық бөлігі қосылған граната лақтырғыш мылтықтан атуға болады.
After the Russo Japanese War of 1904–1905, the Japanese army experimented with a variety of grenades; however, no design reached mass production. Japanese military observers in the European front of World War I noted the technical development and tactical application of hand grenades as infantry support weapons with considerable interest, and the Army technical bureau was tasked with a project to develop a grenade launcher that could be used in combination with the Type 38 rifle, the Japanese Army's standard infantry weapon. The project failed for a variety of reasons, including too small a bore, too long a gun barrel and difficulties with a propellant. The technical bureau then turned to a World War I vintage German design for a small signal mortar, which was developed into the stand alone Type 10 grenade discharger. The Type 10 grenade was designed for use with this grenade launcher when attached to a base containing a primer and propellant charge. It could also be thrown by hand, or fired from a rifle grenade launcher with a tail assembly added.
Дизайн
10-типті гранатаның дизайны кейінірек шыққан 91-типке дерлік толық сәйкес келді. Оның корпусы, жарылғанда өткір сынықтарды тарату үшін ойықтары бар, "ананар тәрізді" сегменттелген конструкциядан тұрды. Басты айырмашылық – 10-типтің тісті жоғарғы бөлігі. Корпустың төменгі жағындағы бұрандалы тесік граната лақтырғышында пайдалану үшін қосымша итергіш баллонды немесе мылтық гранатасы ретінде қолдану үшін қанатты құйрық жинағын бекітуге мүмкіндік берді. Оқшаулау соққыға негізделген, кешіктірілген типті болды, ол қауіпсіздік штифтін шығарып, қақпақтың үстіне соққы беру арқылы іске қосылды, бұл 7-8 секундтық кешігуді қамтамасыз етті. Мылтық гранатасы немесе миномет оғы ретінде қолданылғанда, оқшаулау автоматты түрде жұмыс істеді, себебі ұшыру күшімен итергіш таяқ ішке қадалады. Дизайнның бір кемшілігі – өте өзгермелі және дәл емес оқшаулау уақыты болды, ол ерте жарылысқа немесе тым ұзақ кешігуге алып келді, нәтижесінде гранатаны алған адам жарылыстан бұрын оны кері лақтыра алатын болды.
The design of the Type 10 grenade was almost identical to the later Type 91 with a grooved, "pineapple shaped", segmented body designed to disperse sharp fragments when it exploded. The main difference was the Type 10's serrated top. A threaded socket in the bottom of the body allowed for the attachment of an auxiliary propellant canister for use in a grenade launcher, or a finned tail assembly for use as a rifle grenade. The fuse was a percussion activated delay type, initiated by pulling out a safety pin and striking the top of the cap, which gave a 7–8 second delay. When used as a rifle grenade or mortar round, the fuse activated automatically, as the plunger was pushed in by the force of the launch. One issue with the design was the highly variable and inaccurate fuse timing, which resulted either in premature explosion, or such a long delay that the recipient could hurl the grenade back prior to detonation.
Жауынгерлік іс-әрекет
10-типті граната алдыңғы шептегі жауынгерлік қолданыста тез арада 91-типті гранатамен ығыстырылды және Екінші Қытай-Жапон соғысы мен Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін негізінен жарық және сигналдық снарядтар түрінде сақталды.
The Type 10 grenade was quickly superseded in front line combat service by the Type 91 grenade, and survived into the Second Sino Japanese War and World War II primarily in the form of flare shells and signal shells.