Француз велошабаншысы Дэвид Монкутие

Кіріспе

Француз велоспортшысы

Дэвид Монкутье (30 сәуір 1975 жылы туған) – француздық кәсіби жол велосипедшісі, ол кәсіби мансабының барлық кезеңінде француз командасында жарысқан. Ол тауға жақын велоспортшы (альпинист) болған және Critérium du Dauphiné Libéré жарысының тау кезеңінде алғашқы кәсіби жарысын жеңіп алған. Ол Vuelta a España тау классификациясында төрт рет жеңіске жеткен, бұл Хосе Луис Лагуяның бес рет жеңіске жеткенінен бір кем.

Шығу тегі

Дэвид Монкутие отбасының арасында велоспортпен айналысқан ешкім болған жоқ. Ол футболды жақсы көретін отбасында өсті, онда ешкім велосипедпен жарыспаған. Монкутие 16 жасқа дейін футбол ойнады, содан кейін досының арқасында велоспортпен танысты. Ол биология мамандығы бойынша бакалавр дипломын алды. Әкесі, анасы және екі қарындасы почта бөлімінде жұмыс істеді және оның да сонда жұмыс істегенін қалады. Достары онымен бірге велосипед тебуге шақырды. Ол былай деді: "Олардың барлығының да әдемі жарыс велосипедтері болды, ал менде ештеңеге тартпайтын спорттық велосипед болды, мен оларды бірден артта қалдырдым. 'Тайенс, сен жаман емессің!' дедім өзіме және 'Бретендік барлар' атты велосипедшілер клубына қосылдым. Екінші жарысымда жеңіске жеттім". Ол футбол ойнауды жалғастырды, бірақ 19 жасында велоспортқа көшті. 1980-ші жылдары Луис Эррераның 'Тур де Франс' жарысында еуропалықтарды озып кеткенін көргеннен кейін, ол тау кезеңінде жеңіске жетуді армандаған. 1995 жылы ол Тулуза қаласының әуежай ауданындағы Благнак клубына қосылды, онда Airbus ұшақтар құрастырады, және отбасымен бірге почта бөлімінде жұмыс істеу үшін емтихан тапсырды. Ол гомеопатияны қолдайтын, таза велоспортшы ретінде танымал. 2004 жылы Кофидис клубының допингке қатысты дауға қатысқанда, оқиғаның ортасында болған Филипп Гомонт Монкутидің көптеген жүргізушілер сияқты есірткі қолданбағанын жазды. Оның командаластары соңғы және ең жеңіл жабдықтарды сынап көруге құштар болса да, Монкутидің ағаш дөңгелектерде де қуана жүретінін әзілдеп айтты. Монкути былай деді: "Жабдықтар, тіпті соңғы технология да, мен үшін маңызды емес. Мен велосипедте жүруді және педаль тебуді жақсы көремін. Міне, сол кезде ғана бақыттымын". Оның спорттық директоры Эрик Бойер: "Дэвид - жалғызбасты адам. Ол топта бақытты, бірақ оған өмір сүру үшін қажет емес. Командаға келгенімде, басқалар сияқты, оны өзгертуге тырысамын дедім, оны ынталандырып, көбірек араласуға және мақсаттарын жоғары қоюға көндіруге тырыстым. Бірақ бүгін есікті ашуға бір-екі кілт тапсам да, алысқа бара алмайтынымды түсіндім. Оны қызықтырмайды. Ол тек тыныштықта болғысы келеді. Бірақ мен оған көп әсер ете алмадым және халықаралық жарыста жеңіске жеткен емеспін. Ал, мен альпинист ретінде белгілі болдым. Гвимардпен бірнеше рет телефонда сөйлескенмін, ол маған келіп, қолында келісім-шартпен келді". 2003 жылы ол жылдамдыққа байланысты 43-орынды иеленді. Ол былай деді: "Сол маусымда мен Баск елінің турының бір кезеңінде жеңіске жеттім, Каталония турында 13-орынды, ал 'Дауфине Либереде' 6-орынды иелендім, сондықтан 'Неге емес?' дедім өзіме. Жалпы есепте жоғары орынға көтерілуді үміттендім. Бірақ 'Тур' жарысында бұл ақымақтық. Вогеж тауларында мен ең жақсы жағдайда кезеңді жеңуге үміттенетінімді түсіндім. Мен 'Тур де Франс' жарысын алғашқы беске кіріп аяқтауға болатынын жиі естимін. Бұл - арман! Мен оған ешқашан сенген емеспін. Мен әрқашан өзіме жетуге болатын мақсаттарды қойып, жүріс-тұрысыма және нанымымға сай келетіндей еттім".

David Moncoutié had no familial connection to cycling – he was raised in a football (soccer) loving family in which nobody had raced a bike. Moncoutié played football until he was 16 before being introduced to cycling by a friend. He gained his baccalauréat in biology. His father, mother and two sisters worked for the post office and wanted him to work there as well. Friends suggested he join them for a ride. He said: "They all had beautiful racing bikes, I had a sports bike that was nothing to talk about and I dropped them right from the start. I said to myself,' Tiens, you're not going to be too bad!' and I joined the Entente Vélocipédique Bretenous Bars, my village in the Lot. I won from my second race." He continued playing football but abandoned it when cycling took over at 19. He had dreamed of winning a mountain stage in the Tour de France after watching the Colombian rider, Luis Herrera outride Europeans in the Tour in the 1980s. In 1995 he joined the club at Blagnac, the airport district of Toulouse where Airbus builds aircraft, and took his exams to join the rest of his family in the post office. He is known as a clean cyclist who relies on homeopathy. When Cofidis was at the centre of a doping scandal in 2004, one of those at the centre of events, Philippe Gaumont, wrote that Moncoutie did not follow most riders in taking drugs. His team mates have joked that while they are eager to try the latest and lightest equipment, Moncoutié would be happy riding on wooden wheels. Moncoutié said: "Equipment, even the latest technology, that's not my thing. What I like is to be on my bike and to ride. That's when I'm happy." His directeur sportif, Éric Boyer, said:

David is a loner. He's happy in a group but he doesn't need it to live. When I came to the team, I said to myself, as other people must have, that I was going to try to change him, to chivvy him up so that he got more involved, that he raised his ambitions. Today, I realise that even if I find one or two keys to open the door, I won't get very far. It doesn't interest him. He just wants to be left in peace. but I'd never made much of an impact and I hadn't won the least international race. On the other hand, I had a small reputation as a climber. I'd spoken to Guimard a couple of times on the phone and he came to see me, a contract in his hand." He finished 43rd in 2003, shaken by the speed. He said:

That season, I won a stage of the Tour du Pays Basque, I came 13th in the Tour of Catalonia and sixth in the Dauphiné Libéré, so I said to myself 'Why not?' I was hoping to end up reasonably high in the general classification. But in the Tour, that's madness. From the Vosges, I realised that the best I could hope for was a stage. I've often heard it said that I could finish in the first five of the Tour de France. It's a dream! Me, I've never believed that. I've always fixed myself realisable objectives that matched my way of riding and my convictions.