Германдық SS дәрігері Зигмунд Рашер және адамдық тәжірибелер
Sigmund Rascher
Герман дәрігері Зигмунд Рашердің SS-тегі қылмысты эксперименттері, құрбандар, өлтірулер мен Нюрнберг процесі туралы ақпарат. Тарих, медицина, Холокост.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германияның Штуцштафел дәрігері
German Schutzstaffel doctor
Зигмунд Рашер (12 ақпан 1909 – 26 сәуір 1945) – Германияның Штуцштафел (СС) дәрігері. Ол Рейхсфюрер СС Генрих Гиммлердің қолдауымен адамдарда жоғары биіктікте, суыту және қан ұюына қатысты қауіпті эксперименттер жүргізді, ал оның әйелі Каролин "Нини" Диль оған тікелей байланыста болды. Полиция тергеуі олардың жұртшылықты табиғи емес өнімділіктерімен алдап, сәбилерді "жалдап" және ұрлап алғанын анықтағанда, 1944 жылдың сәуірінде олар тұтқындалды. Ол қаржылық тәртіпсіздіктер, бұрынғы зертханалық ассистентын өлтіру және ғылыми алаяқтық жасады деген айып тағылып, өлім жазасына кесілгенге дейін Бухенвальд және Дахау концлагерлеріне жеткізілді. Оның өлімінен кейін Нюрнберг процесінде оның эксперименттері адамгершіліксіз және қылмыстық деп танылды.
Sigmund Rascher (12 February 1909 – 26 April 1945) was a German Schutzstaffel (SS) doctor. He conducted deadly experiments on humans pertaining to high altitude, freezing and blood coagulation under the patronage of Reichsführer SS Heinrich Himmler, to whom his wife Karoline "Nini" Diehl had direct connections. When police investigations uncovered that the couple had defrauded the public with their supernatural fertility by 'hiring' and kidnapping babies, she and Rascher were arrested in April 1944. He was accused of financial irregularities, murder of his former lab assistant, and scientific fraud, and brought to Buchenwald and Dachau concentration camps before being executed. After his death, the Nuremberg Trials judged his experiments as inhumane and criminal.
Ерте өмір
Зигмунд Рашер Мюнхенде, Hanns August Rascher (1880–1952) дәрігерінің және Рудольф Штайнердің жақтаушысының үшінші баласы болып дүниеге келді. Сондықтан Рашер Штутгарттағы алғашқы Вальдорф мектебінде оқыды, бұл мектеп Штайнердің антропософиялық білім беруге қатысты ұстанымдарына негізделген. Ол өмір процестеріне ғарыштық ырғақтардың әсерін сенген Эренфрид Пфайффердің ықпалына түсті. Ол 1930 немесе 1931 жылы Констанц қаласында орта білімін аяқтады – ол екі күнді де пайдаланды.
Sigmund Rascher was born in Munich, the third child of Hanns August Rascher (1880–1952) a physician and avid follower of Rudolf Steiner. Therefore, Rascher attended the first Waldorf School in Stuttgart, a school based on Steiner's anthroposophist approach to education. He came under the influence of Ehrenfried Pfeiffer, who believed in the influence of cosmic rhythms on life processes. He completed his secondary education, the German Abitur in Konstanz in 1930 or 1931—he used both dates.
Білім беру және партияға мүшелік
1933 жылы Мюнхенде медицинаны оқып, сонымен қатар нацистік партияға қосылды. Оның нақты қосылған күні белгісіз: Рашер 1 наурызда болды деп мәлімдеді, бірақ құжаттар 1 мамырды көрсетеді. Бұл маңызды, себебі бірінші дата 1933 жылғы наурыздағы неміс федералды сайлауында нацистер жеңіске жеткенге дейін 4 күн қалған кезге сәйкес келеді, ал екіншісі Гитлердің 23 наурыздағы «Уәкілеттік заңымен» билікті толық бекіткеннен кейін болды. Медициналық тәжірибесінен кейін Рашер Швейцарияның Базель қаласында әкесімен, қазір ажырасқан, бірге жұмыс істеді және медициналық білімін жалғастырып, Швейцарияның ерікті еңбек жасаушы күштеріне қосылды. 1934 жылы оқуын аяқтау үшін Мюнхенге қайтып оралып, 1936 жылы докторлық диссертациясын қорғады. 1936 жылғы мамыр айында Рашер Штурмтафлунгке (SA) мүше болды. 1936 жылдан 1938 жылға дейін Рашер Мюнхенде профессор Трумптың DFG стипендиясымен қаржыландырылған қатерлі ісіктерді диагностикалау бойынша жұмыс істеді. 1939 жылға дейін ол Мюнхендегі Швабингер ауруханасында дәрігердің көмекшісі болып жұмыс істеді.
In 1933, he began to study medicine in Munich, where he also joined the Nazi Party. The exact day of his joining is uncertain: Rascher insisted that it was on 1 March, whereas documents show 1 May. This is relevant because the first date is 4 days before the Nazi victory in the March 1933 German federal election, whereas the second date is after Hitler had consolidated power on 23 March with his Enabling Act. After his medical internship, Rascher worked with his now divorced father in Basel, Switzerland, and continued his medical studies there, joining the Swiss Voluntary Work Forces. In 1934, he returned to Munich to finish his studies, and received his doctorate in 1936. In May 1936, Rascher joined the Sturmabteilung (SA). From 1936 to 1938 Rascher worked on cancer diagnostics, supported by a DFG stipend under Prof. Trumpp in Munich. Until 1939 he was an assistant physician at Munich's hospital Schwabinger Krankenhaus.
СС-тегі мансап
1939 жылы Рашер жеке сарайдағы офицер шенімен СС-ке ауысты. Сол жылы Рашер әкесін жамандап, Люфтваффеге шақырылды. Бұрынғы әнші Каролин "Нини" Дильмен қарым-қатынасы және кейіннен үйленуі оған рейхсфюрер СС Генрих Гиммлермен тікелей байланыс жасауға мүмкіндік берді. Рашердің Гиммлермен байланысы оған тіпті жоғары тұрғандарға да зор ықпал берді. Дильдің Гиммлермен байланысының нақты сипаты белгісіз болғанымен, ол онымен жиі хат алысып, күйеуінің атынан араласты; Дильдің Гиммлердің бұрынғы сүйіктісі болуы мүмкін деген болжам бар. Гиммлермен алғашқы кездесуінен бір апта өткен соң Рашер "Рейхсфюрердің 1939 жылғы 24 сәуірде өткен талқылау барысында өзіне жүктелген кейбір міндеттердің дамуы мен шешімі туралы есеп" атты есеп ұсынды. Мюнхенде авиациялық медицина курсын оқып жүргенде, ол Гиммлерге хат жазып, курсына биік биіктікте ұшуды зерттеу кіретінін және мұндай тәжірибелер өте қауіпті болғандықтан, адамдармен сынақ жасау мүмкін болмағанын айтты. Рашер Гиммлерден адамдарды өзіне беруді сұрады, тәжірибелер өлімге әкелуі мүмкін екенін, бірақ маймылдармен жасалған бұрынғы сынақтар қанағаттандырмайтын болғанын ашық айтты. Хатқа Гиммлердің көмекшісі Рудольф Брандт жауап беріп, Рашерге тұтқындар жіберілетінін хабарлады. Кейін Рашер Брандтқа хат жазып, тәжірибелерін Дахауда жүргізуге рұқсат сұрады. Тәжірибелер жоспары 1942 жылдың басында Рашер мен Люфтваффе медициналық қызметінің мүшелері қатысқан конференцияда әзірленді. Тәжірибелер сол жылдың көктемі мен жазында Люфтваффе ұсынған тасымалданатын қысым камерасын пайдалана отырып жүргізілді. Құрбандар камераға кіргізіліп, ішкі қысым өте биік биіктікке сәйкес деңгейге төмендетілді. Қысымды өте жылдам өзгертуге болады, бұл Рашерге оттегісіз биіктіктен еркін құлаған ұшқыш сезінетін жағдайды симуляциялауға мүмкіндік берді. Өлімге әкелген тәжірибелердің бірін көргеннен кейін Гиммлер егер адам осындай емделуден аман қалса, оны өмір бойына түрмеге жабу керек деді. Рашер Гиммлерге жауап беріп, құрбандардың осы уақытқа дейін поляктар мен кеңес адамдары ғана болғанын және оларға ешқандай рақымшылық көрсетілмеуі керек деп сендірді. 200 адамның 80-і тәжірибе нәтижесінде көз жұмды, ал қалғаны өлтірілді. Тәжірибелер биік биіктіктегі тәжірибелер аяқталғаннан кейін Дахауда жүргізілді. Оның мақсаты - Солтүстік теңізге құлап, гипотермияға ұшыраған неміс ұшқыштарын жылытудың ең жақсы жолын анықтау еді. Рашердің құрбандарын 14 сағатқа дейін ашық ауада жалаңаш қызатын немесе үш сағат бойы мұз сулы резервуарда ұстайтын, олардың пульсі мен ішкі температурасы бірқатар электродтар арқылы өлшенетін. Кейін құрбандарды жылыту әртүрлі әдістермен, көбінесе ыстық суға батыру арқылы жүзеге асырылды; кем дегенде бір куәгер, кейбіреулеріне көмекші, кейінірек кейбір құрбандарды қайта жылыту үшін қайнаған суға лақтырғанын айтты. Гиммлер кейбір тәжірибелерге қатысып, Рашерге Солтүстік теңіз аймағына барып, қарапайым адамдардың суықтан зардап шеккендерді қалай жылытатынын білу керектігін айтты. Гиммлер "балықшы әйелі жартылай мұздатылған күйеуін өз төсегіне алып, оны осылай қайта тірілте алады" деп ойлағанын айтты және әркім "жануарлық жылудың" жасанды жылудан басқаша әсер етеді деп сенетінін қосты. Равенсбрюк концлагерінен төрт рома әйелі жіберілді және гипотермиялық құрбанды екі жалаңаш әйелдің арасына қойып, жылытуға тырысты. 1942 жылдың қазан айында Нюрнбергте өткен медициналық конференцияда тәжірибелердің нәтижелері "Қалқытудың алдын алу және емдеу" және "Қалқытудан кейін қауіпті нүктеге дейін жылыту" деп аталатын екі баяндамада ұсынылды. Осы уақытқа дейін Вафен СС-ке ауыстырылған Рашер жоғары деңгейдегі университет лауазымына қажетті академиялық анықтамаларды алуға құштар болды. Алайда, Мюнхен, Марбург және Франкфурт қалаларында оның зерттеулеріне негізделген абилитация нәтижелерін қоғамдық бақылауға берудің ресми талабынан кейін сәтсіз аяқталды. Осындай тәжірибелер 1944 жылдың шілдесінен қыркүйегіне дейін жүргізілді, өйткені Аненербе Дахаудағы дәрігерлерге "теңіз суын зерттеу" үшін орын мен материалдарды ұсынды, негізінен Вольфрам Сиверс арқылы. Сиверс 1944 жылғы 20 шілдеде Дахауға барып, Курт Плотнермен және Аненербе емес Вильгельм Бейгльбоекпен сөйлескені белгілі. Дахауда жұмыс істеп жүрген кезінде Рашер жеңілде бұзылатын цианид капсулаларын жасады, оларды қасақана немесе кездейсоқ түрде шағып жіберуге болады.
In 1939, Rascher transferred to the SS with the rank of Private. That same year, Rascher denounced his father, and was conscripted into the Luftwaffe. A relationship with and eventual marriage to former singer Karoline "Nini" Diehl gained him direct access to Reichsführer SS Heinrich Himmler. Rascher's connection with Himmler gave him immense influence, even over his superiors. Though it is unclear as to the precise nature of Diehl's connection to Himmler, she frequently corresponded with him and interceded with him on her husband's behalf; it is suggested that Diehl may have been a former lover of Himmler's. A week after first meeting Himmler, Rascher presented a paper, "Report on the Development and Solution to Some of the Reichsfuehrer's Assigned Tasks During a Discussion Held on April 24, 1939". While taking a course in aviation medicine at Munich, he wrote Himmler a letter in which he said that his course included research into high altitude flight and it was regretted that no tests with humans had been possible as such experiments were highly dangerous and nobody volunteered for them. Rascher asked Himmler to place human subjects at his disposal, stating quite frankly that the experiments might prove fatal, but that previous tests made with monkeys had been unsatisfactory. The letter was answered by Rudolf Brandt, Himmler's adjutant, who informed Rascher that prisoners would be made available. Rascher subsequently wrote back to Brandt, asking for permission to carry out his experiments at Dachau, and plans for the experiments were developed at a conference in early 1942 attended by Rascher and members of the Luftwaffe Medical Service. The experiments were carried out in the spring and summer of the same year, using a portable pressure chamber supplied by the Luftwaffe. The victims were locked in the chamber, the interior pressure of which was then lowered to a level corresponding to very high altitudes. The pressure could be very quickly altered, allowing Rascher to simulate the conditions which would be experienced by a pilot freefalling from altitude without oxygen. After viewing a report of one of the fatal experiments, Himmler remarked that if a subject should survive such treatment, he should be "pardoned" to life imprisonment. Rascher replied to Himmler that the victims had to date been merely Poles and Soviets, and that he believed they should be given no amnesty of any sort. 80 out of the 200 subjects died outright because of the experiment and the rest were murdered. The experiments were conducted at Dachau after the high altitude experiments had concluded. The purpose was to determine the best way of warming German pilots who had been forced down in the North Sea and suffered hypothermia. Rascher's victims were forced to remain outdoors naked in freezing weather for up to 14 hours, or kept in a tank of icewater for three hours, their pulse and internal temperature measured through a series of electrodes. Warming of the victims was then attempted by different methods, most usually and successfully by immersion in hot water; at least one witness, an assistant to some of these procedures, later testified that some victims were thrown into boiling water for rewarming. Himmler attended some of the experiments, and told Rascher he should go to the North Sea region and find out how ordinary people there warmed victims of extreme cold. Himmler reportedly said he thought "that a fisherwoman could well take her half frozen husband into her bed and revive him in that manner" and added that everyone believed "animal warmth" had a different effect than artificial warmth. Four Romani women were sent from Ravensbrück concentration camp and warming was attempted by placing the hypothermic victim between two naked women. In October 1942, results of the experiments were presented at a medical conference in Nuremberg in two presentations named "Prevention and Treatment of Freezing", and "Warming Up After Freezing to the Danger Point". Rascher, who had by now been transferred to the Waffen SS, was eager to obtain the academic credentials necessary for a high level university position. A habilitation which was to be based on his research failed, however, at Munich, Marburg, and Frankfurt, due to the formal requirement that results be made available for public scrutiny. Similar experiments were conducted from July to September 1944, as the Ahnenerbe provided space and materials to doctors at Dachau to undertake "seawater experiments", chiefly through Wolfram Sievers. Sievers is known to have visited Dachau on 20 July 1944, to speak with Kurt Plötner and the non Ahnenerbe Wilhelm Beiglboeck, who ultimately carried out the experiments. While working in Dachau, Rascher developed the standard cyanide capsules, which could be easily bitten through, either deliberately or accidentally.
Қанның ұюы бойынша тәжірибелер
Рашер қан ұюға көмектесетін қызылша мен алма пектинінен жасалған Полигалдың әсерін зерттеді. Ол Полигал таблеткаларын профилактикалық түрде қолданудың соғыста немесе операция кезінде алған оқ жараларынан қан кетуді азайтатынын болжады. Қатысушыларға Полигал таблеткасы берілді, содан кейін олардың мойнына немесе кеудесіне оқ атылды, немесе анестезиясыз аяқ-қолдары ампутацияланды. Рашер адамдарға жасалған сынақтардың мәнін толық көрсетпестен Полигалды қолдану тәжірибесі туралы мақала жариялады, сондай-ақ тұтқындарды жұмысқа тартқан компания құрып, осы затты өндіруге кірісті.
Rascher experimented with the effects of Polygal, a substance made from beet and apple pectin, which aided blood clotting. He predicted that the preventive use of Polygal tablets would reduce bleeding from gunshot wounds sustained during combat or during surgery. Subjects were given a Polygal tablet, and shot through the neck or chest, or their limbs amputated without anaesthesia. Rascher published an article on his experience of using Polygal, without detailing the nature of the human trials and also set up a company to manufacture the substance, staffed by prisoners.
Жеке өмірі мен өлімі
Рашер әйелдердің бала тудыру жасын ұлғайту арқылы халық санының өсуін үдетуге болатынын көрсету арқылы Гиммлерге ұнамды болуға тырысты. Ол әйелі Каролиннің 48 жасқа толғаннан кейін де үш бала дүниеге келтіргенін жариялады, ал Гиммлер Рашер отбасының суретін үгіт материалдары ретінде пайдаланды. Бірақ төртінші "жүктілігі" кезінде Каролин Рашер сәбиді ұрлап кетуге тырысқанда тұтқындалды. Кейіннен жүргізілген тергеуде оның қалған үш баласын сатып алғаны немесе ұрлағаны анықталды. Үш баланы ұрлауға қатысқандықтан бөлек, Рашерге қаржылық тәртіпсіздіктер жасады, бұрынғы зертханалық көмекшісін өлтірді және ғылыми алаяқтықпен айналысты деген айыптар тағылды. 1943 жылдың желтоқсан айында Рашердің зертханалық көмекшісі және үй шаруасын жүргізушісі Джули Мушлер жұбайлармен бірге тау саяхатында жоғалып кетті. 1944 жылдың сәуір айында оның денесі табылды, сонан кейін екі Рашер де кісі өлтіруде күдікке ілікті. Мушлер бұрын Рашерлермен бірге пәтерде тұрған. Рашерлердің өзін пайдаланғанына ашуланған Гиммлер оларды сотсыз-ақ концлагерьлерге жіберді. Зигмунд Бухенвальд концлагеріне, ал Каролин Равенсбрюк концлагеріне жіберілді. Екеуі де ерекше тұтқындарға арналған бункерлерде ұсталды. 1944 жылы тұтқындалғаннан кейін Зигмунд 1945 жылдың сәуір айында лагерь эвакуацияланғанға дейін Бухенвальдта қалды. Содан кейін ол басқа тұтқындармен бірге Дахауға жеткізілді, онда 1945 жылдың 26 сәуірінде, американдық әскерлер лагерьді азат етуге үш күн қалғанда атып өлтірілді. Тағы бір куәгердің айтуынша, бір СС офицері Зигмундты СС Гауптшарфюрерінің Гиммлердің тікелей бұйрығымен камераның бақылау терезесінен және тамақ жеткізу есігі арқылы атып, содан кейін "Сен шошқасың, енді лайықты жазаңды алдың" деп оның денесін тепкенін көрген. Шамамен сол уақытта Каролин Равенсбрюкте асылып өлтірілді. Оның өлімінен кейін Нюрнберг процесінде оның тәжірибелері адамгершіліксіз және қылмыстық деп танылды. 1990 жылы оның гипотермия бойынша зерттеулерін қайта қарағанда, тәжірибелік кемшіліктер (этикалық аспектілерден бөлек) және деректерді жоғары қою фактілері анықталды.
Attempting to please Himmler through demonstrating that population growth could be accelerated by extending female childbearing age, Rascher publicized the fact that his wife, Karoline, had given birth to three children even after reaching 48 years of age, and Himmler used a photograph of Rascher's family as propaganda material. However, during her fourth "pregnancy", Karoline Rascher was arrested while attempting to kidnap a baby. An investigation later revealed that her other three children had been either purchased or kidnapped. In addition to acting as an accessory in the kidnappings of the three infants, Rascher was also accused of financial irregularities, the murder of his former lab assistant, and scientific fraud. In December 1943, Rascher's lab assistant and housekeeper, Julie Muschler, disappeared while on a mountain trip with the couple. When her body was found in April 1944, both Raschers came under strong suspicion of murder. Mutschler had once lived in an apartment with the Raschers. Himmler, enraged that the Raschers had exploited him, had both of them sent without trial to concentration camps. Sigmund was sent to Buchenwald concentration camp and Karoline was sent to Ravensbrück concentration camp. Both were held in bunkers meant for special prisoners. Sigmund remained in Buchenwald following his arrest in 1944, until the camp's evacuation in April 1945. He and other prisoners were then taken to Dachau, where he was shot on 26 April 1945, three days before the camp was liberated by American troops. In another first hand account, a fellow SS officer witnessed Rascher's execution by SS Hauptscharführer de on Himmler's direct order by shooting him through the cell observation and food delivery door, then kicking his body with the words 'You pig, now you've got the punishment you deserve'. Around the same time, Karoline was executed by hanging in Ravensbrück. After his death, the Nuremberg Trials judged his experiments as inhumane and criminal. In 1990, a thorough review of his hypothermia research revealed serious experimental flaws (beyond the ethical context) as well as evidence of the falsification of data.