Кіріспе

Британдық Викка жетекшісі, ағылшын Викка Джеральд Броссо Гарднер (13 маусым 1884 – 12 ақпан 1964), сонымен қатар қолөнерлік атауы Scire, – ағылшын Викка, автор, әуесқой антрополог және археолог. Ол қазіргі заманғы Викка дінін көпшілік назарына тартуда, оның негізгі діни мәтіндерін жазуда және Гарднериан Викка дәстүрін құруда маңызды рөл атқарды. Ланкаширдегі Блундллсэндс қаласында жоғары орта таптық отбасында туған Гарднер балалық шағының көп бөлігін Мадейрада өткізді. 1900 жылы ол колониялық Цейлонға көшіп барды. 1911 жылы Малайяға көшіп, мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеді. Ол өздігінен жергілікті халықтарға қызығушылық танытып, олардың сиқырлық тәжірибелері туралы мақалалар, тіпті кітаптар жазды. 1936 жылы зейнетке шыққаннан кейін Кипрге барып, Англияға қайтып оралғанға дейін «Құдайша келеді» романын жазды. Жаңа Орманға жақын қоныстанған ол оккульттік топқа, Розенкрейцерлер ордені Кротона қауымдастығына қосылды. Осы топ арқылы ол 1939 жылы қабылданған Жаңа Орман ковенімен танысқанын мәлімдеді. Гарднер ковенді Маргарет Мурраяның еңбектерінде талқыланған теориялық «балгерлер культының» қалдығы ретінде бейнеледі – бұл қазіргі кезде күмәнді деп есептелетін теория. Ол ковеннің рәсімдерін масондықтан, әдеттегі сиқырдан және Алистер Кроулидің жазбаларынан алынған идеялармен толықтыру арқылы ежелгі пұтқа табынушылық дінін қайта жаңғыртуға тырысты, осылайша Гарднериан Викка дәстүрін қалыптастырды. 1945 жылы Лондонға көшіп келген ол бұл дінді таратуға бел буды, бұқаралық ақпарат құралдарының назарын өзіне аударды және «Жоғары сиқырдың көмегі» (1949), «Бүгінгі Викка» (1954) және «Викканың мәні» (1959) кітаптарында жазды. Брикет Вуд ковені деп аталатын Викка тобын құрған ол дінде Дорен Валиенте, Лоис Борн, Патрисия Кроутер және Элеонора Боун сияқты жоғары жұбыларды енгізді, олар арқылы Гарднериан қауымдастығы 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында бүкіл Ұлыбританияға, содан кейін Австралия мен АҚШ-қа тарады. Бір кезде Сесил Уильямсонмен байланыста болған Гарднер Мэн аралындағы Сиқыр және колдовство мұражайының директоры болды және оны өліміне дейін басқарды. Гарднер неоязық және оккульттік қауымдастықтарда «Викканың әкесі» ретінде танылады. Оның Жаңа Орман ковені туралы мәлімдемелері кеңінен зерттелді, Гарднер тарихшылар мен биографтар Айдан Келли, Рональд Хаттон және Филип Хеселтонның зерттеулерінің нысаны болды.

Балалық шағы: 18841899

Гарднердің отбасы бай және жоғарғы орта тапқа жатқан, отбасылық фирманы басқарған «Джозеф Гарднер және Ұлдары» компаниясы өзін «Британ империясы шегіндегі ағаш саудасындағы ең көне жеке компания» деп сипаттаған. Қатты ағаш импортына маманданған компанияны 18 ғасырдың ортасында Эдмунд Гарднер (т. 1721), кейін Ливерпульдің құрметті азаматы болған кәсіпкер құрған. Джеральдтың әкесі Уильям Роберт Гарднер (1844–1935) фирманың атымен қайта аталған Джозеф Гарднердің (т. 1791) кіші ұлы болды, ол әйелі Мариямен бірге бес ұл мен үш қыз тәрбиелеген. 1867 жылы Уильям отбасылық фирманың мүддесін қорғау үшін Нью-Йорк қаласына жіберілді. Мұнда ол дүкендегі кеңсе тауарларын сатумен айналысатын Луиза Бургулев Энниспен танысты, олар қарым-қатынасқа түсіп, 1868 жылдың 25 қарашасында Манхэттенде неке қиды. Англияға сапардан кейін жұбайлар АҚШ-қа оралды және Нью-Йорк штатындағы Моррисаниядағы Мотт-Хейвен қаласына қоныстанды. 1870 жылы олардың тұңғыш баласы Харольд Эннис Гарднер дүниеге келді. Келесі екі жылдың ішінде олар Англияға оралып, 1873 жылы Ланкаширдің солтүстік-батысындағы Блундллсэндс қаласындағы үлкен Виктория стиліндегі Глен үйіне қоныстанды. 1874 жылы олардың екінші баласы Роберт «Боб» Маршалл Гарднер дүниеге келді. 1876 жылы отбасы көршілес үйлердің бірі – Ингл Лоджға көшті. 1884 жылдың 13 маусымында олардың үшінші ұлы Джеральд Броссо Гарднер дүниеге келді. Ал 1886 жылы төртінші баласы Фрэнсис Дуглас Гарднер дүниеге келді. Джеральд Оксфорд университетінде заңгерлік білім алған Гарольдты сирек көрді, бірақ оған сурет салған Боб пен балалар бөлмесін бөліскен Дугласты жиі көретін. Гарднерлер жас Джеральдты күтуге ирландтық бала күтуші Джозефин «Ком» МакКомбиді жұмысқа алды, ол оның балалық шағындағы маңызды тұлғаға айналды, ата-анасынан гөрі онымен көбірек уақыт өткізді. Гарднер өте ерте жасынан астмамен ауыратын, әсіресе Ланкаширдің суық қыстарында қиындықтар тудыратын. Оның бала күтушісі оны әкесінің қаржысы есебінен жылы климатқа шетелге алып кетуді ұсынды, бұл жағдайдың осыншалықты нашарламауына үміттене отырып. Содан кейін 1888 жылдың жазында Джеральд пен Ком Лондон арқылы Францияның оңтүстігіндегі Ницца қаласына сапар шекті. Жерорта теңізінде бірнеше жыл өткізгеннен кейін, 1891 жылы олар Канар аралдарына барды. Содан кейін олар Алтын жағалаудағы (қазіргі Гана) Аккра қаласына барды. Аккрадан кейін олар португалдық Мадейра аралындағы Фуншал қаласын аралады. Олар келесі тоғыз жылдың көп бөлігін аралда өткізді, жаз айларында ғана Англияға үш-төрт айға оралатын. Гарднердің алғашқы өмірбаянын жазған Джек Браселиннің айтуынша, Ком өте көңілді болған және «осы сапарларды негізінен адам іздеу ретінде қараған», Гарднерді мазасыздық тудыратын адам ретінде қараған. Осының салдарынан ол көбінесе өздігінен әрекет ететін, уақытын сыртқа шығып, жаңа адамдармен танысып, шетелдік мәдениеттерді зерттеуге жұмсайтын. Мадейрада ол қару-жарақтарды жинауды бастады, олардың көпшілігі Наполеон соғыстарының қалдықтары болды, оларды қонақ үй бөлмесінің қабырғасына іліп қойды. Ауруы мен шетелге жасаған сапарларының нәтижесінде Гарднер ешқашан мектепке бармады және формальды білім алмады. Ол «The Strand Magazine» журналының көшірмелерін қарап өздігінен оқуға үйренді, бірақ оның жазуы өмір бойы нашар білімін, ерекше орфографиясы мен грамматикасын көрсетті. Ол көп оқитын адам болды, сол кезде оған ең көп әсер еткен кітаптардың бірі Флоренс Марриаттың «Өлім жоқ» (1891) кітабы, спиритизм туралы талқылау, және ол өлімнен кейінгі өмірдің бар екендігіне берік сенімді болды.

Цейлон және Борнео: 19001911

1900 жылы Ком Дэвид Элкингтонға үйленді, ол Цейлон (қазіргі Шри-Ланка) британдық колониясында шай плантацияларына ие болған көптеген күйеушілердің бірі еді. Гарднерлермен келісілгендей, Джеральд Мәскелия қаласындағы Лэдброк аталған шай плантациясында оныңмен бірге тұрады, онда ол шай өсіру ісін үйренеді. 1901 жылы Гарднер мен Элкингтондар Кендидегі бір бунгалода қысқа уақыт тұрды, ал көрші бунгалоны оккультисттер Алестер Кроули мен Чарльз Генри Аллан Беннет бос қалдырған еді. Гарднер әкесінің қаржысымен «крейпер», яғни тәлімді плантатор болып оқыды және шай өсірудің барлық қыр-сырын үйренді; ол жұмыстың «көңілсіздігінен» ұнамаса да, табиғатта болуды және орманға жақындықты ұнататын. Ол 1904 жылға дейін Элкингтондармен бірге өмір сүрді, содан кейін жеке бунгалосына көшіп, Хортон жазығының төменгі жағындағы Non Pareil шай плантациясында жұмыс істеп, күнкөрісін тапты. Бос уақытын бұғы аулауға және жергілікті орманды аралауға арнап, сингалдықтармен танысып, олардың буддалық сенімдеріне қызығушылық танытты. 1904 жылдың желтоқсанында оның ата-анасы мен кіші інісі келді, әкесі Гарднердің басқаруы тиіс резеңке плантациясына инвестиция салуды ұсынды; Белихулоя ауылының жанында орналасқан, Атланта есімді плантация, оған көп бос уақыт беруге мүмкіндік берді. Қару-жараққа деген қызығушылығын арттырып, 1907 жылы Гарднер Цейлондық плантаторлардың атқыштар корпусына қосылды, ол шетелдік агрессиядан немесе ішкі бүліктерден өз мүдделерін қорғауға ниеттенген еуропалық шай және резеңке плантаторларынан құралған жергілікті ерікті күш еді. 1907 жылы Гарднер бірнеше айға Ұлыбританияға қайтып оралды, отбасымен уақыт өткізді және неміс басқындығының қаупін тойтару үшін құрылған Шекарашылар легионына қосылды. Сапары барысында Гарднер Сергесондар деп аталатын туыстарымен көп уақыт өткізді. Гарднер отбасының осы тармағымен жақын қарым-қатынас жасады, өйткені оның англикандық ата-анасы олардың методист дініне жатқандықтан, олардан қашып жүрді. Гарднердің айтуынша, Сергесондар онымен паранормальдық құбылыстар туралы әңгімелескен; отбасының басшысы Тед Сергесон оның бағында феялар мекендейді деп сенді және «Мен олардың осында екенін жиі сезем, кейде көріп те жатамын» дейтін, бірақ бәрінің оның қиялынан туғанын мойындады. Гарднер Сергесондардан оның әкесінің атасы Жозеф сиқыршы болғандығы туралы отбасылық аңызды естігенін мәлімдеді, оның сүйіктісі оны осы іске баулыған екен. Гарднердің тағы бір расталмаған отбасылық сенімі, оның шотландтық әулетінің бірі, Гриссел Гарднер 1610 жылы Ньюбургте колданып өртке берілген. Гарднер 1907 жылдың соңында Цейлонға оралып, резеңке плантациясын басқарудың күнделікті жұмысына кірісті. 1910 жылы ол Коломбодағы Ирландияның Ұлы Ложасына қарасты Сфинкс ложасының No. 107 үйінде масондық шебер ретінде қабылданды. Гарднер бұл жаңа іске үлкен мән берді; масондық жиналыстарға қатысу үшін ол демалыс күндерін жоспарлап, Хапуталедегі ең жақын теміржол станциясына 15 шақырым қашықтықты жүріп өтуге, содан кейін қалаға пойызға отыруға мәжбүр болды. Ол келесі айда масондықтың екінші және үшінші дәрежелеріне өтті, бірақ бұл құлшыныс та әлсіреген сияқты, ол келесі жылы қызметтен кетті, мүмкін ол Цейлонды тастауды жоспарлағандықтан. Атлантадағы резеңке өсіру тәжірибесі тиімді болмады, сондықтан Гарднердің әкесі 1911 жылы мүлікті сатуға шешім қабылдады, Джеральдты жұмыссыз қалдырды. Сол жылы Гарднер Британдық Солтүстік Борнеоға көшіп, Мембукеттегі Маво плантациясында резеңке плантаторы болып жұмысқа орналасты. Алайда ол плантацияның басқарушысы Р. Дж. Грэммен жақсы қарым-қатынас құра алмады. Оның орнына Гарднер жергілікті тұрғындармен, соның ішінде дайактар мен дусундықтармен достық қарым-қатынас орнатты. Әуесқой антрополог Гарднер жергілікті халықтың тұрмыс-тіршілігіне, әсіресе сумпитан сияқты қару-жарақ түрлеріне қызығушылық танытты. Ол дайактардың татуировкаларына қызықты, ал кейінірек жасалған суреттерінде оның алқаптарында үлкен жылан немесе айдаһар татуировкалары бар, бұл сол кезде жасалған болуы мүмкін. Жергілікті діни сенімдерге қызығушылығын арттырған Гарднер өзінің алғашқы өмірбаянында дусундық сеанстарына немесе емдік рәсімдерге қатысқанын айтты. Ол жұмыс жағдайларына және әріптестерінің нәсілшіл көзқарастарына наразы болды, ал безгек ауруына шалдыққан кезде бұл соңғы тамшы болды деп сезінді; ол Борнеодан шығып, Сингапурға көшіп барды, ол кезде Британдық Малайяның бір бөлігі болып табылатын Боғаз қоныстары деп аталды.

Малайя мен Бірінші дүниежүзілік соғыс: 19111926

Сингапурға келгеннен кейін, бастапқыда Цейлонға қайтуды жоспарлаған, бірақ оған Малайяның солтүстігіндегі Перактағы каучук плантациясында көмекші болып жұмыс істеу ұсынылды. Ол «Борнео компаниясында» жұмыс істеуді шешті. Аймаққа келген соң, ол осы табысын жеке иелігін сатып алу арқылы толықтыруға бекінді. Бастапқыда 450 акр болған Гарднердің иелігі, жақын жерлерді сатып алу арқылы 600 акрға дейін кеңейді. Осы жерде Гарднер Корнуолл деген америкалықпен танысты, ол ислам дінін қабылдап, жергілікті малай қызына үйленген еді. Корнуолл арқылы Гарднер көптеген жергілікті тұрғындармен, оның ішінде Сеной және Малай халықтарының өкілдерімен танысты. Корнуолл Гарднерді Шаһада – мұсылмандық сертін қабылдауға шақырды, ол да қабылдады. Бұл оған жергілікті халықтың сенімін жеңуге көмектесті, бірақ ол дінге берілген мұсылман болған жоқ. Дегенмен, Корнуолл дәстүрлі емес мұсылман болды, және ол жергілікті халықтардың рухани және мистикалық сенімдеріне қызығушылық танытты, сондай-ақ Гарднерді осы сенімдермен таныстырды. Гарднер әсіресе мистикалық қасиеттері бар рәсімдік пышақ – криске қызығушылық танытты. 1915 жылы Гарднер Малайя штаттарының ерікті жасағына қайта қосылды. 1914-1918 жылдары Еуропада Бірінші дүниежүзілік соғыс болғанымен, Малайяда оның әсері сезілмеді, тек 1915 жылғы Сингапур бүлігінен басқа. Гарднер соғысқа көбірек үлес қосуды қалап, 1916 жылы Ұлыбританияға оралды. Ол британдық теңіз күштеріне қабылдануға тырысты, бірақ денсаулығына байланысты қабылданбады. Соғысқа қатыса алмағандықтан, ол Ливерпульдің шетіндегі Фазакерлидегі Бірінші Батыс ауруханасындағы Ерікті көмек бөлімінде (VAD) санитар болып жұмыс істеді. VAD-де жұмыс істеген кезде ол Сомма шайқасынан келген жаралыларға қарап, науқастарға көмектесіп, жараларды таңды. Бірақ, малариясы қайтадан пайда болған соң, ол бұл жұмыстан бас тартуға мәжбүр болды және 1916 жылдың қазан айында жылы климатқа байланысты Малайяға оралды. Ол каучук плантациясын басқаруын жалғастырды, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін тауар бағасы төмендеді, сондықтан 1921 жылы пайда табу қиын болды. Кейіннен, өмірбаяушысы Филипп Хеселтон болжағандай, ол әкесінен ақша сұрауға сәтсіз тырысқан болуы мүмкін. Малайяға оралған Гарднер «Борнео компаниясының» оны жұмыстан шығарғанын және ол Қоғамдық жұмыстар департаментінде жұмыс іздеуге мәжбүр болғанын білді. 1923 жылдың қыркүйегінде ол Кеден басқармасына резеңке плантацияларының мемлекеттік инспекторы болып жұмыс істеуге өтініш берді, бұл жұмыс ел бойынша көп саяхаттауды талап етті, ол осыны ұнатып істеді. Қысқа, бірақ ауыр науқастан кейін, Джохор үкіметі Гарднерді қалпына келгенше Жер кеңсесіне қайта тағайындады, соңынан оны Бастық Кеден инспекторы етіп тағайындады. Осы лауазымда ол резеңке дүкендерін тексеруге жауапты болды, елдегі резеңке сату мен сақтау ережелерін қадағалады. 1926 жылы ол опиум сататын дүкендерді бақылауға тағайындалды, онда көптеген бұзушылықтар мен бақыланатын заттың заңсыз саудасы дамып жатқанын анықтады. Опиумның денсаулыққа зиянсыз екеніне сенген Гарднер осы лауазымда көп пара алып, өзіне ақша тапқанын көрсететін дәлелдер бар.

Неке және археология: 19271936

1920 жылы Гарднердің анасы қайтыс болды, бірақ ол сол кезде Ұлыбританияға қайтып оралмады. Дегенмен, 1927 жылы оның әкесі деменциямен ауыр сырқаттанды, сондықтан Гарднер оны көруге шешім қабылдады. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Гарднер спиритизм мен медиумдықпен айналыса бастады. Көп ұзамай ол бірнеше кездесулерге түсті, оларды қайтыс болған отбасы мүшелерінің рухтарына байланыстырды. Ол спиритизм шіркеулері мен сеанстарға қатысып, көргендерінің көп бөлігін сынады, бірақ шынайы деп санайтын бірнеше медиуммен танысты. Бір медиум Гарднердің қайтыс болған туысымен байланысқа түскен, бұл оқиға оған үлкен әсер етті. Оның алғашқы өмірбаянын жазған Джек Брэслин бұл Гарднер өміріндегі шешуші сәт болғанын және одан кейін спиритизм мен өлімнен кейінгі өмірге деген академиялық қызығушылығы оның берік жеке сеніміне айналғанын айтады. Сол күні кешке (28 шілде 1927) Гарднер осы медиуммен кездескеннен кейін, ол үйленетін әйелмен танысты; Доротея Франсис Розеделл, Донна деп аталған, оның қарындасының күйеуі Эдиттің туысы. Ол келесі күні оған үйленуді ұсынды, ол келісті. Оның демалысы аяқталуға аздан қалғандықтан, олар 16 тамызда Кенсингтондағы Сент-Джуд шіркеуінде шапшаң үйленді, содан кейін Франция арқылы Малайяға аттанбас бұрын Уайт аралындағы Райдте бал айына шықты. Елге келген соң, жұбайлар Джохор-Бахрудағы Букит-Жапондағы үйге қоныстанды. Мұнда ол тағы да масондыққа қатысты, Жохордың 3946 нөміріндегі Корольдік ложасына қосылды, бірақ 1931 жылдың сәуірінде зейнетке шықты. Гарднер сонымен қатар Малайя антропологиясына деген бұрынғы қызығушылығына оралды, жергілікті тұрғындар орындайтын сиқырлы тәжірибелерге куә болды және ол сиқырға сенуге дайын болды. Малайяда болған кезінде Гарднер жергілікті әдет-ғұрыптарға, әсіресе халық сиқыры мен қару-жараққа қатыстыларға қызығушылық танытты. Гарднерді Малайяның антропологиясы ғана емес, сонымен қатар археологиясы да қызықтырды. Ол Джохор қаласындағы қазба жұмыстарын жалғыз және жасырын бастады, өйткені жергілікті сұлтан археологтарды қабір тонаушылардан артық санамады. Гарднердің зерттеулеріне дейін қалада маңызды археологиялық қазбалар жүргізілмеген, бірақ ол көп ұзамай төрт шақырым жер қазып, Мин Қытайдан шыққан қабірлер, қыш құмыралар мен фарфорды қамтитын табылмалар тапты. Ол Кота Тингидегі патша зиратында және Сёнг-Пенангтың орманды қаласында қазба жұмыстарын бастады. Оның табылғандары Сингапурдың Ұлттық мұражайында "Джохордың ерте тарихы" атты көрмеге қойылды. Гарднердің айтуынша, бірнеше табылған моншақтар Рим империясы мен малайлар арасындағы сауда Үндістан арқылы жүргізілгенін көрсетті. Сондай-ақ, ол Жохордан шыққан алтын монеталарды тауып, моншақтар мен монеталар туралы ғылыми мақалалар жариялады. 1930 жылдардың басында Гарднердің қызметі тек мемлекеттік қызметкердің қызметіне ғана байланысты емес, ол өзін көбірек фольклоршы, археолог және антрополог ретінде қарастыра бастады. Оған Раффлз мұражайының (қазіргі Сингапур ұлттық мұражайы) директоры және 1936 жылы Корольдік антропологиялық институттың мүшелігіне сайлануы көмектесті. 1932 жылы Лондонға қайтып бара жатқанда Гарднер Мысырда тоқтап, таныстыру хатымен қаруланып, Палестинадағы Талл әл-Аджул жерін қазып жатқан сэр Флиндерс Петриге қосылды. 1932 жылдың тамызында Лондонға келген ол Лондон Король колледжінде тарихқа дейінгі және протохисторияға арналған конференцияға қатысты, онда Аналық Құдайға табыну туралы кем дегенде екі лекция тыңдады. Ол сондай-ақ археолог және Авеберидегі қазба жұмыстарымен танымал болған Пэган Александр Киллермен достық қарым-қатынас орнатты, ол Гарднерді Девондағы Хембери төбесіндегі қазба жұмыстарына қосылуға шақырды, оған Айлин Фокс пен Мэри Лики де қатысты. Шығыс Азияға оралғанда ол Сингапурдан француздық Индо-Қытайдағы Сайгонға кемемен барды, одан Пномпенге барып, күміс пагоданы аралады. Содан кейін ол Қытайдағы Ханчжоу қаласына пойызға мініп, Шанхайға дейін барады. Қытайдағы азамат соғысының салдарынан пойыз жол бойы тоқтамады, бұл жолаушыларды ренжітті. 1935 жылы Гарднер Манилада (Филиппин) өткен Қиыр Шығыстағы тарихқа дейінгі зерттеулер жөніндегі екінші конгресске қатысып, осы саланың бірнеше мамандарымен танысты. Оның негізгі зерттеу қызығушылығы малайлық крис пышағына байланысты болды, оны ол ерекше түрде "керис" деп жазуды таңдады; ол ақырында 400 мысалды жинап, жергілікті тұрғындармен олардың діни магиялық қолданысы туралы сөйлесті. Кітап жазуға шешім қабылдап, ол "Керис және басқа малай қарулары" еңбегін жазды, оған антрополог достары ынталандырды; одан кейін Бетти Лумсден Милн оны оқырмандарға ұнамды форматқа өңдеп, 1936 жылы Сингапурдегі Progressive Publishing Company баспасынан шығарды. Ол Малайядағы әдеби және ғылыми айналымдарда жақсы қабылданды. 1935 жылы Гарднер әкесінің қайтыс болғанын естіді, ол оған 3000 фунт стерлинг мұра қалдырды. Осы қаржылық тәуелсіздік оның зейнетке шығу туралы ойлауына себеп болған болуы мүмкін, және ол 1936 жылы ұзақ демалысқа шығуға тиіс болғандықтан, Жохор мемлекеттік қызметі оның 1936 жылдың қаңтарында ерте зейнетке шығуына рұқсат берді. Гарднер Малайяда қалуды қалады, бірақ ол әйелі Доннаға мойынсұнып, олар Англияға оралуы керек екенін мойындады.

Еуропаға оралу: 1936-1938

1936 жылы Гарднер мен Донна Малайядан Еуропаға аттанды. Ол тікелей Лондонға барып, олар үшін 26-шы Чаринг-Кросс жолындағы пәтерді жалға алды. Гарднер Палестинаға сапар шегіп, Дж. Л. Старки басқарған Лахиш қазбаларына қатысты. Мұнда ол яһуди-христиан дініндегі еркек құдайлар мен пұтқа табынушылықтың Ашторет атты әйел құдайының мүсіндері орналасқан ғибадатханаға ерекше қызығушылық танытты. Палестинадан кейін Гарднер Түркияға, Грекияға, Венгрияға және Германияға барды. Соңында ол Англияға жетті, бірақ көп ұзамай Данияға қару-жарақ туралы конференцияға қатысу үшін Копенгагендегі Кристиансборг сарайына сапар жасады, онда ол крис тақырыбында баяндама жасады. Британияға оралған соң, климаттың денсаулығына кері әсер ететінін байқады, сондықтан Эдвард А. Грегг деген дәрігерге тіркелді, ол оған нудизмді сынап көруді ұсынды. Басында күдікпен қараған Гарднер алғаш рет Солтүстік Лондондағы Финчлидегі Лотос лигасы сияқты жабық нудист клубына қатысты, онда ол бірнеше жаңа дос тапты және жалаңаштық ауруын емдеді деп сезінді. Жаз келгенде, ол Гертфордширдегі Брикет Вуд қаласының жанындағы Фуракрес ашық ауадағы нудист клубына баруды шешті және ол жерге жиі бара бастады. Нудизм арқылы Гарднер көптеген танымал достар тапты, олардың ішінде Виктория және Альберт мұражайындағы Баспалар мен суреттер бөлімінің сақтаушысы Джеймс Лавер (1899–1975) және Британ мұражайындағы Этнография бөлімінің кураторы Котти Артур Берланд (1905–1983) болды. Биограф Филипп Хеслтон Гарднердің нудист ортасы арқылы Дион Бингхэммен (1896–1990) танысқан болуы мүмкін екенін айтты, ол Дрейк Крузкердің Жоғарғы орденінің аға мүшесі және Дионисиандық деп аталатын заманауи пұтқа табынушылық дінін уағыздаған адам. 1936 жылдың соңында Гарднер Чаринг Кросс жолындағы пәтерінің тығыз екенін сезініп, 32а Букингем сарайының үйлеріндегі пәтерлерге көшті. Англияның суығынан қорқып, Гарднер 1936 жылдың соңында Кипрге теңіз арқылы сапар жасап, келесі жылға дейін сонда қалды. Никосиядағы мұражайды аралап, ол аралдың қола дәуіріндегі қылыштарды зерттеді, олардың біреуіне дұрыс сап орнатып, оның негізінде "Қыпр қола қылышының сабының мәселесі" атты мақала жазды, ол кейін француз және дат тілдеріне аударылып, Société Préhistorique Française және Vaabenhistorisk Selskab журналдарында жарияланды. Лондонға оралғаннан кейін, 1937 жылдың қыркүйегінде Гарднер Невада штатында орналасқан және академиялық мекемелер тарапынан ақылы бойынша жарамсыз академиялық дипломдар ұсынатыны үшін танымал болған Ұлттық электрондық институттың Мета Коллегиаттық кеңейтім бөлімінен философия докторы ғылымын қорғады. Ол өзін "Доктор Гарднер" деп атады, бірақ академиялық мекемелер оның біліктілігін мойындамады. Келесі қыста Палестина қазбаларына қайта оралуды жоспарлаған Гарднер Старкинің қазасынан кейін бұған мүмкіндік алмады. Оның орнына ол Кипрге қайтуды шешті. Реинкарнацияға сене отырып, Гарднер бұрын аралда өмір сүргенін, содан кейін Фамагустада жер сатып, үй салуды жоспарлағанын, бірақ бұл жоспар іске аспағанын сезінді. Армандарының ықпалымен ол келесі бірнеше жылда өзінің алғашқы романын – "Құдайша келді" атты туындысын жазды. 1930-шы жылдардағы Лондонда өмір сүрген Роберт Денверс есімді ағылшылдың бұрынғы өмірінің шағылысын көрсететін қола дәуіріндегі Кипрлік – Гарднердің өзіне сілтеме жасайтын – "Құдайша келді" романының негізгі сюжеті ежелгі Кипрде өрбітеді және патшайым Даионис өзінің халқына египеттік басқыншылардан қорғануға көмектесу үшін сиқыр қолданады. 1939 жылдың соңында жарық көрген бұл романды биограф Филипп Хеслтон "Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жағдайды көрсететін күшті сілтемелерімен" "өте жақсы жазылған алғашқы көркем шығарма" деп атады. Лондонға оралғаннан кейін ол соғысқа дайындық аясында Хайд-парктегі баспана траншеяларын қазуға көмектесті, сондай-ақ Әуе шабуылы сақшыларының қызметіне ерікті болып тіркелді. Қалаға бомба түсіп қалуынан қорқып, Гарднер әйелімен бірге Нью-Форесттен оңтүстікке қарай орналасқан Хайклифке (Гэмпшир) көшіп барды. Олар 1923 жылы салынған және Хайленд даңғылы мен Элфинстон жолының бұрышында орналасқан Саутридж атты үйді сатып алды.

Розенкрейсерлер ордені: 1938-1939

Хайклифте Гарднер «Англиядағы алғашқы Розенкрейцер театры» деп таныстырған ғимаратқа кездесті. Батыс эзотерикасындағы маңызды магикалық-діни дәстүр – Розенкрейцерлікке қызығушылық танытқан Гарднер, топтың қойылымдарының біріне қатысуға шешім қабылдады; 1939 жылдың тамызында Гарднер әйелімен бірге Пифагордың өміріне арналған театрлық қойылымды тамашалады. Әуесқой актер болған ол, қойылымды ұнатпады, актерлердің де, сценарийдің де сапасы нашар деп есептеді және қайтадан барудан бас тартты. Розенкрейцерлік туралы көбірек білуді үміттене отырып, Гарднер театрды басқарумен айналысатын «Розенкрейцер ордені – Кротона қауымдастығына» қосылды және олардың жергілікті ашрамында өткізілетін жиналыстарға қатыса бастады. 1920 жылы Джордж Александр Салливан құрған қауымдастық Розенкрейцерлік, Теософия, Франкмасондық және оның жекелеген жаңалықтарының үйлесіміне негізделген және 1930 жылы Крайстчерчке көшіп келген. Уақыт өте келе Гарднер Розенкрейцер орденінің көптеген тәжірибелеріне сын көзбен қарады; Салливанның ізбасарлары оның өлімсіз екенін, бұрын танымал тарихи тұлғалар – Пифагор, Корнелий Агриппа және Фрэнсис Бэкон болғанын мәлімдеді. Гарднер әжуалай сұрақ қойып, ол да «Жолшыған яһуди» бола ма деп сұрады, бұл Салливанды қатты ашуландырды. Топ ұстанған тағы бір сенім, Гарднердің қызықтырғаны – төбеден ілінген шамның Артур аңызындағы жасырын киелі тостаған екендігі. Гарднердің топқа деген қанағатсыздығы артты, әсіресе 1939 жылы топ жетекшісінің бірі барлық мүшелерге соғыс болмайтынын мәлімдеген хат жіберген кезде. Келесі күні Ұлыбритания Германияға соғыс жариялады, бұл Гарднерді күңкіретіп таң қалдырмады. Розенкрейцерліктен бөлек, Гарднер басқа да қызығушылықтарды іздесті. 1939 жылы Гарднер Халықтық фольклор қоғамына қосылды; оның «Халықтық фольклор» журналындағы алғашқы мақаласы 1939 жылдың маусым айындағы санында жарияланды және ол 17 ғасырдың «Солқын іздеуші басшысы» Мэтью Хопкинске тиесілі деп сенген сиқыршылық мұралар қорабын сипаттады. Кейіннен, 1946 жылы ол қоғамның басқару кеңесінің мүшесі болды, бірақ қоғамның көптеген мүшелері одан және оның академиялық дәрежесінен күдіктенді. Гарднер Тарихи қауымдастыққа да қосылып, 1944 жылдың маусым айында Борнмут және Крайстчерч бөлімшесінің тең президенті болып сайланды, содан кейін ол Крайстчерч ауданы үшін жергілікті мұражай құрылысын ынтамен қолдады. Ол сондай-ақ алдағы соғысқа дайындыққа қатысып, әуе шабуылынан қорғану (ARP) құрамына күзетші ретінде қосылды, ол көп ұзамай жергілікті басшылыққа көтерілді, оның үйі ARP бекеті ретінде тағайындалды. 1940 жылы қақтығыс басталғаннан кейін ол жергілікті қорғаныс еріктілеріне немесе «Үй сақшыларына» тіркелуге тырысты, бірақ ол қазірдің өзінде ARP күзетшісі болғандықтан қабылданбады. Ол бұл шектеуді айналып өтіп, жергілікті үй сақшыларына қару-жарақ сақтаушы ретінде қосылды, бұл ресми түрде техникалық персонал ретінде жіктелді. Гарднер Отан қорғаушыларға қызығушылық танытты, өзінің жеке қару-жарағынан өз серіктерін қаруландыруға көмектесті және жеке өзі «молотов коктейлі» дайындады.

Жаңа Орманның сопы: 19391944

Гарднер Розенкрейцерлер орденіне күмәнданып қараса да, топтың ішіндегі "басқалармен салыстырғанда, көңілі төмен түсіп, өзіне-өзі жұмылып жүретін" адамдар тобымен жақсы қарым-қатынаста болды. Гарднердің өмірбаясын жазған Филипп Хеслтон бұл топқа Эдит Вудфорд Граймс (1887–1975), Сюзи Мейсон, оның інісі Эрни Мейсон және олардың қарындасы Розетта Фадж кіргенін болжады. Олардың барлығы Саутгемптоннан шыққан, содан кейін Хайклифке көшіп, Орденге қосылды. Гарднердің айтуынша, "ордендегі көптеген басқалардан айырмашылығы, олар өмір көрінетін жұмыс істеуге мәжбүр болды, көңілді және оң көзқараста болды және оккультизмге шынайы қызығушылық танытты". Гарднер "оларды өте жақсы көріп", "олардың кез келгені үшін тозақтан да, судан да өтер едім" деді. Ол, әсіресе, Вудфорд Граймспен жақын болды, оны қызымен кездесу үшін үйіне шақырды, екеуі бір-біріне жазуда көмектесті, Вудфорд Граймс, мүмкін, Гарднерге «Құдайша келді» деген кітабын басып шығаруға дейін түзетуге көмектесті. Гарднер кейіннен оған «Дафо» деген лақап ат берді, ол оны жақсырақ танытатын болды. Гарднердің кейінірек айтуынша, 1939 жылдың қыркүйек айында бір түнде олар оны жергілікті бай әйел «Ескі Дороти» Клаттербакке тиесілі үлкен үйге алып барды. Салтанаттың ортасында ол «Викка (еркек)» және «Виксе (әйел)» сөздерін естіп, оны «сиқыршы» деген көне ағылшын сөзі ретінде таныды. Ол Маргарет Мюррейдің Сиқыршылар культы туралы теориясымен таныс еді және «Сол кезде мен жүздеген жылдар бұрын жойылған деп ойлаған нәрсе әлі де тірі екенін білдім». Бұл топ, оның айтуынша, Жаңа Орман культы еді, және ол оларды ежелгі, христиан дінінен бұрынғы сиқыршылық культының сақталған санаулы топтарының бірі ретінде бейнеледі. Мюррейдің «язықшылық» культы туралы теориясы жоққа шығарылды. Кейінгі зерттеулер, Хаттон мен Хеслтон сияқты, Жаңа Орман культының 1930 жылдардың ортасында ғана құрылғандығын көрсетті, Мюррейдің халық сиқыры туралы теориялары мен еңбектеріне негізделген. Гарднер олардың бір ғана рәсімін егжей-тегжейлі сипаттады, ол «Қуат конусы» операциясы деп атаған оқиға болды. Оның айтуынша, бұл оқиға 1940 жылы Жаңа Орманның бір бөлігінде болды және оның мақсаты – сиқырлы жолмен нацистердің Ұлыбританияға басып кіруін тоқтату еді. Гарднер «Ұлы шеңбер» түнде орнатылған, «қуаттың үлкен конусы» – сиқырлы энергияның бір түрі – көтеріліп, «теңізден өте алмайсыңдар, теңізден өте алмайсыңдар, келе алмайсыңдар, келе алмайсыңдар» деген бұйрықпен Берлинге жіберілгенін мәлімдеді.

Брикет Вуд және Гарднериандықтың шығу тегі: 19451950

Жаңа Орманда Гарднер Лондонға үнемі саяхаттап, 1939 жылдың ортасына дейін Букингем сарайындағы пәтерінде тұрып, ондағы Спилплац нудистік клубына үнемі баратын. Спилплацта ол Росс Николспен достық қарым-қатынас орнатты, оны кейіннен Друид дінімен таныстырды; Николс осы сенімге ғашық болып, ақырында Бардтар, Оваттар және Друидтар орденін құрды. Соғыс аяқталғаннан кейін Гарднер Лондонға оралуға шешім қабылдады, 1944 жылдың соңында немесе 1945 жылдың басында Блумсберидегі 47 Риджмоунт Гарднсқа көшіп барды. Нудизмге деген қызығушылығын жалғастыра отырып, 1945 жылы ол Гертфордширдегі Брикет Вуд ауылының жанында орналасқан Фуракрестегі жер учаскесін сатып алды, ол жақын уақытта Бес акр деп аталды. Осының нәтижесінде ол клубтың маңызды акционерлерінің біріне айналды, кез келген әкімшілік шешімдерге елеулі ықпал етіп, жаңа мүшелерді тарту науқанына қатысты. 1936-1939 жылдар аралығында Гарднер Ұлыбританияның ең көне ашық аспан астындағы мұражайы – Абби фольк паркінің иесі, христиан мистикасы Дж. С. М. Уордпен достық қарым-қатынас орнатты. Уорд Ледбери, Херефордшир маңынан тауып алған және өзінің паркіне көшіріп, «колдовство үйі» ретінде көрсеткен 16 ғасырға жататын коттеджді алып келді. Гарднер Уордпен келісім жасап, коттеджді Кипрдегі Фамагуста маңындағы Гарднердің жерімен айырбастады. Коттедж бөлшектелді, бөліктері Брикет Вудқа жеткізілді, онда олар Гарднердің Бес акр жерінде қайта құрастырылды. 1947 жылдың жазында ол коттеджде үйге кіру рәсімін өткізді, бұл Хеслтонның болжамы бойынша, «Соломон кілті» гримуарындағы салт-дәстүрлі сиқырлы рәсімдерге негізделген болуы мүмкін. Эзотерикалық христиандыққа деген қызығушылығын арттырып, 1946 жылдың тамызында Гарднер Ежелгі Британ шіркеуінде діни қызметкер болып тағайындалды. Гарднер сондай-ақ Друидствоға қызығушылық танытып, Ежелгі Друидтар Орденіне (ADO) қосылды және оның жыл сайынғы жазғы мерекесі рәсімдеріне қатысты. Ол сонымен қатар Халықтық танымдар қоғамына қосылды, 1946 жылы олардың кеңесіне сайланды және сол жылы «Өнер сиқыры мен талисман» тақырыбында баяндама жасады. Дегенмен, көптеген ғалымдар, соның ішінде Кэтрин Бриггс, Гарднердің идеяларын және оның жалған академиялық дәрежелерін жоққа шығарды. 1946 жылы ол Психикалық зерттеулер қоғамына да кірді. 1947 жылдың 1 мамырында Гарднердің досы Арнольд Кроутер оны 1904 жылы Телема дінін құрған салтанатты сиқыршы Алестер Кроулимен таныстырды. Өлімінен аз уақыт бұрын Кроули Гарднерді Ordo Templi Orientis (O. T. O.) IV дәрежесіне көтерді және Гарднердің адамдарды Минервал дәрежесіне қабылдауына рұқсат беретін жарғы шығарды. Жарғының өзі Гарднердің қолжазбасымен жазылған және тек Кроули қол қойған. 1947 жылдың қарашасынан 1948 жылдың наурызына дейін Гарднер әйелімен бірге Мемфистегі туыстарына барып, Нью-Орлеанға барды, онда Гарднер Вуду туралы білуге үміттенді. Саяхат кезінде Кроули қайтыс болды, нәтижесінде Гарднер өзін Еуропадағы ОТО басшысы деп санайды (Леди Фрида Харрис қабылдаған лауазым). Ол Нью-Йоркте Кроулидің мұрагері Карл Гермермен кездесті, бірақ Гарднер көп ұзамай О.Т.О. басшылығына қызығушылық танытпады, ал 1951 жылы оны О.Т.О. Еуропалық өкілі ретінде Фредерик Меллингер алмастырды. Гарднер Викканы таратуға үміттенді және оның кейбір тәжірибелерін ойдан шығарылған түрде Жоғары сиқырдың көмегі деп сипаттады. Он екінші ғасырда орын алған Гарднер «Соломон кілті» кітабының негізінде рәсімдік сиқырлы көріністерді енгізді. Гарднердің қолжазбасын 1949 жылдың шілдесінде Атлантис кітап дүкені басып шығарды, оны астролог Мадлен Монталбан баспаға шығаратын түрге өңдеген. Жеке өмірінде ол «Ye Bok of Ye Art Magical» деп аталатын альбомның жұмысын бастады, онда ол Викканың бірқатар рәсімдері мен сиқырларын жазды. Бұл оның кейінірек «Көлбеу кітап» деп атаған кітабының прототипі болып шықты. Ол сондай-ақ өзінің алғашқы бастамашыларының бірнешеуін, Барбара және Гилберт Викерстерді, 1949 жылдың күзінен 1950 жылдың күзіне дейін баптап өсірді.

Дорин Валиенте және сиқыршылық және сиқыршылық мұражайы: 19501957

Гарднер сондай-ақ Сесил Уильямсонмен байланысқа келді, ол өзінің сиқыршылыққа арналған мұражайын ашуға ниеттенді; нәтижесінде 1951 жылы Ман аралындағы Кастлтаунда Суперстиция және Сиқыршылық халықтық таным орталығы ашылды. Гарднер әйелімен аралға көшіп барды, онда ол "тұрғылықты сиқыршы" лауазымын алды. 29 шілдеде "Sunday Pictorial" газеті музей туралы мақала жариялады, онда Гарднер: "Әрине, мен сиқыршымын. Және мен одан үлкен ләззат аламын" деді. Музей қаржылық жағынан сәтті болмады, Гарднер мен Уильямсонның қарым-қатынасы нашарлады. 1954 жылы Гарднер Уильямсоннан музейді сатып алды, ал ол Англияға оралып, қарсылас Сиқыршылық мұражайын құрды, соңында оны Корнуоллдың Боскасл қаласында орналастырды. Гарднер өзінің көрмесін Сиқырлылық және Сиқыршылық мұражайы деп атады және оны өліміне дейін басқарды. Ол сондай-ақ Батыс Лондондағы Шепард Буш маңындағы 145 Голланд жолындағы пәтер сатып алды, бірақ қыста астмасына көп әсер етпейтін жылы климатқа қашып, Франция, Италия және Алтын жағалауда уақыт өткізді. Лондондағы базасынан ол Атлантис кітап дүкеніне жиі баратын, соның арқасында Остин Осман Спар және Кеннет Грант сияқты басқа да оккультистермен танысты, сондай-ақ Карл Гермермен 1956 жылға дейін байланысын жалғастырды. 1952 жылы Гарднер Дорин Валиенте есімді жас әйелмен хат алыса бастады. Ол ақырында қолөнерге қабылдануды сұрады, Гарднер алдымен тартынса да, олар қыста Эдит Вудфорд Граймс үйінде кездесе алатынына келісті. Валиенте Гарднермен де, Вудфорд Граймспен де жақсы қарым-қатынаста болды және ырымдық жалаңаштыққа немесе қамшылауға қарсылық білдірмеді (ол Гарднердің өзіне берген "Жоғары сиқырлы көмек" романынан оқыған), сондықтан Гарднер оны 1953 жылғы жазғы күн тоғысында Виккаға қабылдады. Валиенте Брикет Вуд Ковеніне қосылды. Көп ұзамай ол ковеннің Бас жұбысы болды және Гарднерге "Көлбеулер кітабын" қайта қарауға көмектесті, Кроулидің ықпалын азайтуға тырысты. 1954 жылы Гарднер "Бүгінгі сиқыршылық" атты ғылыми-популярлық кітап жариялады, онда Маргарет Мюррейдің алғы сөзі болды, ол 1921 жылы "Батыс Еуропадағы сиқыршылық сектасы" кітабында "сиқыршылықтың" ежелгі пагандық діннің қалдығы деген сенімсіз теориясын жариялаған еді. Гарднер өзінің кітабында Мюррейдің теориясын ғана емес, сонымен қатар Еуропада феяларға сенудің себебі басқа қауымдармен бірге өмір сүрген құпия пигмей нәсіліне байланысты екенін және Темплер рыцарлары қолөнердің бастауы болғанын да айтты. Осы кітаппен бірге Гарднер жарнаманы күшейтуге кірісті, тіпті баспасөзді дін туралы мақалалар жазуға шақырды. Олардың көпшілігі секта үшін өте жағымсыз болды; біреуі "Лондонда сиқыршылардың шайтанға табынуы!" деп жазды, ал тағы біреуі оны адамдарды ковендерге әуелендіру арқылы сиқыршылықты ақтап жатыр деп айыптады. Гарднер көптеген таблоидтардың жариялаған жағымсыз мақалаларына қарамастан, жарнаманы жалғастырды және тек жарнама арқылы ғана көп адамдар сиқыршылыққа қызығушылық таныта алады деп сенді, соның арқасында "Ескі дін", деді ол, жойылып кетпейді.

Кейінгі өмір және өлім

1960 жылы Гарднердің ресми өмірбаяны – «Джеральд Гарднер: Witch» жарық көрді. Оны оның досы, суфи мистикасы Идрис Шах жазған, бірақ Гарднердің Жоғары жұбайының бірі Джек Л. Брэселиннің аты қолданылды, себебі Шах сиқыршылықпен байланыстырылудан қауіптенді. Сол жылдың мамыр айында Гарднер Букингем сарайына сапар шегіп, алыс Шығыста Империяға қызмет еткен жылдарының құрметіне өткізілген бақша кешінде болды. Сапарынан кейін көп ұзамай Гарднердің әйелі Донна қайтыс болды, ал Гарднердің өзі қайтадан астмадан қатты зардап көре бастады. Келесі жылы ол Шах пен Лоис Борнмен бірге Майорка аралына ақын Роберт Грейвспен демалуға барды, оның «Ақ Құдайшасы» атты туындысы дамып келе жатқан Викка дінінде маңызды рөл атқарды. 1963 жылы Гарднер қысқы маусымда Ливанға баруға шешім қабылдады. 1964 жылдың 12 ақпанында «Шотландиялық принц» кемесімен үйіне қайтып келе жатып, таңғы ас ішкен кезде қайтыс болды. Ол Тунис Республикасында жерленді, кеменің келесі порты, ал оның қоштасу рәсіміне тек кеме капитаны ғана қатысты. Ол 79 жаста болды. Өсиеті бойынша музейді, барлық артефактілерін және кітаптарының авторлық құқығын Жоғары жұбайының бірі Моник Уилсонға қалдырғанмен, ол күйеуімен бірге артефактілер жинағын бірнеше жылдан кейін американдық «Риплидің сеніңіз бе, жоқ па!» ұйымына сатты. «Рипли» жинақты Америкаға алып барды, онда ол 1980 жылдарға дейін екі мұражайда қойылды, содан кейін сатылды. Гарднер мұрасының бір бөлігін Патриция Кроутер, Дорин Валиенте, Лоис Борн және Джек Брэселинге қалдырды, соңғысы «Fiveacres Nudist Club» клубын мұра етіп алды және Брикет Вуд ковенінің толық уақытты Жоғары жұбайы болды. Гарднер қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, Викканың Жоғары жұбайы Элеонора Боун Солтүстік Африкаға сапар шегіп, Гарднердің қабірін іздеді. Ол оның жерленген жерлеу орны қайта құрылымдалатынын білген соң, оның денесі қазіргі уақытта орналасқан Тунис қаласындағы басқа жерлеу орнына көшірілуі үшін жеткілікті қаражат жинады. 2007 жылы оның қабіріне жаңа тақта орнатылды, онда ол «Заманауи Викканың әкесі. Ұлы Құдайшаның сүйіктісі» деп сипатталды.

Жеке өмір

Гарднер бір рет қана үйленді, ол Доннамен, және оны білгендердің көптегені оның оған берілгенін айтты. Шындығында, ол 1960 жылы қайтыс болғаннан кейін қайтадан ауыр астма шабуылына ұшырады. Осыған қарамастан, көптеген ковен мүшелері үйлеріне қауіпсіз қайту үшін тым алыс тұрғандықтан, оның коттеджінде түндеп қалатын болған. Рәсімдерден кейін ол жас бас жыншы Дайониске құшақтап, жайлылық танытар еді. Викканың пайда болуын зерттеген автор Филипп Хезельтон Гарднердің Дафомен ұзаққа созылған қарым-қатынаста болғанына келді, бұл теорияны Адриан Ботт одан әрі дамытты. Викка қозғалысындағы оны білгендер оның күн сәулесінің емдік қасиеттеріне сенгенін еске алады. Оның денесінде жылан, аждаһа, якорь және қанжар сияқты сиқырлы символдар бейнеленген бірнеше татуировкасы болды. Өмірінің соңғы жылдары ол "бірнеше сиқыр дәрежелерін білдіретін ауыр қола білезік" және "өзінің 'Сцире' деген жыншы есімін сиқырлы Тебан әліпбиімен жазылған үлкен күміс жүзік" таққан. Брикет Вуд ковенінің мүшесі Фредерик Ламонд Гарднердің сақалын жіңішкелеп, шашын екі мүйіздей етіп өріп тастайтынын, бұл оған "қайталанбас, біршама зұлым көрініс" беретінін айтты. Ламонд Гарднердің діни қозғалыстың алдында тұрған адам үшін "таң қалдыратынша харизмасы жоқ" екенін ойлады. Гарднер оңшыл консервативтік партияны қолдады, бірнеше жыл бойы Хайклиф консервативтік қауымдастығының мүшесі болды, сондай-ақ консервативтік бағытталған The Daily Telegraph газетін ынтамен оқыды.

Қиындықты қозғайтын гомофобия

Брикет Вуд Ковенінің Бас жыншыларының бірі Лоис Борн Гарднерді гомофобиямен айыптады: «Джеральд гомофоб болған. Ол гомосексуализмді терең жек көріп, оны ұятты бұрылыс және табиғи заңды айқын бұзу деп санады. 'Гомосексуал сиқыршылар жоқ, және гомосексуал болумен сиқыршы болу мүмкін емес' деп Джеральд дауыс көтерді. Оған ешкім қарсылық танытқан жоқ».

Жалған білім беру туралы мәлімдемелер

1951 жылы "Sunday Pictorial" газетінің журналисіне берген сұхбатында Гарднер Сингапурдан философия докторы, сондай-ақ Тулузадан әдебиет докторы атанғанын айтты. Оның кейбір жақтастары, қолөнердің мүшелері қолөнерге жатпағандарға айтылатын сөздерді шектеу үшін бірнеше ереже ұсынды. Валенте Гарднердің өзі жасаған Викка заңдары жиынтығымен жауап бергенін, оларды түпнұсқа деп мәлімдеген, бірақ басқалары оны сол кезде ойдан шығарғанын күдіктенді. Бұл жағдай нәтижесінде жақтастардың арасында жік туды, Валенте және басқалары келісімсіздікке байланысты кетіп қалды.

Мұра

Гарднер туралы пікір білдірген пагандық зерттеулер жөніндегі ғалым Итан Дойл Уайт: «Эзотерикалық тарихта оның пантеондағы пагандық пионерлердің арасындағы үстемдігімен теңесе алатын санаулы ғана тұлға бар» деді. 2012 жылы Филипп Хезельтон Гарднердің «Солғай ата» атты екі томдық өмірбаянын жариялады. Бұл өмірбаянды «Гранат алмасы» журналында пагандық зерттеулер жөніндегі ғалым Итан Дойл Уайт қарастырып, Хезельтонның бұрынғы еңбектерімен салыстырғанда «көбірек толық және егжей-тегжейлі» екенін, сондай-ақ «көп жағынан тамаша» екенін атап өтті.